Dawka czułości, kropla zazdrości, zamieszamy i....

Yo, to znowu ja, Raven Potter, przystojniak z Gryffindoru!

-Rav, czy ty nawet w pamiętniku musisz takie idiotyzmy wypisywać?- mój kumpel Harvey zerknął mi przez ramię.

-Harv, a czy ty nawet jak nie trzeba musisz mi zapuszczać żurawia i psuć samokrytykę?- zbulwiłem się, zatrzaskując zeszycik. Świnia w proszku!

-Samokrytykę?- Harvey uniósł brew.- Człowieku, jeśli ty ją masz, to ja jestem japoński turysta w szortach bermudach.

-Konnichi wa, a gdzie nieodzowny aparat, panie Weng-Ash-Ley?- odparowałem, burząc sobie fryz.

-W tym samym miejscu, gdzie twoja samokrytyka, mister Celebrity.- wycedził jadowicie chyba urażony Harvey.

Tego samego dnia na przerwie...

-Obmysliłem genialny plan podbicia serca Apocalypso!- uśmiechnąłem się promiennie do przyjaciela, gdy już szliśmy po transmutacji do Wielkiej Sali.

-Dlaczego mam przeczucie, że skończy się to totalnym obciachem na miarę tego tysiąclecia?- Harvey przejechał ręką po twarzy.

-Posłuchaj, wykorzystam starą jak świat metodę kontrolowanej zazdrości.- aż klasnąłem z zachwytu.

-Tylko nie zastukaj obcasikami ze szczęścia.- warknął rudzielec.

-Harvey, zaraz zastukam, ale w twój łeb, pewnikiem czymś ciężkim! Przestań pokazywać fochy i posłuchaj mnie przez chwilę!- wypaliłem.

-Wal.

-Więc tak: Calypso nie zwraca na mnie takiej uwagi jakbym chciał. Muszę więc zacząć prowadzać się z jakaś inną podstawioną dziewczyną, żeby Malfoy poczuła ocean zazdrości.

-Uważaj, bo cię w nim utopi. Nie chcę sprowadzać cię do poziomu gleby, ale skąd wytrzaśniesz se tą podstawioną panienkę?- Harvey uniósł brew.

Mój misternie uknuty plan stanął pod kulfoniastym znakiem zapytania. Faktycznie, brakowało w nim elementarnego składnika napędzającego intrygę. Dziewczyny udającej moją foczkę.

-Harv, słońce ty moje, mówiłem ci dzisiaj, że jesteś najwspanialszy....

-Mowy nie ma, co ja, agencja matrymonialna z przenośnym biurkiem jestem?!- obruszył się Weasley.- Sam sobie bałamuć laski! A tak w ogóle to Malfoy na dwunastej.

Rozejrzałem się.
Zmiękłem jak zgniłe ziemniaczki na widok tej piękności. Blond włosy, stalowe oczy, podły śmieszek i... Ludwig Goyle obejmujacy ją w pasie.

-Potter, nie mówili ci, że kąpiele nie są nielegalne?- syknęła Calypso, patrząc na mnie z odrazą i wtulając się w kaloryferek tego mamuta.- I przestań szczerzyć protezę, bo nie do twarzy ci w żółtym.
-Jesteś słodka.- wyrwało mi się.

TRZEP!

Zarobiłem od Goyle`a w łeb.

-I tak ją kocham.- usmiechnąłem się, chwiejąc na nogach.

Harvey poklepał mnie po ramieniu.

-Mógłbym cię cenić za twój upór, za silne uczucie, za oddanie większej sprawie...- zaczął, a ja poczułem sie podbudowany.-... ja jednak wolę uważać cię za totalnego idiotę i samobójcę.
Cholernie ciężko w dzisiejszych czasach trafić na dobrego przyjaciela :/

-Harvey, najlepszy kumplu idioty i samobójcy, może więc zgłosisz kandydaturę jakiejś dziołszki?- uniosłem brew.

-Panie, dlaczego akurat to mnie pokarałes idiotą i samobójcą?- Harv omal nie walnął głową w blat stołu Gryfonów, gdy juz usiedlismy przy nim.

Ay, carramba, zaraz poleje się...
Wytrzeszczyłem latarnie.

-Co jest?- zaniepokoił się friend, rozglądając po Wielkiej Sali jak Żyd po pustym sklepie.

-Mam idealną kandydatkę!- podkoczyłem.

Harv nareszcie dostrzegł obiekt mojego zainteresowania i jęknął męczeńsko.

-Nie mów mi, że masz zamiar prosić o przysługę Silvie Marlon...

Do Wielkiej Sali z nosem w książce weszła dziewczyna o nijakim wyglądzie. Brazowe włosy poskręcane w smętne sprężyny, zielone oczy schowane za okularami w dziwnej oprawce a na ramieniu jakiś dziwny niekształtny worek zamiast torby na książki.

-Silvie Marlon...- usmiechnąłem się radośnie.- Święty Mikołaju, mam u ciebie dług jak stąd do Kentu i z powrotem!

-Raven, zastanów się nad tym co ty chcesz zrobić!- wrzasnął Harvey, ale ja już pędziłem w stronę mojej ofiary.

Niestety, moje trampki nie miały wymienianych hamulców i...
ŁUBUDU!
Oczywiście z moim wdziekiem i precyzją hipopotama wśród szklanych figurek władowałem się na dziewczynę, zapewniając jej tym samym niesamowicie szybki i dokładny kontakt z ożywczo zimną posadzką. Książka i torba Silvie wylądowała gdzieś hen hen za górami i krzesłami, a ja? A ja, biedny pechowiec i nadgorliwiec poległem na niej.

-Przepraszam...- duknąłem, oddychając z trudem i podnosząc się z piersi ofiary.

-Po... pomógłbyś mi szukac moich okularów?- Silvie pomacała podłogę wokół siebie.- Bez nich jestem kompletnie ślepa...- mówiła niepewnie, patrząc na mnie niewidzącym wzrokiem, w jej zielonych oczach błysnęły autentyczne łzy. Raven, ty palancie, i coś ty narobił?!

-Jasne, się robi, nie ma sprawy, szukam!- pośpieszyłem z pomocą.- Okularki, cip cip...
Silvie zachichotała, ocierając dwie krople z policzków.

-Dzięki.

-To moja wina, w moich zamiarach nie przewidywałem tratowania młodych dam.- szukałem zawzięcie.- A tu cię mam, szelmo! Z piór i śrubek oskubię!- capnąłem pingle Silvie i wytarłszy je w moją średnio czystą szatę delikatnie wsunąłem na jej piegowaty nos.

-Jej, od razu lepiej.- odetchnęła Marlon, patrząc na mnie przytomniejszym wzrokiem.- O...- spiekła buraka. Chyba się kapnęła, że ja to ja.- Raven Potter...- wyrwało się jej.
Oto rozkosze posiadania kultowego starego.

-Ja cię serio przepraszam, chciałem do ciebie podejść a nie zgnieść...- Rav, przestań mulić! Pozbieraj jej graty i przejdź do rzeczy!

-Do mnie?- zdumiała się Silvie.- Dlaczego? Po co?
Myśl, Rav! Musisz wymyslić cos w miarę wiarygodnego! A więc, droga Silvie, nie znam cię, ale gites by było, gdybyś została moją dziewczyną na niby, ponieważ chcę poderwać Apocalypso Malfoy. Potem będę twoim dłużnikiem aż po grobową dechę.
Raven, przestań ćpać, to brzmi jak bełkot pijaka spod monopolowego! Gadkę masz równie mocną, co twój stary w wieku pięciu lat.

-Bo... bo...- wypluj to z siebie, bobku!- Bo chciałem cię...- wciągnąć w swoje brudne machlojki przy nielegalnym imporcie zębatych frisbee.- ... prosić o coś. Znaczy się...- zamienić twoje życie w piekło. Kryminał, mordercy i dementorzy każący ci schylać się po mydło w celi.- Muszę z tobą pogadać!

Jeah, twoja elokwencja jest powalająca, Potter. Odgarnąłem włosy z twarzy i uśmiechając się nieco zbyt desperacko, zgarnąłem bambetle Silvie i położyłem je na najbliższym krześle.
Harvey z daleka pomachał mi ręką. Lojalność i chęć pomocy przede wszystkim :/

Spojrzałem na Silvie. Poczułem się trochę dziwnie, chciałem za wszelką cenę ją przeprosić. Była odrobine niższa ode mnie, wielkie oczy i blada buzia zdradzały zamiłowanie do książek. Patrzyła na mnie z uwagą.

-To trochę głupie...- zacząłem. Trochę głupie?! Co ty chromolisz, człeniu?! Przecież to totalny przypał i mogiła!- Ale chciałbym cię zapytać, czy nie zostałabys moją dziewczyną na niby.- wypaliłem.
A tak poza tym pobawimy się w Pana Doktora, porzucamy się klocuszkami, a na leżakowaniu pożyczę ci mojego Misia.

Przez chwilę myślałem, że Silvie zeszła. Zbladła jak świeżo spadły śnieżek.

-Dziewczyną na niby?- zapytała zdumiona.

-No taa...- pohorcowałem się za uchem.

Z grubsza wyłuszczyłem jej mój genialny w swej prostocie plan.Oczy Silvie robiły się coraz większe, patrzyła na mnie, jakbym był conajmniej Jezusem z Nazaretu, który zstąpił na ziemię osobiście jej oznajmić, że ma zarezerwowaną miejscówkę w Niebie.

-I mam udawać twoją dziewczynę, tak?

-Tak... wiesz, takie tam przytulanki i buziaczki, wszystko dopracujemy wczesniej....- usmiechnąłem się błagalnie.

STOP KLATKA!
Jak myślicie, Silvie się zgodziła?
Czy Calypso pokochała mnie na smierć i życie?
Może teraz przerwa na reklamy? AU! KTO RZUCIŁ GUMIAKIEM?!
A guzik z pętelką! Jak zwykle coś schrzaniłem.

-Nie wierzę, że to robisz.- burknął Harvey, kiedy szliśmy cztery dni później szkolnym korytarzem. Trzymaliśmy się z Silvie za ręce, tak jak to ustaliliśmy i ćwiczyliśmy przez te dni. W ogóle bardzo fajnie było przebywać w swoim towarzystwie, nawet po "treningach".- Silvie Marlon... Jezu...

-To uwierz.- odburknąłem.- Jak ci to przeszkadza, to ja cię nie trzymam. Wyjście masz dokładnie za swoim tyłkiem.

-Raven, ty mnie spławiasz?

-Ty to powiedziałeś. Umiesz coś poza krytykowaniem wszystkiego za co się nie wezmę? Jak tak to zostań. I nie obrażaj Silvie, okej?!- wybuchłem, ściskając Silvie za łapke tak mocno, że aż pisnęła.

-Raven, daj spokój...- Silvie pociągnęła mnie za mankiet. Spojrzałem na nią. Miała takie śliczne oczy... jak latarenki... ten blask z nich bijący...
RAV, oszalałeś?! Miałeś zdobywać Malfoy, a nie kontemplować wygląd Marlon!

-Ja... no...- popisałem się elokwencją. Poczochrałem kudły i poczułem się mistycznie, patrząc Silvie w oczy.

-Calypso idzie!- Harvey dźgnął mnie między łopatki. No i metafizykę szlag trafił. Nieprzytomnie złapałem Silvie za obie ręce.

-Wariant B?- zdązyła zapytać.
Wariant A- pocałować Silvie w czoło na oczach Apocalypso.
Wariant B- pocałować Silvie w policzek na oczach Apocalypso.

Problematycznym punktem programu stało się to, że kompletnie zdziczałem i straciłem głowę. I tym sposobem w życie wszedł plan C, którego nigdy miało nie być.
Na oczach Caly, Harvey`a i kilku przygodnych uczniów przyciągnąłem Silvie do siebie i ustami zaatakowałem jej wargi. Stopniała jak czekoladowa żabka i poddała całkowicie.

-Ooo... Jednak szaleńcy są wśród nas. Potter, takiś desperat i samobójca? Tyle tu lasek, a ty dobrałeś się do takiego fraglesa...

Oderwałem się od Silvie, która wyglądała jak zawodowy ćpun- zaszklone oczy, rozchylone usta, czerwone jak krew policzki.

-Uwazaj kogo nazywasz fraglesem, Malfoy.- szarpnąłem głową, uderzając w nią lodowatym spojrzeniem, na które nigdy bym sie nie zdobył. Prędzej diabli wynieśliby mnie do piekła, niz bym popełnił taki błąd. Za to spojrzenie jeszcze nie raz i nie dwa zapłaciłem.- Gremliny też są wśród nas.- wypaliłem, przyciągając Silvie do siebie.

-Mówisz o sobie?- warknęła.

-Widocznie jeszcze nie spojrzałaś dzisiaj w lustro!

-LUUUDWIG!- wrzasnęła Calypso i tak po chwili skończyła się nasza wojna na słowa. Obie zacne damy patrzyły jak ja i ten mamut lejemy się na środku Wielkiej Sali.

Jak więc widać, jestem genialny.

Miałem rozkochać w sobie Malfoy, a sam zakochałem się w Marlon. I teraz niech ktoś powie, że lajf is bjutiful, a straci zęby. Za obrażenie godności ślizgońskiej królowej zapłaciłem nie raz i nie dwa, jak juz powiedziałem. Calypso ma zaliczone wszystkie poziomy msciwości, bezapelacyjnie odziedziczone po starych.

Morał? Nie ma morału, jest podbity ślep, przesunięta zuchwa i lecząca te rany Silvie. Wystrzegajta się, ludziska genialnych planów, bo jak się coś pochachmęci, to mogiła murowana.

*********************************

Nie dało się tego podzielic na dwie części, niestety. Z resztą, jakim prawem miałabym zdobć 200 punktów, to by było nieuczciwe. Zaprawdę powiadam wam, że to ostatni odcinek Ravena Pottera, którego sława jest nie mniejsza na tym portalu niz samego Harry`ego Pottera. Zaszufladkowaliście mnie, więc chcę się uwolnić od tej postaci. No chyba że mnie jakoś przekabacicie XD.

Absurdalny świat pewnego... Pottera 5 Anika 27/06/2007 20:42

Czytano 10109 razy Liczba komentarzy - 77

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.