Nie ma to jak szlaban- więzienny blues Ravena Pottera.

-Znów jestem sam... i strasznie mi źle... znów jestem sam... bez szans...
-Raven, zrób coś dla muzyki i ZAMKNIJ SIĘ!
-Właśnie, Potter! I taki sam to tu NIE JESTEŚ!
Czyszczenie kociołków w lochu Snape`a naprawdę lasuje mózg.
Pardon. Ja juz nie mam mózgu. Chryste, czy te dzieci nie mogłyby SAME czyścić sobie tych przypalonych garów?!
Potwór. Wręczył nam szczoteczki do zębów (Oral B, tak dla potomnosci) i z perwersyjnym uśmieszkiem życzył dobrej zabawy. Poznajcie go- Severus Snape.
Pytacie, jacy MY? Ano ja- Raven Potter, mój najlepszy funfel- Harvey Weasley i blond cudo- Apocalypso Malfoy (zdrobniale Calypso, lub Caly, za co zawsze dostaje czymś ciężkim w łeb). Chociaż ona to totalny przypadek. Cusik mi sie widzi, że od dziś bedę dostawał od niej dwa razy większe baty niz zwykle.
-Ależ Caly, pociesz się tym, że nie gram na organkach.- puściłem Ślizgonce oczko a`la flirciarski stary wyga.
Calypso otarła ramieniem czoło. Obie łapki miała w smugach sadzy. Identyczny ślad miała na policzku.
-Spróbowałbyś. Wytarłabym tobą posadzkę.- wycedziła, szorując z zacięciem dno kotła Snape`a.
-Nie ryzykuj, Rav.- poradził mi Harvey, odrzucając rudego kucyka na plecy i wymazując sobie nos i skroń.
-W jej delikatnych dłoniach mógłbym być nawet szczotką klozetową Filcha...- wyszeptałem rozmarzonym głosem.
-Co ta ślepa miłość robi z porządnego szesnastolatka...- jęknął Harv.
-Mógłbym być mopem, zmiotką...- wyliczałem.- Byle by tylko trzymała mnie w rękach...
-Wierz mi, NIE CHCIAŁBYŚ.- burknął Harv.
-Zabiję cię, Potter, jak tylko stad wyjdziemy.- warknęła Mafloy.
***
Jak to się stało, że cała nasza trójka skończyła na dnie hogwarckiego piekła? To było proste. Zbyt proste.
Tak więc ritrospekszyn... (o jakieś cztery godziny wstecz)
Popołudnie w naszej budzie jest zazwyczaj totalnie drętwe, toteż ja, gryfoński Enrique Iglesias... AU, Harv, TO BOLI! Dobra, dobra, tak więc ja, totalne drewno i bezmózg oraz mój przyjaciel Harvey postanosiliśmy coś zrobić, żeby rozruszać atmosferkę.
"Coś" jeszcze nie było skonkretyzowane, dopóki me and my friend nie zabłądziliśmy w rejony lochów.
-Raven, mam złe przeczucia, spadajmy stąd.- Harvey jak zawsze okazał się moją otuchą i podporą.- Na pewno gdzieś tu krąży Snape...
Wspomniałem też, że to wieczny OPTYMISTA?
-Przestań krakać, tylko...- fuknąłem, ale nagle oświeciło mnie. Stuwoltowa lampka zaświeciła mi prosto w ślepia. Szlag, muszę kupić sobie abażur. Mój geniusz mnie kiedyś zabije.- Mam pomysł!
-Zmyjemy się stąd do Pokoju W spólnego?
Tak, a ja ma na tyłku kaktus w doniczce. Wciągnąłem kumpla w jakąś wnękę i szybko usiadłem na ziemi, grzebiąc jednocześnie w torbie.
-Akcja "mini McGyver" uważana jest za jedną z tych,, które wykonuje się dwa razy w życiu.- mruknąłem.
-W sensie?- Harv klęknął przy mnie.
-Pierwszy i ostatni.- wyszczerzyłem ząbki w słodziaśnym usmiechu, jednocześnie skręcając i zmontowując z małych przedmiocików amatorską bombę zegarową. Harv aż się cofnął.
-Oby śmierć była bezbolesna.- jęknął.- Daj, pomogę ci.- zaczął mi dokręcać metalowe blaszki, ale dałem mu po łapach.
-Zostaw, wolę to spierdaczyć sam.- dalej z zapałem majdrowałem przy bombie w stylu Zrób To Sam.
-Jesteś nienormalny.
-I za to mnie kochasz.- przybiłem obcasem buta ostatni element. I FINISHED!
-Co to właściwie jest?- Harvey przyjrzał się tworowi mych rąk.
-Nie wiem, ale wiem, że jeśli coś przykręciłem nie tak, to to maleństwo rozsadzi drzwi do sali od eliksirów.- błysnąłem kamieniem nazębnym.
-A jeśli jest tak jak trzeba?- zaryzykował Harvey?
-Mój uśmiech staje się niepokojąco szeroki.- puściłem mu oczko.
-Dlaczego ja się zadaję z samobojcą?!- rudzielec przejechał ręką po twarzy.
-Bo tak jest fajniej?- zasugerowałem niewinnie.
Szybko powrzucałem do torby resztę mojego malowniczego smietnika (pióra, pergaminy itepe :) i szarpnąłem kumpla do drzwi sali od eliksirów. Błyskawicznie postawiłem bombę pod nimi i schowałem się z Harvey`em za załomem korytarza.
-Poświęcę knigę do historii magii, niegy nie lubiłem tego mulastego przedmiotu.- zamachnąłem się książką na sprzęt, gdy nagle...
-SZLAG, SNAPE!- wrzasnął Harvey, a ja z wrażenia puściłem książkę, ktora poleciała w stronę bomby.
-CALYPSO!- dostrzegłem również Malfoy idącą z rozwidlenia korytarza, którym szedł także nauczyciel..
ŁUP! ŁUBUDU!
Ups... trza nam zwiewać!
Czarny jak smoła dym przesłonił nam widoczność. Musiałem ratować Calypso. Capnąłem Harva za nadgarstek i puściłem się pędem do blondynki. Leciałem po omacku.
-Łap ją, Harv!- wrzasnąłem na wszelki wypadek. Dymu było od cholery i ciut ciut.
-MAM JĄ!- krzyknęliśmy jednocześnie.
W tej samej chwili potknąłem się o własna pelerynę i z krzykiem wylądowałem na ziemi. Na mniepoległa Calypso, na niej Harvey, a na nim... jeszcze ktoś.
Ay, carramba... gdzie moja trumna?
Dym opadł.
Chcecie wiedzieć, jak sie wymieszał ten bigos? Kontakt z glebą zaliczyłem ja, na mnie z szoku otrząsał się Snape, którego mankiet uznałem za rękaw szaty Caly, na nim z kolei dogorywał Harvey, a już na zwłokach Harvey`a kaszlała Calypso Malfoy.
Pytania? Wątpliwości?
Wielki Sędzia Severus Snape uznał mnie, Harvey`a i Caly winnymi wyrwania kilometrowego dziurska w drzwiach (mimo, że Apocalypso broniła sie jak mogła, nie zdołała udowodnić swojej niewinności) i skazał nas na trzy tygodnie ciężkich robót w swoim gabinecie.
***
-Wybacz proszę Caly ,mego głosu zgrzyt... zawaliłem wszystko i strasznie mi wstyd... och, proszę Caly, nie bądź na mnie zła... proszę cię... MOJA TUBA ŁKA... AU!- oberwałem chochlą.
-Wybacz, Potter, ale Luciano avarotti z ciebie nie będzie,- szczeknęła Calypso. Nie podobał jej się mój spiew.
Spuściłem banię. Cóż za potworny los...

Morał?
Taak... Na przyszłość wiać w przeciwnym kierunku. I bez łapania za mankiety, bo można złapać samego szatana za nadgarstek :/

Co do akcji "mini McGyver"- nie próbujcie tego w domu ^^

Absurdalny świat pewnego... Pottera 4 Anika 19/05/2007 02:43

Czytano 6800 razy Liczba komentarzy - 41

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.