Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Tom przydzieliÂł Harry'emu pokĂłj jedenasty, po tym, jak chÂłopiec skoĂączyÂł rozmowĂŞ
z Knotem. OprĂłcz jego rzeczy znajdujÂących siĂŞ w pokoju pojawiÂła siĂŞ tu rĂłwnieÂż Hedwiga, piĂłra miaÂła nastroszone i wyglÂądaÂła tak, jakby byÂła bardzo zirytowana zachowaniem swojego wÂłaÂściciela. Dziurawy KocioÂł byÂł wygodny, a Tom dbaÂł o jego kaÂżdÂą potrzebĂŞ.
Na przykÂład Âśniadanie, jak stwierdziÂł Harry, byÂło przyjemnym i spokojnym doÂświadczeniem, bez DursleyĂłw, ktĂłrym musiaÂł gotowaĂŚ, albo gdy to oni go gÂłodzili.

Najlepsza by³a jednak wolnoœÌ od obowi¹zków, któr¹ Harry najbardziej lubi³. Zgodnie z tym, co obieca³ Knotowi, Harry nie chodzi³ po mugolskim Londynie, zamiast tego postanowi³ spêdzaÌ czas w dowolnej liczbie sklepów magicznych, które by³y niewiarygodnie œciœniête miêdzy sob¹ wzd³u¿ d³ugiej i w¹skiej brukowanej ulicy Pok¹tnej.

Pierwszym zadaniem, jakie przydzieliÂł sobie Harry, byÂła wizyta w Banku Gringotta kontrolowanym przez gobliny, gdzie Harry uzupeÂłniÂł swĂłj portfel stosami galeonĂłw, sykli
i knutów. Chc¹c mieÌ jak najwiêcej wolnego czasu na Ulicy Pok¹tnej, Harry rozpocz¹³
od zrobienia wszystkich szkolnych zakupĂłw. Najpierw odwiedziÂł aptekĂŞ; eliksiry byÂły jego najmniej ulubionym przedmiotem w Hogwarcie i wedÂług niego byÂł najbardziej nielubianym uczniem przez nauczyciela, ktĂłry nauczaÂł tego przedmiotu. Jego wizyta u pani Malkin byÂła
o wiele przyjemniejsza niÂż dwa lata temu, poniewaÂż Malfoya nie byÂło w pobliÂżu. Jego ostatnim przystankiem byÂły Esy i Floresy, rĂłwnieÂż zdecydowanie cichsze niÂż w poprzednim roku, a przynajmniej tak siĂŞ wydawaÂło Harry'emu, wchodzÂąc do ksiĂŞgarni.

DuÂża Âżelazna klatka przesÂłaniaÂła przednie okno, w ktĂłrej znajdowaÂło siĂŞ okoÂło stu egzemplarzy Potwornej KsiĂŞgi PotworĂłw. Podarte strony fruwaÂły miĂŞdzy Âżelaznymi prĂŞtami
i zaœmieca³y pod³ogê, gdy ka¿da ksi¹¿ka walczy³a ze sob¹ jak gladiatorzy areny. Rzeczywiœcie, ksi¹¿ki tak rozprasza³y uwagê w³aœciciela sklepu, ¿e ledwie podniós³ wzrok,
by zarejestrowaÌ, ¿e Harry wszed³ do œrodka. Zamiast tego rzuci³ siê do ¿elaznej klatki, ubieraj¹c grube skórzane rêkawice. Mê¿czyzna odczu³ ulgê, gdy dowiedzia³ siê, ¿e Harry ju¿ ma tê ksi¹¿kê, by³ tak wdziêczny, ¿e nalega³, aby ch³opiec skorzysta³ ze zni¿ki na pozosta³e podrêczniki.

Ze wszystkich sklepów na Ulicy Pok¹tnej, jego ulubionym by³ ten z markowym sprzêtem quidditcha. Wszystko, o czym móg³by tylko zamarzyÌ, znajdowa³o siê na jednej z wielu pó³ek w sklepie. Dla jego modelu miot³y mo¿na by³o znaleŸÌ: klimatyzowane torby
do przechowywania, wzmocnione siodeÂłka, opaski na rĂŞkojeœÌ i wiele innych rzeczy. Jednak ostatnia wizyta w tym sklepie, przetestowaÂła bardzo jego cierpliwoœÌ, dokÂładniej byÂła to nowa miotÂła – BÂłyskawica.

- To prototyp – powiedziaÂł Thomas, wÂłaÂściciel sklepu, po trzeciej wizycie w tym tygodniu. Thomas byÂł czarodziejem, czÂłonkiem MiĂŞdzynarodowego Stowarzyszenia Quidditcha
i emerytowanym sĂŞdziÂą. Pomimo staroÂści, Thomas zachowaÂł ÂświetnÂą sylwetkĂŞ i dobrze zadbane wÂąsy. - A ty jesteÂś oczywiÂście Harry Potter, najmÂłodszy szukajÂący tego stulecia jednej z druÂżyn w Hogwarcie, prawda?

- SkÂąd o tym wiesz? - zapytaÂł zszokowany Harry.

- MĂłj drogi chÂłopcze, wszyscy wiedzÂą, kim jesteÂś - odpowiedziaÂł Thomas, chichocÂąc.

- Nie, to znaczy, skÂąd wiesz, Âże jestem szukajÂącym? - Tym razem Thomas zaÂśmiaÂł siĂŞ gÂłoÂśno, klepiÂąc Harry'ego mocno po plecach.

- Ach, có¿, Miêdzynarodowe Stowarzyszenie Quidditcha zawsze wysy³a przedstawicieli
do wszystkich najwaÂżniejszych szkó³ czarodziejĂłw na caÂłym Âświecie – powiedziaÂł Thomas.
- Widzisz, organizacja ta jest wspierana ze sk³adek cz³onkowskich p³aconych przez ka¿dy zespó³, który walczy o puchar œwiata. CzêœÌ umowy polega na tym, ¿e zachowujemy profil m³odych zawodników, którzy graj¹ dla ich szkó³. Pan, panie Potter jest jednym z najlepszych kandydatów. Nie zdziw siê, jeœli jakaœ dru¿yna oka¿e ci zainteresowanie pod koniec szóstego roku.

- Nie miaÂłem pojĂŞcia – przyznaÂł Harry zgodnie z prawdÂą.

- Tak, staramy siĂŞ was nie rozpraszaĂŚ – powiedziaÂł Thomas. - Aktualnie latasz Nimbusem Dwa TysiÂące, jeÂśli mnie pamiĂŞĂŚ nie myli? Wydaje mi siĂŞ, Âże zamĂłwienie zostaÂło zÂłoÂżone
w tym sklepie.

- Moja miotÂła pochodzi z tego sklepu? - zapytaÂł Harry.

- OczywiÂście, tak byÂło – odpowiedziaÂł wÂłaÂściciel sklepu z dumÂą.

- Kto dokonaÂł zamĂłwienia?

- Jeden z profesorĂłw z Hogwartu – odpowiedziaÂł Thomas. - OczywiÂście nie mogĂŞ ci powiedzieĂŚ, poniewaÂż to kwestia poufnoÂści, ale mogĂŞ przyznaĂŚ, Âże ten profesor bardzo ciĂŞ lubi. - Harry zawsze podejrzewaÂł, Âże to profesor McGonagall kupiÂła dla niego tĂŞ miot³ê,
ale nigdy nie mia³ odwagi o to zapytaÌ. Podczas gdy Harry by³ traktowany dobrze przez nauczycieli, tylko Dumbledore i McGonagall okazywali mu coœ wiêcej, ni¿ tylko serdecznoœÌ.

- W kaÂżdym razie – dodaÂł Thomas, entuzjastycznie wskazujÂąc na BÂłyskawicĂŞ. - Jest kilka ulepszeĂą, ktĂłre moÂżna znaleŸÌ w tej miotle, porĂłwnujÂąc jÂą do twojego Nimbusa, ktĂłra, nawiasem mĂłwiÂąc, jest standardowÂą miot³¹ ligi quidditcha. Na szczegĂłlnÂą uwagĂŞ zasÂługuje jej trwaÂłoœÌ. Ta miotÂła jest praktycznie niezniszczalna. Wiele mioteÂł spotkaÂło swĂłj koniec przy kolizji z publicznoÂściÂą, mogĂŞ powiedzieĂŚ. WidziaÂłem to wiele razy. - Thomas wyj¹³ miot³ê z gabloty i podaÂł jÂą Harry'emu.

- Dalej – zachĂŞciÂł go z szerokim uÂśmiechem. - WeÂź jÂą do rÂąk. - Dr¿¹cymi rĂŞkami, Harry chwyciÂł BÂłyskawicĂŞ i natychmiast zaskoczyÂła go lekkoœÌ miotÂły. RÂączka byÂła niewiarygodnie gÂładka, a caÂłoœÌ bÂłyszczaÂła pod wpÂływem sÂłoĂąca padajÂącego przez okno.

- Nie musisz siĂŞ obawiaĂŚ – powiedziaÂł Thomas. - Twoje palce nie bĂŞdÂą w stanie zrobiĂŚ Âżadnych ÂśladĂłw na drewnie dziĂŞki specjalnemu lakierowi importowanemu z Australii. Konstruktor wybraÂł jarzĂŞbinĂŞ za gatunek drewna, ze wzglĂŞdu na jej wysokÂą trwaÂłoœÌ
i odpornoœÌ na gnicie. Jeœli nawet to nie wystarczy, ka¿da witka miot³y jest indywidualnie dobierana i szlifowana aerodynamicznie, zanim zostanie do niej przymocowana. WiêkszoœÌ ludzi zwraca uwagê jedynie na prêdkoœÌ i przyspieszenie miot³y, które robi¹ wra¿enie,
ale powiem ci, co naprawdê wyró¿nia tê miot³ê, panie Potter. - Wzi¹³ miot³ê z powrotem
i wÂłoÂżyÂł do gabloty.

- Tym, co wyró¿nia tê miot³ê, jest precyzja skrêtu zwi¹zana z prêdkoœci¹. Gracz mo¿e zmieniaÌ kierunek niemal tak szybko, jak znicz, to prawdziwy cud tej miot³y.

- Ile kosztuje? - zapytaÂł Harry, nie bĂŞdÂąc juÂż w stanie zaprzeczyĂŚ swojemu pragnieniu zdobycia jej. Thomas zachichotaÂł i zwichrzyÂł wÂłosy na gÂłowie Harry'ego.

- TrochĂŞ za duÂżo, nawet jak dla kogoÂś z twoim talentem, panie Potter, w twoim wieku
– odpowiedziaÂł Thomas. - Obawiam siĂŞ, Âże tylko profesjonalne zespoÂły majÂą taki budÂżet,
aby zakupiÌ jedn¹ z nich. Skoro jednak pytasz, powiem ci. To szeœÌ tysiêcy dziewiêÌdziesi¹t osiem galeonów, czternaœcie sykli i jedenaœcie knutów. Istnieje równie¿ rosn¹ca lista oczekuj¹cych, jednak w przypadku dodatkowego skromnego tysi¹ca galeonów, mo¿na kupiÌ status preferowany, a konstruktor do³¹czy klimatyzowan¹ torbê specjalnie zaprojektowan¹ dla twojej B³yskawicy oraz wyryje twoje imiê w uchwycie. - Harry poczu³, jak opada
mu szczĂŞka. Thomas zachichotaÂł.

- To typowa reakcja, jakÂą najczĂŞÂściej widzĂŞ, nawet od starszych, zamoÂżniejszych klientĂłw
– przyznaÂł Thomas. - Powiedz, panie Potter, co powiesz na zestaw do pielĂŞgnacji miotÂły?
Co ty na to?

- DziĂŞkujĂŞ – powiedziaÂł Harry. - Tak naprawdĂŞ dostaÂłem juÂż jeden na urodziny od koleÂżanki ze szkoÂły.

- Och, jaki produkt otrzymaÂłeÂś?

- Fleetwood – odpowiedziaÂł wesoÂło Harry.

- Rozumiem – przyznaÂł Thomas. - KtoÂś najwyraÂźniej odrobiÂł pracĂŞ domowÂą, ja sam popieram ten produkt.

- Có¿, Hermiona nigdy nic nie robi bez dokÂładnej analizy – powiedziaÂł Harry, dumny ze swojej przyjació³ki.

- Troszczy siĂŞ o pana, panie Potter, na wiele sposobĂłw – zasugerowaÂł Thomas, uÂśmiechajÂąc siĂŞ.

- Och, nie, nie to mia³em na myœli, ona nie jest... - zacz¹³ Harry, jego jêzyk zacz¹³ siê pl¹taÌ. - Ona jest tylko jednym z moich najlepszych przyjació³, to wszystko.

- OczywiÂście, oczywiÂście – powiedziaÂł Thomas, klepiÂąc Harry'ego po ramieniu. - No to,
co powiesz na jedno z nich? - PodaÂł Harry'emu jeden z zaklĂŞtych uchwytĂłw w barwach Gryffindoru.

- Ile? - zapytaÂł Harry.

- Absolutnie nic i nie przyjmujĂŞ odmowy – zarzekaÂł siĂŞ Thomas. Wepchn¹³ paczkĂŞ w rĂŞce Harry'ego i pozostawiÂł go samego.

Drugim ulubionym miejscem, w ktĂłrym Harry czĂŞsto przebywaÂł, byÂła lodziarnia Floriana Fortescue, w ktĂłrej spĂŞdzaÂł popoÂłudnia, odrabiajÂąc prace domowe zadane na wakacje. Florian, podobnie jak Ernie i Stan, zawsze nalegaÂł, aby Harry nigdy nic za nic nie pÂłaciÂł, dopĂłki on sam jest wÂłaÂścicielem lodziarni. Tak wiĂŞc, gdy Harry pisaÂł swoje eseje – od czasu do czasu z pomocÂą Floriana – dostawaÂł darmowÂą porcjĂŞ lodĂłw co pó³ godziny. SzanujÂąc jego umowĂŞ z Knotem, Harry wracaÂł do Dziurawego KotÂła na obiad na dÂługo przed zapadniĂŞciem zmroku.

Na poczÂątku drugiego tygodnia, Harry otrzymaÂł krĂłtki list od Dumbledore'a, w ktĂłrym dyrektor prosiÂł go o krĂłtkie spotkanie tuÂż po zakoĂączeniu uczty rozpoczynajÂącej nowy rok szkolny w Hogwarcie. Harry odpowiedziaÂł krĂłtko „tak” i sowa szkolna szybko odfrunĂŞÂła, niosÂąc odpowiedÂź. Po obejrzeniu kaÂżdego sklepu, Harry skupiÂł teraz swojÂą uwagĂŞ na wytĂŞÂżaniu swojego wzroku i sÂłuchu, aby dostrzec gdzieÂś Rona lub HermionĂŞ, gdy uczniowie Hogwartu zaczĂŞli masowo pojawiaĂŚ siĂŞ na Ulicy PokÂątnej. SpotkaÂł siĂŞ juÂż z Seamusem
i Deanem, jego kolegami z Gryffindoru, gdy oglÂądali BÂłyskawicĂŞ i pytali Harry'ego,
czy zamierza jÂą zdobyĂŚ. ChÂłopcy omal zemdleli, gdy Harry powiedziaÂł im o cenie tej miotÂły.

Dostrzeg³ tak¿e Neville'a, ale nie mia³ ¿adnej okazji do tego, by z nim porozmawiaÌ. Neville, obdarzony swoim zapominalskim umys³em, zgubi³ swoj¹ listê szkoln¹ z zakupami i jego babcia mocno go obsztorcowa³a. Po trzech dniach wakacji Harry zacz¹³ zastanawiaÌ siê,
czy nie tĂŞskni za Ronem i jego rodzinÂą. Ale kiedy usiadÂł w salonie Floriana tuÂż po obiedzie, usÂłyszaÂł, jak jego imiĂŞ wykrzykuje ktoÂś z ulicy.

- Harry! - Hermiona biegÂła ulicÂą, jej krzaczaste brÂązowe loki podskakiwaÂły z kaÂżdym krokiem. Jej rodzice poszli za niÂą, wyraÂźnie zaskoczeni zmianÂą tempa ich cĂłrki.

- Hermiono – powiedziaÂł Harry, wstajÂąc i witajÂąc siĂŞ z przyjació³kÂą. - WÂłaÂśnie doszedÂłem
do wniosku, Âże bardzo siĂŞ za tobÂą stĂŞskniÂłem.

- Wczoraj wrĂłciÂłam z Francji – odpowiedziaÂła, gdy rodzice juÂż jÂą dogonili. Harry spotkaÂł ich
w KsiĂŞgarni Esy i Floresy rok temu, ale tak naprawdĂŞ nie zamieniÂł z nimi ani sÂłowa, wÂśrĂłd chaosu, ktĂłry wtedy tam panowaÂł, zwiÂązanego z Lockhartem.

- Twoi przyjaciele, Harry? - zapytaÂł Florian, przynoszÂąc mu lody do stoÂłu.

- Ach, tak – odpowiedziaÂł Harry. - To moja przyjació³ka ze szkoÂły, Hermiona Granger, a to sÂą jej rodzice... - zatrzymaÂł siĂŞ jednak, zdajÂąc sobie nagle sprawĂŞ, Âże nie zna ich imion.

- William – powiedziaÂł ojciec Hermiony, wyciÂągajÂąc rĂŞkĂŞ. Gdy tylko pan Granger siĂŞ uÂśmiechn¹³, Harry stwierdziÂł, Âże Hermiona odziedziczyÂła ten uÂśmiech po nim. ByÂł mĂŞÂżczyznÂą o solidnej budowie, wysoki, z szerokimi ramionami i prawie kwadratowym podbrĂłdkiem. Jego wÂłosy byÂły przystrzyÂżone i chociaÂż brÂązowe jak u Hermiony, byÂły o kilka odcieni ciemniejsze.

- A to moja Âżona, Jane – kontynuowaÂł. Pani Granger wyglÂądaÂła jak znacznie starsza Hermiona, pomyÂślaÂł Harry, z prawie identycznymi brÂązowymi lokami, ale zauwaÂżalnie bez krĂŞconych zdobieĂą, ktĂłre czĂŞsto charakteryzowaÂły HermionĂŞ. Podobnie jak jej cĂłrka, twarz pani Granger byÂła gÂładka, a jej brÂązowe oczy bÂłyszczaÂły inteligencjÂą.

- MiÂło mi was poznaĂŚ – przywitaÂł siĂŞ Florian, kÂłaniajÂąc siĂŞ. - KaÂżdy przyjaciel Harry'ego jest moim przyjacielem. Co mogĂŞ przynieœÌ?

- PoproszĂŞ to samo, co Harry – powiedziaÂła Hermiona, patrzÂąc na stojÂące juÂż na stole lody.
- Z dodatkowym sosem czekoladowym, jeÂśli moÂżna?

- Hermiono, kochanie, to trochĂŞ przesada, nie sÂądzisz? - spytaÂła pani Granger.

- Mamo, uÂżywam juÂż nici dentystycznej dwa razy dziennie i szczotkujĂŞ zĂŞby trzy razy dziennie – powiedziaÂła z irytacjÂą. - Nie mam ani jednej dziury.

- Och, w porzÂądku – odpowiedziaÂła z uÂśmiechem.

- DoskonaÂły wybĂłr – przyznaÂł Florian. - A dla rodzicĂłw?

- Wanilia dla mnie – odpowiedziaÂła pani Granger. - I czekolada dla niego – dodaÂła, Âżartobliwie klepiÂąc mĂŞÂża po klatce piersiowej. Nieca³¹ minutĂŞ lub dwie póŸniej, kiedy wszyscy Grangerowie usiedli i podano lody, Hermiona natychmiast zaczĂŞÂła przesÂłuchiwaĂŚ Harry'ego.

- Jesteœ tu sam, Harry? - zapyta³a podejrzliwie. - Nie widzê ciotki ani wujka w pobli¿u, a Ron powiedzia³, ¿e on i jego rodzina nie bêd¹ wczeœniej ni¿ przed póŸnym popo³udniem.

- Tak wÂłaÂściwie to jestem od jakiegoÂś czasu w Dziurawym Kotle.

- Dlaczego jesteÂś sam, Harry? - zapytaÂła Jane, a jej oczy zwĂŞziÂły siĂŞ w ten sam sposĂłb
co u cĂłrki.

- To... hmm... dÂługa historia – odpowiedziaÂł Harry, patrzÂąc na stó³.

- O co chodzi, Harry? - dopytywaÂła siĂŞ Hermiona.

- Có¿, uÂżyÂłem trochĂŞ magii w obecnoÂści moich krewnych – zacz¹³, nie do koĂąca pewien,
jak zostanie to odebrane.

- Ach, tak, pamiĂŞtamy te dni, prawda? - powiedziaÂł William z uÂśmiechem. - Hermiona robiÂła bardzo dziwne rzeczy, zanim otrzymaÂła list.

- RzeczywiÂście – przyznaÂła Jane, figlarnie siĂŞ uÂśmiechajÂąc. - Pewnego dnia skarÂżyÂła siĂŞ,
¿e ksi¹¿ki w naszym gabinecie nie s¹ alfabetycznie ustawione, a w nastêpnej chwili wszystkie ksi¹¿ki wyfrunê³y z pó³ek i zaczê³y siê same uk³adaÌ.

- Nie zaskakuje mnie to – odpowiedziaÂł Harry, ÂśmiejÂąc siĂŞ.

- Mamo, przestaĂą – powiedziaÂła Hermiona, a jej policzki zaró¿owiÂły siĂŞ. - Wiesz, Âże to Harry Potter, mĂłj przyjaciel ze szkoÂły?

- OczywiÂście, Âże tak – przyznaÂł William, a na jego twarzy zagoÂściÂł psotny uÂśmiech. - Naszym zadaniem jako rodzicĂłw jest upewnienie siĂŞ, Âże poczujesz siĂŞ zawstydzona w towarzystwie swoich znajomych.

- Mimo to – zapytaÂła Jane. - Co twoja obecnoœÌ ma wspĂłlnego z uÂżyciem przez ciebie magii?

- Przypadkowo nadmuchaÂłem siostrĂŞ wuja – odpowiedziaÂł szybko Harry. - Moje wujostwo... nie lubi magii.

- Kiedy mówisz, ¿e nadmucha³eœ, Harry, masz na myœli... - zaczê³a Hermiona, ale Harry potrz¹sn¹³ g³ow¹.

- Jak balon, Hermiono – powiedziaÂł uspokajajÂąco Harry. - Ale dla nich to Âżadna ró¿nica,
jak wiesz.

- To jest odwracalne, prawda? – spytaÂła Jane z szeroko otwartymi oczami.

- Tak, zostaÂła nakÂłuta – odpowiedziaÂł Harry. - Ona nawet tego nie pamiĂŞta.

- TeÂż nie chciaÂłbym o tym pamiĂŞtaĂŚ – przyznaÂł William.

- WiĂŞc zostawili ciĂŞ na resztĂŞ wakacji, bo nie lubiÂą magii? - zapytaÂła z niedowierzaniem Jane. - William i ja z pewnoÂściÂą nie czujemy siĂŞ komfortowo w towarzystwie magii, ale nigdy
nie porzucilibyÂśmy Hermiony, aby radziÂła sobie sama.

- Có¿, nie zrobili tego – odpowiedziaÂł Harry, z kaÂżdÂą chwilÂą bĂŞdÂąc coraz bardziej samoÂświadomy. Odetchn¹³ g³êboko, nim kontynuowaÂł. - UciekÂłem. - PatrzyÂł na ich szybkie spojrzenia, ktĂłre wymieniali miĂŞdzy sobÂą.

- Harry, wszystko w porzÂądku? - zapytaÂła Hermiona, zapominajÂąc o swoich lodach.

- Nic mi nie jest – odpowiedziaÂł. Szybko streÂściÂł im wydarzenia, ktĂłre doprowadziÂły do tego, Âże przebywaÂł tutaj samotnie juÂż przez dwa tygodnie.

- RozmawiaÂłeÂś osobiÂście z ministrem magii? - zapytaÂła z podziwem Hermiona. Harry pokiwaÂł gÂłowÂą.

- Tak, wÂłaÂściwie jest naprawdĂŞ miÂły.

- Ale, Harry – przerwaÂła Jane. - Dlaczego uciekÂłeÂś?

- Och, racja – odpowiedziaÂł Harry. ZwrĂłciÂł siĂŞ do Hermiony. - Czy opowiedziaÂłaÂś swoim rodzicom o mojej historii?

- Harry, oprĂłcz Historii Hogwartu, jesteÂś jej ulubionym przedmiotem rozmĂłw – odpowiedziaÂł William, uÂśmiechajÂąc siĂŞ.

- Tato!

- Wiemy, Âże twoi rodzice zostali zabici przez kogoÂś, kogo nazwalibyÂśmy terrorystÂą
– powiedziaÂła Jane. - OczywiÂście, zgodnie z tym, co powiedziaÂła nam Hemriona, przypominaÂło to wojnĂŞ domowÂą. Zanim wsiadÂła do pociÂągu, opowiadaÂła nam juÂż o tobie
i o tym, Âże miaÂła wtedy nadziejĂŞ, Âże uda jej siĂŞ z tobÂą spotkaĂŚ. WyglÂąda na to, Âże byÂłeÂś sÂławny wczeÂśniej, niÂż nauczyÂłeÂś siĂŞ chodziĂŚ i mĂłwiĂŚ, Harry.

- Nie wiedziaÂłem o tym, dopĂłki nie dostaÂłem listu – kontynuowaÂł swojÂą historiĂŞ Harry.
- Nie wiedzia³em, ¿e moi rodzice byli czarodziejami ani ¿e nale¿ê do innego œwiata, ukrytego przed zwyk³ymi ludŸmi. Ciotka i wujek nienawidz¹ magii, nigdy nie powiedzieli mi prawdy. Powiedzieli mi, ¿e moi rodzice zginêli w wypadku samochodowym. W³aœnie dlatego uciek³em, rozumiej¹ paùstwo, có¿, moje emocje zwyciê¿y³y i nadmucha³em ciotkê Marge. Ona sama wiedzia³a tylko tyle, ile naopowiada³ jej wujek. Mówi³a o tym, jak bezwartoœciowi byli moi rodzice, jak moja mama by³a czarn¹ owc¹ rodziny, a mój tata by³ pijanym bezrobotnym. Czêsto mi to wmawiali. - Harry ledwo skoùczy³ swoje wyjaœnienia, gdy poczu³ ciep³o uœcisku pani Granger. Harry poczu³, jak jego cia³o sztywnieje pod wp³ywem jej dotyku, ale by³o to tylko chwilowe. Gdy pani Granger trzyma³a go w uœcisku, jego cia³o zareagowa³o nag³ym odprê¿eniem.

- Ty kochany biedny chÂłopcze – powiedziaÂła, ocierajÂąc ÂłzĂŞ z oczu. Jane nie chciaÂła go puÂściĂŚ, ale Harry nagle poczuÂł zupeÂłnie inny uÂścisk, byÂła to Hermiona, jej miaÂżd¿¹cy uÂścisk otoczyÂł go, a krzaczaste wÂłosy zasÂłaniaÂły mu twarz. Harry byÂł zaskoczony tym, Âże tak siĂŞ przed nimi otworzyÂł, wiedzÂąc, Âże Hermiona byÂła prawdopodobnie rĂłwnie zszokowana co i on; nigdy
nie mĂłwiÂł o swoim Âżyciu rodzinnym.

- Harry – powiedziaÂł William, kÂładÂąc dÂłoĂą na jego ramieniu, kiedy Hermiona rozluÂźniÂła uÂścisk wokó³ niego. - Nie... nie zrobili ci krzywdy, prawda? - Harry poczuÂł, jak serce podskoczyÂło mu do gardÂła.

- Eee, nie... nie, nie zrobili czegoÂś takiego – odpowiedziaÂł szybko Harry. - Oni po prostu
nie lubiÂą magii. Wszystko jest w porzÂądku. Knot powiedziaÂł, Âże mogĂŞ tutaj zostaĂŚ do koĂąca wakacji, pod warunkiem, Âże nie bĂŞdĂŞ wychodziÂł do mugoli, to znaczy na normalny Londyn
– dodaÂł, patrzÂąc przepraszajÂąco na GrangerĂłw. - ZameldowaÂłem siĂŞ u Toma przed zapadniĂŞciem zmroku tamtej nocy.

- W porzÂądku – powiedziaÂł William, ponownie patrzÂąc na ÂżonĂŞ. - ChciaÂłem tylko mieĂŚ pewnoœÌ, nie chciaÂłem sugerowaĂŚ, Âże... nie, to byÂło nie na miejscu.

- Rozumiem – powiedziaÂł Harry, czujÂąc, jak ogarnia go ulga. - DziĂŞkujĂŞ. NaprawdĂŞ czujĂŞ siĂŞ dobrze. Jest wiele rzeczy, ktĂłre mnie tu zajmujÂą i udaÂło mi siĂŞ skoĂączyĂŚ juÂż wszystkie prace domowe, ktĂłre zadano nam na wakacje.

- To wspaniale, kochanie – powiedziaÂła pani Granger. - Hermiono, kiedy Weasleyowie majÂą siĂŞ tu z nami spotkaĂŚ?

- Ron nie byÂł konkretny – odpowiedziaÂła Hermiona. - Co nie jest zaskoczeniem. PowiedziaÂł tylko, Âże bĂŞdÂą po poÂłudniu.

- Nie ma poÂśpiechu, nic siĂŞ nie dzieje – powiedziaÂł William, pochylajÂąc siĂŞ w stronĂŞ Harry'ego. - Hermiona mĂłwiÂła mi, Âże jesteÂś sportowcem, Harry. Grasz w coÂś o nazwie...

- Quidditch – podpowiedziaÂła Hermiona.

- Tak, rzeczywiÂście – przyznaÂł jej ojciec, kiwajÂąc gÂłowÂą. - MĂłwiÂła, Âże grasz na bardzo waÂżnej pozycji w druÂżynie?

- Gram na pozycji szukajÂącego – odpowiedziaÂł Harry. NastĂŞpnie wyjaÂśniÂł najdrobniejsze szczegó³y gry i swojÂą pozycjĂŞ, ktĂłrÂą Hermiona, mimo jej niezwykÂłej zdolnoÂści do zapamiĂŞtywania kaÂżdego szczegó³u – zaniedbaÂła, poniewaÂż nie miaÂła doÂświadczenia
z perspektywy osoby grajÂącej w quidditcha.

- Wiele oddaÂłbym za to, aby mĂłc obejrzeĂŚ tĂŞ grĂŞ – przyznaÂł ojciec Hermiony, po tym,
jak Harry opowiedziaÂł mu o tÂłuczku Zgredka.

- Nie rozumiem, dlaczego pan nie moÂże? - zdziwiÂł siĂŞ Harry. - Czasami magiczni rodzice przychodzÂą na mecze, aby zobaczyĂŚ, jak grajÂą ich dzieci.

- Hermiona mĂłwi, Âże to niemoÂżliwe – odpowiedziaÂł William, wyglÂądajÂąc na przygnĂŞbionego.
- MĂłwiÂła coÂś o zaklĂŞciach, ktĂłre skÂłaniajÂą nas do szukania czegoÂś innego lub zapomnienia
o tym, co aktualnie robimy.

- Nie wspominajÂąc o tym, Âże musiaÂłbyÂś dotrzeĂŚ tam pociÂągiem – dodaÂła Hermiona.
- Nie mo¿esz wejœÌ na peron.

- MoÂże porozmawiamy o tym z Dumbledorem, kiedy wrĂłcimy – pomyÂślaÂł Harry. - Jestem pewien, Âże jeÂśli to moÂżliwe, to wiedziaÂłby jak to zorganizowaĂŚ.

- ByÂłbym zobowiÂązany, Harry – odpowiedziaÂł William, klepiÂąc Harry'ego po ramieniu.
- MĂłgÂłbym zobaczyĂŚ ten wspaniaÂły zamek, w ktĂłrym siĂŞ uczysz.

- Nigdy wczeÂśniej tego nie robiono – powiedziaÂła Hermiona. - Mugolom nigdy nie pozwolono odwiedziĂŚ Hogwartu. ZaklĂŞcia uniemoÂżliwiajÂą im zobaczenie zamku. Wszystko, co bĂŞdÂą widzieli to ruiny.

- MyÂślĂŞ, Âże jest na to jakiÂś sposĂłb. - odpowiedziaÂł Harry. - SpĂłjrz na Filcha. Nie ma ani kropli magicznej krwi, a mimo to jest w Hogwarcie. - Oczy Hermiony rozszerzyÂły siĂŞ.

- OczywiÂście – przyznaÂła powoli. - Jak mogÂłam o tym zapomnieĂŚ? MyÂślĂŞ, Âże masz racjĂŞ Harry. Och, tak, porozmawiam z Dumbledorem zaraz po uczcie!

- W takim razie moÂżesz pĂłjœÌ ze mnÂą, aby siĂŞ z nim zobaczyĂŚ – powiedziaÂł Harry. - Mam siĂŞ z nim spotkaĂŚ po uczcie.

- Nie masz jakichÂś kÂłopotĂłw, prawda? - zapytaÂła Hermiona, a jej podejrzenia na nowo siĂŞ rozbudziÂły.

- WÂłaÂściwie to nie wiem dokÂładnie, ale...

- Harry! Hermiona! - On i Grangerowie spojrzeli na ulicĂŞ, aby zobaczyĂŚ gromadkĂŞ rudowÂłosych WeasleyĂłw idÂących w ich stronĂŞ. Ron biegÂł na przedzie, a tuÂż za nimi Fred
i George. PaĂąstwo Weasleyowie szli z Ginny. Harry zauwaÂżyÂł, Âże Percy jest nieobecny.

- KurczĂŞ, Harry, wszystko wydaje siĂŞ przytrafiaĂŚ tobie, prawda? - stwierdziÂł Ron, z szerokim uÂśmiechem na twarzy.

- Och, jest w tym dobry, prawda Fred? – zgodziÂł siĂŞ George.

- Zgadzam siĂŞ z Georgem – dodaÂł Fred, kiwajÂąc entuzjastycznie gÂłowÂą. - Jego zaprzeczanie jest takie naturalne...

- O co wam chodzi? - spytaÂła Hermiona.

- Nie wiesz? - zapytaÂł Ron z niedowierzaniem. ZwrĂłciÂł siĂŞ do Harry'ego. - Nie powiedziaÂłeÂś jej?

- Nie powiedziaÂłem jej o czym? - spytaÂł Harry, lekko zirytowany.

- PokaÂż to Fred – powiedziaÂł Ron. Fred wrĂŞczyÂł Ronowi zwiniĂŞty egzemplarz Proroka Codziennego, ktĂłrego Ron zd¹¿yÂł juÂż rozÂłoÂżyĂŚ na stoliku, nim pojawili siĂŞ jego rodzice.
Na pierwszej stronie byÂło zdjĂŞcie Knota witajÂącego Harry'ego przed Dziurawym KotÂłem opatrzone duÂżymi drukowanymi literami:


PIERWSZY UJAWNIONY CEL BLACKA
HARRY POTTER PRZEÂŻYÂŁ
DZIÊKI ODWA¯NEJ POMOCY B£ÊDNEGO RYCERZA
PiĂłra: Rity Sketeer

Hermiona porwaÂła gazetĂŞ ze stoÂłu i zaczĂŞÂła czytaĂŚ na gÂłos.

B³êdny Rycerz, ktĂłrego obecnie kierowcÂą jest Ernie Prang i jego wierny asystent, Stan Shunpike, moÂże byĂŚ bohaterem roku. Syriusz Black byÂł na wolnoÂści przez nieco ponad dwadzieÂścia cztery godziny. W tym czasie po ulicach Magnolia Crescent w Surrey w Âśrodku nocy wĂŞdrowaÂła pewna osoba. Nie kto inny jak Harry Potter. Na kogo mĂłgÂł siĂŞ natkn¹Ì? Zgadza siĂŞ – na Syriusza Blacka! DziĂŞki przybyciu B³êdnego Rycerza w odpowiednim czasie do miejsca zamieszkania Harry'ego Pottera, Âświat czarodziejĂłw nie straciÂł swojego sÂłynnego, tragicznego wybawiciela.

Dlaczego Harry Potter, mog¹ zapytaÌ czytelnicy? Nasza redaktorka zada³ sobie to samo pytanie. Trudno by³oby znaleŸÌ czarodzieja lub czarownicê, która nie zna opowieœci o tym tragicznym bohaterze. Harry Potter, osierocony we wczesnym dzieciùstwie, pozostaje do dziœ jedynym znanym czarodziejem, który prze¿y³ Œmierteln¹ Kl¹twê. Ju¿ sam ten wyczyn zas³ugujê na du¿¹ s³awê. Jednak to tajemnicza i jednoczesna pora¿ka najmroczniejszego czarnoksiê¿nika, który kiedykolwiek st¹pa³ po ziemiach Wielkiej Brytanii, sprawi³a, ¿e Harry Potter sta³ siê popularny w ka¿dym domu, Ch³opiec, który prze¿y³.

Podczas gdy wiêkszoœÌ czarodziejów w Wielkiej Brytanii œwiêtowa³a œmierÌ Sami-Wiecie-Kogo, Syriusz Black, jeden z najwierniejszych jego zwolenników, zosta³ zes³any
do Azkabanu. Czytelnicy niezaznajomieni z historiÂą Blacka powinni przeczytaĂŚ wydanie
z zeszÂłego tygodnia. Szansa na nieoczekiwane spotkanie Harry'ego Pottera z ktĂłrymkolwiek z wiernych zwolennikĂłw Czarnego Pana jest tak wysoka, jak istnienie oswojonego Rogogona WĂŞgierskiego. MoÂżna siĂŞ zastanawiaĂŚ, czy to spotkanie byÂło przypadkiem, czy raczej zamierzonym dziaÂłaniem? Nasza redaktorka uwaÂża, Âże Harry Potter ma szczĂŞÂście, Âże Âżyje.

Dlaczego nasz mÂłody bohater wĂŞdrowaÂł samotnie ulicami Wielkiej Brytanii? Z uprzejmÂą proÂśbÂą skierowaliÂśmy to pytanie do Ministerstwa, a takÂże proÂśbĂŞ o podanie do publicznej wiadomoÂści zapisĂłw dotyczÂących bezpieczeĂąstwa Harry'ego Pottera. ÂŻÂądanie zostaÂło odrzucone. Nie moÂżna siĂŞ jednak zniechĂŞcaĂŚ, nasza wierna redaktorka ma swoje metody
i ÂźrĂłdÂła.

Rozmawiaj¹c z Korneliuszem Knotem tej nocy, Harry Potter ujawni³ ministrowi, ¿e w jego domu dosz³o do k³ótni z krewnymi odpowiedzialnymi za jego wychowanie. Szczegó³y dotycz¹ce dok³adnej lokalizacji miejsca zamieszkania ch³opca, a tak¿e szczegó³y dotycz¹ce bezpieczeùstwa domu zosta³y zabezpieczone przed laty, przez ówczesn¹ minister magii, Milicentê Bagnold, a nastêpnie przez szefa Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, Bartemiusza Croucha Sr. i Albusa Dumbledore'a, G³ównego Maga Wizengamotu. W Wizengamocie znany jest równie¿ fakt, ¿e Albus Dumbledore jest równie¿ magicznym stra¿nikiem Harry'ego Pottera, honorowy tytu³ nadawanym tym, którzy organizuj¹ opiekê osieroconym magicznym dzieciom niemaj¹cymi innych ¿yj¹cych magicznych krewnych, którzy mogliby siê nimi zaopiekowaÌ.

Chocia¿ szczegó³y tej sprzeczki nie s¹ w du¿ej mierze znane, cz³onkowie Urzêdu Przypadkowego U¿ycia Czarów zostali wys³ani do miejsca zamieszkania Harry'ego Pottera, gdzie donieœli, ¿e przebili i zmodyfikowali pamiêÌ jednego z mugoli, Marjorie Dursley, która, jak siê wydaje, zosta³a przez emocjonalny wybuch Harry'ego Pottera, napompowana
do rozmiarĂłw znacznie wiĂŞkszych niÂż jej normalna sylwetka.

Jednak prawdziwy motyw ministra wydaje siĂŞ ostrzeÂżeniem dla naszego bohatera, ktĂłry zakoĂączyÂł swoje spotkanie ostrym przypomnieniem, na ktĂłre wszyscy powinniÂśmy zwrĂłciĂŚ uwagĂŞ: "... Black jest przekonany, Âże moÂże przywrĂłciĂŚ Sam-Wiesz-Kogo z powrotem
do w³adzy, jeœli [Harry] zostaniesz pokonany, tak jak kiedyœ ty pokona³eœ Czarnego Pana... jego myœli s¹ szalone, g³upie, ob³¹kane, ale to nie ma znaczenia dla Blacka... straci³ wszystko tej nocy, kiedy Sam-Wiesz-Kto straci³ swoj¹ moc, a on, jak wielu innych podobnych mu osób, poci¹ga siê do odpowiedzialnoœci za t¹ stratê".

Opinia co do brutalnej szczeroœci Knota w stosunku do m³odego ch³opca na pewno wywo³a spore kontrowersje, ale nasza redaktorka obawia siê, ¿e taka wiadomoœÌ mo¿e byÌ zbyt przyt³aczaj¹ca dla czarodzieja w wieku trzynastu lat.

Hermiona podaÂła gazetĂŞ rodzicom i spojrzaÂła na Harry'ego szeroko otwartymi i przeraÂżonymi oczami.

- Kim jest ten Syriusz Black? - zapyta³ William, patrz¹c na Artura i Molly. Weasleyowie zgromadzili siê wokó³ sto³u, a Artur œci¹gn¹³ mocno pozszywan¹ podró¿n¹ pelerynê.

- MoÂże kolejna partia deseru? - zaproponowaÂł pan Weasley, machajÂąc do Floriana.
- To zajmie trochĂŞ czasu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?