Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Harry obudzi³ siê wczesnym rankiem. Deszcz bêbni³ w szybê ma³ego okna jego niewielkiej sypialni w domu pod numerem czwartym. Jêkn¹³, delikatnie odsun¹³ na bok koce, poczu³ ból pleców, który by³ przypomnieniem wydarzeù ostatniej nocy. Trzynastoletni Harry uwa¿a³ swoje nastoletnie istnienie za coœ nadzwyczajnego, zw³aszcza ¿e uda³o mu siê to, mimo tak licznych problemów.

Jego urodziny zaczê³y siê wystarczaj¹co udanie - w œrodku nocy nadesz³y listy od jego najlepszych przyjació³, Rona i Hermiony, w których ka¿de z nich przys³a³o mu ¿yczenia i prezent. Ron by³ z rodzin¹ w Egipcie, poniewa¿ jego tata wygra³ g³ówn¹ nagrodê w loterii Proroka Codziennego. Ch³opiec da³ mu fa³szoskop, urz¹dzenie, które wykrywa³o kogoœ,
kto zachowywa³ siê nieuczciwie i by³ niewiarygodny. Nawet teraz, kilka dni póŸniej, pozostawa³ milcz¹cy i sta³ spokojnie. Harry podejrzewa³, ¿e dzia³o siê tak dlatego, ¿e jego krewni nie ukrywali swoich uczuÌ i zamiarów wzglêdem niego, wrêcz na ka¿dym kroku jawnie je okazywali.

Hermiona przebi³a jednak wszystkich, co zgodnie z prawd¹ nie zaskoczy³o Harry'ego. Napisa³a d³ugi list, w którym opowiedzia³a o swoim pobycie we Francji, gdzie nauczy³a siê wiele o magii. Podarowa³a mu tak¿e najlepszy zestaw miotlarski, s³u¿¹cy do konserwacji miot³y, jaki móg³by sobie wymarzyÌ. Bardzo chcia³ jak najszybciej z niego skorzystaÌ.
Dla zwykÂłego czÂłowieka sÂłowa takie jak: czary, faÂłszoskop czy Hogwart, byÂłyby kompletnie niezrozumiaÂłe. Dla Harry'ego jednak byÂły tak normalne, jak kaÂżde inne, poniewaÂż Harry Potter nie byÂł normalnym chÂłopcem.

ByÂł mÂłodym czarodziejem, uczÂącym siĂŞ i uczĂŞszczajÂącym do jednej z najstarszych i najbardziej prestiÂżowych szkó³ magii. SzkoÂła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie – jedyne miejsce, ktĂłre uwaÂżaÂł za dom i byÂł przyjemnÂą odmianÂą w odró¿nieniu od pomieszczenia, w ktĂłrym obecnie przebywaÂł; numer czwarty, Privet Drive, Surrey. Tutaj, w domu swoich krewnych, u ktĂłrych ÂżyÂł od jedenastu lat i kaÂżdego dnia letnich wakacji od czasu przyjĂŞcia do magicznej szkoÂły, czuÂł siĂŞ niechciany, zaniedbany, pogardzany i w peÂłni znienawidzony.
Harry Potter nie by³ w tym momencie szczególnie szczêœliwy, ciotka Marge przyje¿d¿a³a w odwiedziny i by³ to powód, przez który ch³opiec nie spieszy³ siê ze wstaniem z ³ó¿ka.

Wuj Vernon uwielbiaÂł urodziny Harry'ego, byÂła to Âświetna okazja, ktĂłrÂą wykorzystywaÂł, aby sprĂłbowaĂŚ „pokonaĂŚ w nim tego dziwaka”. Vernon nieugiĂŞcie trzymaÂł siĂŞ swoich przekonaĂą i miaÂł nadziejĂŞ, Âże los wkrĂłtce obdarzy go za to swoim bÂłogosÂławieĂąstwem i odwdziĂŞczy siĂŞ za jego konsekwencjĂŞ. W tym roku nie byÂł jednak w tym osamotniony. Marge Âłaskawie przystaÂła na jego ofertĂŞ, aby przyjechaÂła wczeÂśniej, niÂż planowaÂła, by „pomĂłc Harry'emu w osiÂągniĂŞciu nastoletniego wieku”.

Marge rzadko odwiedzaÂła dom pod numerem czwartym, jednak Harry wÂątpiÂł w to, by kiedykolwiek zapomniaÂł o ktĂłrejÂś z jej wizyt. ByÂła tak duÂża, jak wuj Vernon, muskularna, bez szyi, grymas nigdy nie znikaÂł z jej twarzy. Jednak to nie te powody sprawiaÂły, Âże potrafiÂła zepsuĂŚ Harry'emu nawet najlepszy dzieĂą. Nie, to co powodowaÂło, Âże ciotka Marge byÂła tak okropna, byÂło to, Âże nienawidziÂła go bardziej niÂż jego krewni, z ktĂłrymi mieszkaÂł.

Marge miaÂła takÂże psa, ktĂłry wabiÂł siĂŞ Majcher i byÂł bez wÂątpienia zwierzĂŞcym odpowiednikiem ciotki. Buldog z pewnoÂściÂą rĂłwnieÂż za nim nie przepadaÂł, o czym ÂświadczyÂła blizna na jego kostce po ostatniej wizycie ciotki, tuÂż przed pĂłjÂściem do Hogwartu. SpĂŞdziÂł wtedy prawie caÂły dzieĂą na drzewie, jego skarpetka zabarwiÂła siĂŞ wtedy na czerwono,
gdy Majcher œci¹gn¹³ j¹ z jego stopy.

Nikt jednak nie by³ œwiadomy tych sekretnych cierpieù Harry'ego Pottera. Nigdy nikomu siê nie zwierza³, ani nauczycielom ze szko³y podstawowej, ani opiekunce domu w Hogwarcie, ani nawet jego najlepszym przyjacio³om. Tak naprawdê nie wiedzia³, dlaczego ukrywa to przed innymi. Jakaœ czêœÌ jego duszy wstydzi³a siê tego, mimo i¿ umia³ czarowaÌ i by³
w peÂłni zdolny do obrony przed przemocÂą, to jego ró¿dÂżka jak kaÂżdy inny przedmiot, ktĂłry byÂł zwiÂązany z jego „nienormalnoÂściÂą”, leÂżaÂła zamkniĂŞta w komĂłrce pod schodami. OszukiwaÂłby sam siebie, gdyby zaprzeczyÂł, Âże ta druga strona jego duszy jest zdeterminowana, by nie ugi¹Ì siĂŞ przed tym cierpieniem. Nie zamierzaÂł okazywaĂŚ sÂłaboÂści. Tak wÂłaÂśnie byÂło, kiedy Harry ostroÂżnie wstaÂł z ³ó¿ka i znalazÂł okulary, przygotowaÂł siĂŞ
na ostatni dzieĂą pobytu ciotki Marge.

ÂŚniadanie byÂło mile spĂŞdzonym czasem. Harry, robiÂąc wszystko, co w jego mocy, aby nie odczuĂŚ siniakĂłw i bĂłlu w plecach, poruszaÂł siĂŞ zdecydowanie wolniej, niÂż ÂżyczyÂłaby sobie tego ciotka, kiedy rozdzielaÂł stos kieÂłbasek na Âśniadanie na trzy duÂże talerze.

- Pospiesz siĂŞ, chÂłopcze – skinĂŞÂła na niego Marge. - Nie wszyscy z nas mogÂą swobodnie w³óczyĂŚ siĂŞ bez Âżadnego poÂżytku, Dudziaczek potrzebuje swojego biaÂłka, nie moÂże byĂŚ tak chudy jak ty.

- OczywiÂście, ciociu Marge – odpowiedziaÂł Harry, jego umysÂł skupiÂł siĂŞ na formularzu pozwolenia na wizyty w Hogsmeade, ktĂłry wuj Vernon obiecaÂł podpisaĂŚ, jeÂśli Harry bĂŞdzie opowiadaÂł o swoim Âżyciu tak, jak zaÂżyczyÂł sobie wuj i bĂŞdzie siĂŞ zachowywaÂł normalnie w towarzystwie ciotki. IgnorujÂąc bĂłl, przyspieszyÂł swoje tempo pracy i pobiegÂł do kuchenki, Âżeby samemu zjeœÌ wiĂŞcej kieÂłbasek. Kiedy Marge i Dursleyowie byli juÂż w peÂłni najedzeni, dla niego nie zostaÂło juÂż nic. Wycofali siĂŞ do salonu, zostawiajÂąc go samego, aby umyÂł naczynia. Harry zdoÂłaÂł usÂłyszeĂŚ czêœÌ wiadomoÂści.

- Syriusz Black, aresztowany w przeszÂłoÂści za masowe morderstwa i spisek z organizacjÂą terrorystycznÂą, uciekÂł wczoraj z wiĂŞzienia o podwyÂższonym rygorze bezpieczeĂąstwa. Opinia publiczna jest poinformowana, Âże Black jest prawdopodobnie uzbrojony i niebezpieczny.
W przypadku posiadania jakichkolwiek informacji prosimy o kontakt pod numer specjalny i radzimy zachowaÌ szczególn¹ ostro¿noœÌ.

- BĂŞdziesz taki jak on, chÂłopcze – stwierdziÂła Marge, zauwaÂżajÂąc jego spojrzenie. WskazaÂła palcem na telewizor. - SkoĂączysz dokÂładnie jak on, jeÂśli nie bĂŞdziesz siĂŞ uczyÂł. - Harry spojrzaÂł na telewizor. MĂŞÂżczyzna na zdjĂŞciu byÂł naprawdĂŞ ponury, jego czarne wÂłosy byÂły dÂługie, splÂątane i znieksztaÂłcone, a jego twarz chuda i zapadniĂŞta. Jednak to oczy skazaĂąca nim wstrzÂąsnĂŞÂły, nienaturalny blask jego Âźrenic zdawaÂł siĂŞ oÂświetlaĂŚ g³êbokie ciemne oczodoÂły.

- ZrobiĂŞ, co w mojej mocy, ciociu Marge – odpowiedziaÂł Harry, majÂąc nadziejĂŞ, Âże na tym rozmowa siĂŞ zakoĂączy, jednak powinien siĂŞ domyÂśliĂŚ, Âże nie. Marge nigdy nie przegapiÂła okazji, aby wskazaĂŚ mu elementy, w ktĂłrych mĂłgÂłby siĂŞ poprawiĂŚ.

- PowinieneÂś byĂŚ wdziĂŞczny mojemu bratu i Petunii, Âże ciĂŞ zatrzymali – stwierdziÂła po Âłyku herbaty. - JeÂśli nie dÂąsasz siĂŞ tak, jak to masz w zwyczaju, to mĂłgÂłbyÂś okazaĂŚ uprzejmoœÌ i zrobiĂŚ coÂś sam z siebie. PamiĂŞtaj, gdyby podrzucili ciĂŞ na progu mojego domu – dodaÂła, siorbiÂąc herbatĂŞ. - trafiÂłbyÂś prosto do sierociĂąca.

Harry zdo³a³ odetchn¹Ì na chwilê po œniadaniu i nie musia³ znosiÌ towarzystwa ciotki a¿ do kolacji, poniewa¿ wszyscy udali siê do miasta podczas jej ostatniego dnia pobytu. Nie pomaga³ nawet ciotce Petunii w kuchni, podczas przygotowywania wykwintnej kolacji.

- Nie chcĂŞ, abyÂś popsuÂł ten wieczĂłr – powiedziaÂła ciotka, kiedy zapytaÂł, czy nie potrzebuje Âżadnej pomocy. - Trzymaj siĂŞ z daleka, aÂż nie skoĂączĂŞ wszystkiego.
Tak wiĂŞc, kiedy wuj Vernon przygotowywaÂł kilka butelek wina, Harry staraÂł siĂŞ trzymaĂŚ na uboczu, dopĂłki nie zostaÂł wezwany na kolacjĂŞ.

Petunia naprawdê siê postara³a, ch³opiec musia³ to niechêtnie przyznaÌ. Na stole pojawi³y siê: zupa, ³osoœ oraz cytrynowe ciasto bezowe. Harry mia³ nadziejê, ¿e noc minie bez ¿adnych incydentów; w myœlach widzia³ ju¿ podpisany formularz ze zgod¹ na wizyty w Hogsmeade i nie móg³ siê doczekaÌ wizyty w wiosce z Ronem i Hermion¹. Uprz¹tn¹³ stó³ po kolacji, maj¹c nadziejê, ¿e zrobi to dobre wra¿enie na wuju, unikaj¹c przy okazji wszystkiego, co mog³oby wywo³aÌ gniew u ciotki Marge. Gdy wieczór zbli¿a³ siê ku koùcowi, Vernon wyj¹³ butelkê brandy.

- Kieliszek na noc? - zapytaÂł.

Harry zastanawiaÂł siĂŞ, czy to mÂądre, jego ciotka byÂła juÂż caÂła czerwona po kilku kieliszkach wina.

- Tak, dziĂŞkujĂŞ – powiedziaÂła, skrzywiÂła siĂŞ na chwilĂŞ, co zapewne miaÂło byĂŚ uÂśmiechem.
- Dalej – zachĂŞcaÂła, nakÂłaniajÂąc Vernona, by nalaÂł wiĂŞcej. - Mam mocnÂą gÂłowĂŞ.

- To oczywiste – odpowiedziaÂł wuj Vernon, nalewajÂąc trunku do szklanki i zasiadajÂąc ponownie na swoim miejscu. Marge z czuÂłoÂściÂą spojrzaÂła na siostrzeĂąca, ktĂłry wbiÂł widelec w czwarty kawaÂłek ciasta.

- Spokojnie, synu – zachichotaÂł wuj.

- Bzdura, Vernon – sprzeciwiÂła siĂŞ Marge, pociÂągajÂąc kolejny Âłyk brandy. - BĂŞdziesz mĂŞÂżczyznÂą o odpowiedniej posturze, czyÂż nie tak? - Dudley tylko skin¹³ gÂłowÂą, gdyÂż jego usta wypeÂłnione byÂły jedzeniem. PrzytrzymaÂła kieliszek, by wuj Vernon nalaÂł jej kolejnego drinka. - Tak, bĂŞdziesz wspaniaÂłym mĂŞÂżczyznÂą, jak twĂłj ojciec. W przeciwieĂąstwie do niego – dodaÂła, wskazujÂąc na Harry'ego. ChÂłopiec wstrzymaÂł oddech. „Nie teraz”. - pomyÂślaÂł.
ByÂł tak blisko.

- Ten wyglÂąda okropnie, jakiÂś taki mizerny, chudy, niemal karÂłowaty – powiedziaÂła, kiwajÂąc gÂłowÂą, jakby siĂŞ ze sobÂą zgadzaÂła. - Widzisz, to tak jak z psami, niektĂłre takie siĂŞ po prostu rodzÂą, niedojrzaÂłe, szczupÂłe i bezuÂżyteczne. MiaÂłam takiego, puÂłkownika Fubstera, utopiony w zeszÂłym roku. Nie byÂł wart nawet zÂłamanego funta. Nie obwiniajcie siĂŞ jednak za to, Âże tak wyrĂłsÂł. - Harry prĂłbowaÂł zaj¹Ì siĂŞ zlewem, desperacko szukajÂąc czegoÂś, co mogÂłoby go rozproszyĂŚ.

Ciotka Marge siĂŞgnĂŞÂła rĂŞkÂą ku Petunii, wypukÂła dÂłoĂą spoczĂŞÂła na koÂścistej. - Nie winiĂŞ twojej rodziny, Petunio, ale to wina krwi. Twoja siostra byÂła czarnÂą owcÂą, zgniÂłym jabÂłkiem znajdujÂącym siĂŞ daleko od drzewa, rozumiesz, zdarza siĂŞ to w najlepszych rodzinach. Potem znalazÂła tego samca, prawdopodobnie takiego samego jak ona. ChÂłopak jest
po prostu tego wynikiem. - Harry zerkn¹³ na wuja za plecami ciotki Marge, majÂąc nadziejĂŞ, Âże dostanie pozwolenie na opuszczenie pokoju, ale jedyne co otrzymaÂł, to gniewne spojrzenie zawierajÂące du¿¹ iloœÌ ostrzeÂżeĂą. „Zostaniesz, bo jak nie to zobaczysz”.

- Gdzie wysÂłaÂłeÂś chÂłopca? – spytaÂła ciotka, w dalszym ciÂągu delektujÂąc siĂŞ brandy.

- Do ÂŚwiĂŞtego Brutusa – odpowiedziaÂł Vernon z przyjemnoÂściÂą. - SpecjalizujÂą siĂŞ w beznadziejnych przypadkach.

- Rozumiem – powiedziaÂła, przyciÂągajÂąc wzrok Harry'ego. - Czy oni uÂżywajÂą tam rĂłzgi w twojej szkole, chÂłopcze?

- Tak - odparÂł Harry, wiedzÂąc, Âże to tylko jÂą ucieszy. - Tak, uÂżywajÂą rĂłzgi.

- Cudownie – stwierdziÂła. - Dobre bicie jest potrzebne w dziewiĂŞĂŚdziesiĂŞciu dziewiĂŞciu procentach przypadkĂłw.

- Tak – zgodziÂł siĂŞ Harry, widzÂąc, jak wuj Vernon skin¹³ mu gÂłowÂą. - Tak, byÂłem bity. - Marge zmruÂżyÂła oczy.

- Wydaje siĂŞ, Âże nie doœÌ czĂŞsto – powiedziaÂła sceptycznie. OdwrĂłciÂła siĂŞ do Petunii.
- Na twoim miejscu napisaÂłabym do nich, Âże pozwalasz w przypadku tego chÂłopca
na wszystko, co konieczne, nie bĂŞdÂą siĂŞ wtedy obawiaĂŚ, Âże moÂżecie siĂŞ z tym nie zgadzaĂŚ.

- Tak, masz racjĂŞ – zgodziÂła siĂŞ Petunia, kiwajÂąc gÂłowÂą.

- Jednak ten Potter, ojciec chÂłopca – kontynuowaÂła po wypiciu trzeciego kieliszka.
- Nie przypominam sobie, ÂżebyÂś kiedykolwiek opowiadaÂł, czym siĂŞ zajmowaÂł?

- Och – westchn¹³ wuj Vernon, jego oczy rozszerzyÂły siĂŞ ze zmartwienia. - On, eee..., nie pracowaÂł, jak sÂądzĂŞ, byÂł bezrobotny. - Harry przymkn¹³ oczy, uÂżywajÂąc wszystkich swoich siÂł do wymycia kolejnego talerza.

- W takim razie sama widzisz, Petunio – stwierdziÂła na gÂłos, po czym beknĂŞÂła. - Twoja siostra uciekÂła z tym pokurczem, a teraz obarczyÂła ciĂŞ tym ciĂŞÂżarem – dodaÂła, a jej oczy spoczĂŞÂły na tyle gÂłowy Harry'ego. - Wiesz, z tego biorÂą siĂŞ kÂłopoty, kiedy rodzice nie przejmujÂą siĂŞ tym, jak ich decyzje wpÂływajÂą na Âżycie innych.

Harry nie móg³ d³u¿ej ju¿ tego znieœÌ.

- MĂłj ojciec nie byÂł pokurczem – powiedziaÂł cicho i spokojnie.

- WiĂŞcej brandy – zaproponowaÂł wuj Vernon, jego Âźrenice gwaÂłtownie siĂŞ schowaÂły, a twarz zarumieniÂła. RzuciÂł Harry'emu piorunujÂące spojrzenie i wydaÂł polecenie. - ChÂłopcze, idÂź juÂż do ³ó¿ka!

- Nie, nie, Vernon – sprzeciwiÂła siĂŞ ciotka Marge, odstawiajÂąc pustÂą szklankĂŞ i odsuwajÂąc krzesÂło. WstaÂła i obdarzyÂła Harry'ego znanym mu spojrzeniem. Jej twarz rozciÂągnĂŞÂła siĂŞ groÂźnie, gdy na jej wargach pojawiÂł siĂŞ wÂąski uÂśmiech, a oczy bÂłyszczaÂły zÂłowrogo. - ChÂłopak musi byĂŚ z czegoÂś dumny, rĂłwnie dobrze ze swojego przegranego ojca.

- MĂłj ojciec byÂł dobrym czÂłowiekiem – powiedziaÂł Harry, a jego gÂłos stawaÂł siĂŞ coraz mocniejszy, dÂłonie zaciskaÂł w piĂŞÂści.

- Twój ojciec by³ chuliganem, który wiód³ nêdzne, bezu¿yteczne ¿ycie, który wraz z twoj¹ zepsut¹ matk¹ zgin¹³ w wypadku samochodowym i obci¹¿y³ twoim wychowaniem mojego dobrodusznego brata i siostrê swojej ¿ony!

- Nie zginêli w wypadku samochodowym! - krzykn¹³ Harry, a jego olbrzymi gniew spotka³ siê z pijack¹ wœciek³oœci¹ ciotki Marge.

- Zginêli w wypadku samochodowym, ty leniwe, bezczelne, niewdziêczne dziecko tego drania! - krzycza³a, a jej twarz przybra³a charakterystyczny fioletowy odcieù rodziny Dursleyów. Zerwa³a siê z krzes³a, co by³o zdumiewaj¹cym osi¹gniêciem, bior¹c pod uwagê jej stan i z³apa³a chochlê do nalewania zupy. Zanim Harry zd¹¿y³ zareagowaÌ, Marge uderzy³a go bardzo silnie w g³owê, posy³aj¹c go na pod³ogê. Ch³opiec poczu³ nadchodz¹ce zawroty g³owy. Jego g³owa strasznie pulsowa³a, gdy krew sp³ynê³a do skroni.

- Nic siê nie zmieni³eœ! - krzycza³a ciotka, podchodz¹c do niego i uderzaj¹c chochl¹ w swoj¹ otwart¹ d³où. - Vernon i Petunia ubieraj¹ ciê, daj¹ jedzenie i dach nad g³ow¹, a ty nie okazujesz nawet odrobiny wdziêcznoœci. Zamiast tego jesteœ dumny z rodziców, którzy zostawili ciê na progu tego domu, rodziców, którzy nie zostawili dla ciebie nic, obarczaj¹c ca³¹ odpowiedzialnoœci¹ mojego brata i jego rodzinê. - Zrobi³a krok w jego stronê.

- Jesteœ nikim innym jak porzuconym szczeniêciem, które powinno pójœÌ prosto pod most, tak jak ka¿dy bezdomny. - stwierdzi³a, pochylaj¹c siê nad nim. - Jednak mój brat ma zbyt wielkie serce. Musimy ciê zatem podporz¹dkowaÌ inaczej. - Unios³a wysoko rêkê, chochla lœni³a, odbijaj¹c kuchenne œwiat³o. Harry podniós³ rêce i przygotowa³ siê na to, co mia³o nast¹piÌ, jednak nic siê nie sta³o.

- Marge! - rykn¹³ wuj Vernon. Harry opuœci³ ramiona, by spojrzeÌ.

Twarz ciotki spuchÂła jak wielki balon, podobnie jak reszta ciaÂła. Guziki jej Âżakietu strzelaÂły we wszystkich kierunkach, odbijajÂąc siĂŞ od porcelany i Âścian kuchni. Jej palce przypominaÂły kieÂłbasy ze Âśniadania. Potem, ku zaskoczeniu Harry'ego, zaczĂŞÂła unosiĂŚ siĂŞ w powietrze. Majcher szczekaÂł i prĂłbowaÂł zÂłapaĂŚ swojÂą paniÂą, podczas gdy wuj Vernon i ciotka Petunia chwycili siĂŞ jej nogi. Dudley spadÂł z krzesÂła, brudzÂąc swoje ubranie resztkami ciasta.

Harry zerwa³ siê na nogi i pobieg³ po schodach do swojej sypialni. Otworzy³ luŸn¹ deskê pod³ogow¹ pod ³ó¿kiem, chwyci³ poszewkê pe³n¹ przemyconych ksi¹¿ek i szybko zabra³ swoje prezenty urodzinowe. Wzi¹³ klatkê Hedwigi, zbieg³ ze schodów i podszed³ do komórki pod schodami. Gdy tylko tam dotar³, zamkniête drzwi otworzy³y siê gwa³townie. Szybko zabra³ swój kufer i wydoby³ z niego ró¿d¿kê. Harry zignorowa³ zamieszanie w kuchni. Pospiesznie min¹³ ich wszystkich, otworzy³ drzwi i wyszed³ na zewn¹trz, gdzie panowa³a ciemnoœÌ.

***

Kilka ulic dalej, gdy gniew znikn¹³, do Harry'ego dotar³o, ¿e jest bardzo póŸna noc. Mia³ powa¿ne k³opoty, by³ sam, bez domu, nie mia³ dok¹d pójœÌ i nie mia³ ¿adnych œrodków,
aby gdziekolwiek siĂŞ zatrzymaĂŚ. Bardziej niepokojÂące byÂło jednak to, Âże uÂżyÂł magii w obecnoÂści mugoli. ZÂłamaÂł najbardziej rygorystycznie przestrzegane prawo w Âświecie czarodziejĂłw, dekret o ograniczeniu uÂżycia czarĂłw przez nieletnich czarodziejĂłw.

Harry nie mia³ mugolskich pieniêdzy, Dursleyowie woleliby wyrzuciÌ wszystkie swoje oszczêdnoœci do oceanu, ni¿ daÌ mu choÌby z³amanego centa. Tak wiêc mugolski œrodek transportu nie wchodzi³ w grê, nawet jeœli uda³oby mu siê znaleŸÌ taksówkê. Na spodzie kufra mia³ kilka galeonów, ale w tym œwiecie by³y one bezwartoœciowe. Z tego, co Harry wiedzia³, nie by³o ¿adnego innego magicznego œrodka transportu ni¿ miot³y, proszek Fiuu czy teleportacja. Chocia¿ mia³ pelerynê niewidkê, nie zdo³a³aby os³oniÌ zarówno jego, jak
i miotÂły, wiĂŞc pogorszyÂłby tylko swojÂą sytuacjĂŞ.

Nie mĂłgÂł teÂż zwrĂłciĂŚ siĂŞ o pomoc, odesÂłaÂł HedwigĂŞ kilka dni temu, kiedy dowiedziaÂł siĂŞ, Âże ciotka Marge ma przyjechaĂŚ. Hermiona byÂła we Francji, wiĂŞc nawet gdyby znaÂł jej numer telefonu, w tej chwili na nic by siĂŞ to zdaÂło. SpojrzaÂł na oba koĂące Magnolia Crescent, byÂł naprawdĂŞ sam. Na ulicy panowaÂła caÂłkowita cisza, nie padaÂło Âżadne ÂświatÂło z choĂŚby jednego domu.

Potem, niedaleko, us³ysza³ coœ w pobli¿u kosza na œmieci. Harry instynktownie uniós³ wysoko ró¿d¿kê i celowo zapali³ œwiat³o.

- Lumos – powiedziaÂł. Jasne ÂświatÂło pojawiÂło siĂŞ na koĂącu ró¿dÂżki, oÂświetlajÂąc najbliÂższÂą okolicĂŞ. ByÂł doœÌ zaskoczony, poniewaÂż czytaÂł o tym zaklĂŞciu w jednej z ksiÂąg, ktĂłre udaÂło mu siĂŞ przemyciĂŚ do swojej sypialni u DursleyĂłw. Czar rozÂświetliÂł caÂły dom pod numerem 390, jaskrawe ÂświatÂło oÂświetliÂło caÂły kamienny budynek. Nic siĂŞ nie poruszyÂło. Harry opuÂściÂł ró¿dÂżkĂŞ, gotĂłw zgasiĂŚ ÂświatÂło, lecz wtedy coÂś zobaczyÂł, jakiÂś cieĂą z boku domu. Drugi raz uniĂłsÂł ró¿dÂżkĂŞ w stronĂŞ krzakĂłw miĂŞdzy garaÂżem a domem. To byÂła chwila, ale zauwaÂżyÂł duÂży cieĂą dochodzÂący z krzakĂłw wÂśrĂłd ciemnoÂści. Cokolwiek to byÂło, byÂło za duÂże
na zb³¹kanego kota. Harry szybko z³apa³ klatkê Hedwigi i kufer. W³osy na karku podpowiedzia³y mu, ¿e czas siê ruszyÌ. Zgasi³ œwiat³o i szybkim krokiem ruszy³ ulic¹, jedynym dŸwiêkiem by³ odg³os kó³ek kufra poruszaj¹cych siê po asfalcie. Nagle coœ wyczu³, d³ugi dreszcz przebieg³ mu po plecach. By³ obserwowany i œledzony.

Czy ministerstwo ju¿ go dogoni³o? Czy czekaj¹ na odpowiedni moment? Harry zatrzyma³ siê i powoli puœci³ kufer. Trzymaj¹c mocno ró¿d¿kê, odwróci³ siê i rzuci³ jedyne zaklêcie obronne, jakie zna³.

- Expelliarmus! - krzykn¹³. Nie by³o jednak innej ró¿d¿ki, która mog³aby wyfrun¹Ì w powietrze, nie by³o nikogo innego wokó³.

- Nic tam nie ma. - Próbowa³ przekonaÌ samego siebie. Jego serce nadal bi³o jednak w przyspieszonym tempie, a w³osy ci¹gle je¿y³y siê na karku. Nagle znów to zobaczy³, dostrzeg³ cieù, który by³ teraz bardzo dobrze widoczny, odwróci³ siê, by za nim pod¹¿yÌ. Wskaza³ ró¿d¿k¹ w tamto miejsce i ulica ponownie rozjarzy³a siê œwiat³em. Znowu nikogo tam nie by³o.

- Masz dobry refleks – powiedziaÂł ochrypÂły gÂłos. Harry odwrĂłciÂł siĂŞ, aby zobaczyĂŚ, kto do niego mĂłwi. Nieznajomy staÂł na Âśrodku ulicy, miĂŞdzy parkiem a chodnikiem, na ktĂłrym staÂł Harry, jego trupia twarz wpatrywaÂła siĂŞ w niego po¿¹dliwie. Jego ubrania byÂły poszarpane i postrzĂŞpione, a czarno-biaÂłe paski na jego wiĂŞziennym stroju zd¹¿yÂły wyblakn¹Ì. Jego zmatowiaÂłe i brudne czarne wÂłosy siĂŞgaÂły mu do ramion. Jednak to oczy sprawiaÂły, Âże Harry czuÂł siĂŞ tak niepewnie, oczy, ktĂłre odzwierciedlaÂły najwiĂŞkszÂą ciemnoœÌ, jakÂą chÂłopiec mĂłgÂłby sobie wyobraziĂŚ.

- To ciebie pokazywali dziÂś rano w telewizji – powiedziaÂł Harry, starajÂąc siĂŞ zachowaĂŚ spokĂłj, dr¿¹ca rĂŞka jednak go zdradziÂła. - JesteÂś Syriuszem Blackiem.

- Bardzo dobrze, Harry. - Black zrobiÂł krok do przodu, uÂśmiechajÂąc siĂŞ.

- Sk¹d znasz moje imiê? - zapyta³, a jego ró¿d¿ka by³a wycelowana teraz w mê¿czyznê.

- Nikt ci nie powiedzia³? - zapyta³. Harry by³ pewien, ¿e to sobie wyobrazi³, ale nieznajomy wygl¹da³ tak, jakby poczu³ siê zraniony. Ch³opiec nie mia³ jednak czasu, by siê nad tym zastanawiaÌ, Black doby³ swojej ró¿d¿ki i wyci¹gn¹³ j¹ w kierunku Harry'ego.

- JesteÂś czarodziejem – powiedziaÂł Harry. To nie byÂło pytanie.

- JuÂż nie – odpowiedziaÂł smutno Black. - Ale musiaÂłem ciĂŞ zobaczyĂŚ, prawda?

- Nie rozumiem – odparÂł Harry. Jego serce ÂłomotaÂło w piersi. W kaÂżdej chwili jego Âżycie moÂże siĂŞ zakoĂączyĂŚ.

- UwaÂżaj na siebie Harry – powiedziaÂł po prostu i zanim chÂłopiec mĂłgÂł, chociaÂżby pomyÂśleĂŚ lub zareagowaĂŚ, zobaczyÂł jak ró¿dÂżka Blacka, unosi siĂŞ w powietrzu. Nie usÂłyszaÂł zaklĂŞcia, poniewaÂż mĂŞÂżczyzna go nie wypowiedziaÂł, poczuÂł jednak, jak niewidzialna siÂła odpycha go do tyÂłu, wylÂądowaÂł w koĂącu na twardym asfalcie. ÂŚwiatÂło na koĂącu ró¿dÂżki zgasÂło i rozlegÂł siĂŞ kolejny huk.

Harry nie mĂłgÂł uwierzyĂŚ wÂłasnym oczom. Na Âśrodku ulicy, jak gdyby nigdy nic, staÂł trzypiĂŞtrowy autobus o jaskrawym fioletowym kolorze. Z boku widniaÂł zÂłoty napis: „B³êdny Rycerz, nadzwyczajny Âśrodek transportu dla zagubionych czarownic i czarodziejĂłw”.

- Witamy w B³êdnym Rycerzu, twoim nadzwyczajnym Âśrodku transportu dla zagubionych czarownic i czarodziejĂłw – wyrecytowaÂł mĂŞÂżczyzna, wyskakujÂąc z autobusu. Nie byÂł duÂżo starszy od Harry'ego, byÂł ubrany w fioletowy mundur pasujÂący do autobusu. - Nazywam siĂŞ Stan Shunpike i bĂŞdĂŞ twoim przewodnikiem dzisiejszego wieczora. - Stan dopiero teraz zauwaÂżyÂł le¿¹cego na ziemi Harry'ego.

- Co ty tam robisz? - zapytaÂł, przybierajÂąc zwykÂły ton gÂłosu.

- UpadÂłem – powiedziaÂł Harry.

- Dlaczego siĂŞ przewrĂłciÂłeÂś?

- Ja... - Harry nie by³ pewien, od czego zacz¹Ì. Spojrza³ za autobus, gdzie przed chwil¹ sta³ Syriusz, musia³ jednak przyznaÌ, ¿e wiêŸnia ju¿ tam nie ma.

- Có¿, wejdÂź, wejdÂź – stwierdziÂł poirytowany Stan. - Nie moÂżemy czekaĂŚ, aÂż trawa zd¹¿y wyrosn¹Ì, co nie? - PomĂłgÂł Harry'emu zaÂładowaĂŚ kufer i wszedÂł do Âśrodka. - DokÂąd zmierzasz, synu?

- Dziurawy KocioÂł – odpowiedziaÂł chÂłopiec, byÂło to pierwsze miejsce, ktĂłre mu przyszÂło do gÂłowy.

- Dobrze, có¿, usiÂądÂź – rzekÂł do Harry'ego. - Jedziemy, Ernie.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?