Rozdziały: [1].

Alicja Wolpert, czterdziestoparoletnia czarownica miała czternastoletniego syna Jimmy'ego i dorosłą już córkę Katie. Syn uczęszczał jeszcze do Hogwartu, natomiast córka wyprowadziła się z rodzinnego domu kilka lat temu. Mąż zmarł, kiedy Jim miał dwa latka na skutek nieznanej magomedykom choroby. Alicja mieszkała ze swoją matką i ojcem w przytulnym, rodzinnym domku na przedmieściach Suntown.

•••

Siad ziała na ławce w ogrodzie, kiedy usłyszała huk w domu.
"To pewnie Jimmy" - pomyślała. Jej kilkunastoletni syn lubił bowiem eksperymentować z eliksirami i roślinami o różnych, niekoniecznie bezpiecznych właściwościach.
Wstała z ławki i pomimo bólu stóp ruszyła w stronę domu.
Podeszła do obrośniętej bluszczem furtki, otworzyła ją i weszła do mieszkania. Poczuła zapach spalenizny. Od razu ruszyła na piętro, do pokoju syna. Zapukała, otworzyła drzwi, ale nie ujrzała nic niepokojącego.
- Jimmy, co się stało?
Nie odpowiedział. Podeszła bliżej i powtórzyła pytanie.
- A... Nic, po prostu pomyliłem ingrediencje.
- To po prostu więcej się nie myl. Myślałam, że coś się stało.
- Ok, ok. Sorry.
"Zupełnie jak ci mugolscy chemicy" - pomyślała. Alicja wyszła z pokoju syna i udała się do salonu. Po drodze potknęła się o wystający schodek, którego nie dało się usunąć dzięki Zaklęciu Trwałego Przylepca. Spotęgowało to pulsujący ból w stopach, który brał się nie wiadomo skąd, a trwał już dobre kilka tygodni.
Zeszła do salonu, w którym zastała swojego ojca. Zapytała, czy wie gdzie jest jej matka.
- Poleciała na Pokątną po jakieś zioła na te twoje nogi.
- Zioła?
- Wiesz... Jakieś herbatki i temu podobne - odpowiedział ojciec i z powrotem zajął się czytaniem książki.
"Chyba będę musiała się zgodzić na tą wizytę w Świętym Mungu. Wolę to, niż te jej wywary"- pomyślała.

•••

- Przy osobniczych predyspozycjach chodzenie w wąskich butach może sprzyjać deformacji stóp. Jakie pani nosi buty? Chodzi pani dużo na obcasach? - chciał wiedzieć całkiem przystojny doktor na ostrym dyżurze ortopedycznym.
Co to znaczy dużo? Jak każda normalna kobieta, najwyżej kilka godzin dziennie, czasem mniej, czasem więcej, ale przecież bywało, że nosiłam całkiem płaskie pretty ballerinas albo kalosze. No i adidasy, i mokasyny. Bardzo zdrowo, czyż nie? Oczywiście, że wąskie! Widział pan normalną kobietę w szerokich butach? Ale za to po domu na bosaka biegam! Też źle? Bo parkiet za twardy?
"Lepiej po lesie, po miękkiej ściółce".
Nie mam w domu lasu. To po piasku, dobrze? Mam unikać wysokich obcasów? Postaram się, ale nie obiecuję! Tak wiem, to mój wybór, wybieram śmierć na obcasach. Wiem, że to nie żarty, stopy są bardzo ważne, dlatego moją pasja są dobre buty... Te od Najlepszych Butów na Pokątnej są naprawdę wygodne, proszę mi wierzyć, i wcale nie takie wąskie! I mają zawyżoną numerację. Powiedziałabym nawet, że są prozdrowotne... Ha! Ha! A co to są anatomiczne buty? Co, te ortopedyczne trumniaki? Pan chyba oszalał! Prędzej umrę, niż założę na nogi te kwadratowe kopyta.

Dziś przyszły pocztą. Obiecałam doktorowi, że choć po domu ponoszę. Chyba po ciemku! Takie coś mógł zaprojektować tylko perwersyjny sadysta. Ewentualnie Spółdzielnia Pracy Niewidomych we współpracy z psychiatrą, który na ten produkt na pewno napędzał klientów. Wyjęłam z szarego kartonu (nawet opakowanie było odrażające!) sandałopodobne paskudztwo na zalecanym przez ortopedów dwu centymetrowym korku! W niezdrowym kolorze szpitalnego beżu, który zdecydowanie nie był modnym w tym roku odcieniem nude. Czarne rzepy regulujące szerokość (!) i gumowe amortyzujące (!) podeszwy dopełniały koszmar.
Wsunęłam stopy w te urocze cudeńka. Nieeeeeeeeee! To nie może być prawda! Poczułam się jak wykastrowana za życia i w jednej chwili przemieniona w emerytowanego babochłopa, w kolejce do konfesjonału. Może jeszcze rajstopy przeciwko żylakowe powinnam do nich założyć?! Co za ohyda! To się dopiero nazywa prawdziwe upokorzenie. Teraz to już tylko szaleniec mi się oświadczy. Nie pokażę się tak nikomu na świecie, nawet doktorowi. Ortopedyczne sandały nie nadawały się nawet do człapania po domu. Po kilku dniach wewnętrznej walki, wiedziona głosem rozsądku i matki ("nawet z końskim zdrowiem trzeba uważać"), włożyłam je na kilka godzin, gdy nikogo nie było w domu. Jakoś same spadły mi ze stóp, lądując pod kuchennym stołem w czasie popołudniowej kawy. Potem po prostu o nich zapomniałam, chyba moja podświadomość wyparła je samoistnie. O ich dalszym istnieniu we wszechświecie przypomniał mi dopiero wrzask Jimmy'ego, który wyłowił je spod stołu i trzymając w ręku jak zdechłą rybę, zawył: "A co TO jest?". Zrugałam go, że choć raz mógłby matce współczuć, że widzi przecież jakie nieszczęście ją spotkało, że nogi ma chore, a to jej pomoże, na co zapytał, czemu zamiast TEGO nie założono mi gipsu. Też bym wolała.

CDN

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.