Dziś pragnę omówić temat dotąd głębiej nie poruszany przez moją wspaniałą konkurencję.

Otóż wędrując korytarzami Hogwartu w poszukiwaniu czegoś, co byłoby warte opisania, przypadkowo zawędrowałam aż na piąte piętro zamku i tam napotkałam ducha w kryzie. Zagadałam go z grzeczności, a gdy ten usłyszał z jakim problemem tu jestem, od razu pokazał mi wielkie, ciężkie, dwuskrzydłowe drzwi tuż obok, po czym gdzieś odpłynął. Zerknęłam na tabliczkę zawieszoną na wrotach i uśmiechnęłam się.

Biblioteka.

I wszystko jasne. Moja wrodzona ciekawość i typowa dziennikarska żyłka nie pozwoliły mi czekać dłużej niż 10 sekund. Szybko weszłam do środka i aż westchnęłam z zachwytu. Toż to mekka dla każdego mola książkowego!

Biblioteka okazała się być ogromnym pomieszczeniem z tysiącami rzędów, regałów, półek i książek. Po prawej stronie było biurko zawalone woluminami, w głębi zaś stało kilkanaście stolików i krzeseł, tworząc przytulną czytelnię.
-Tak? Czegoś tu szukasz, dziecko?- zza biurka nagle wyskoczyła kobieta wyglądem przypominająca niedożywionego i drażliwego sępa.
-Natchnienia.- odpaliłam bez namysłu. Bibliotekarkę na chwilę zatkało.- Chciałabym się tu rozejrzeć, piszę artykuł do gazety.
-Tylko uważaj, te książki są bezcenne.- kobieta spojrzała na mnie tak, jakbym zaraz miała wybuchnąć psychodelicznym śmiechem i puścić z dymem cały ten przybytek.
-Wierzę.- uśmiechnęłam się wazeliniarsko, odczytując imię i nazwisko bibliotekarki z naszywki na jej szacie. Irma Pince...- Będę grzeczna.
-Masz czyste ręce?- zapytała napastliwie pani Pince.

Spojrzałam na moje poplamione atramentem łapska i uśmiechnęłam się szeroko, chowając je za plecy.
-Oczywiście, że tak.

Szybko zagłębiłam się w świat książek, starając się odejść jak najszybciej od tej baby.

Od razu stwierdziłam, że biblioteka hogwarcka ma najbogatszy księgozbiór w całej Wielkiej Brytanii. Całe pomieszczenie zostało podzielone na poszczególne działy. Dział Astronomii, Dział Eliksirów, Mugoloznawstwa, Historii Magii, Numerologii, Runów, Zaklęć, Zielarstwa, Transmutacji, OPCM, Wróżbiarstwa, Hobby... oprócz tego był jeszcze Dział Specjalistyczny i Dział Beletrystyki, a na samym końcu odgrodzony liną od reszty był Dział Ksiąg Zakazanych. Z tabliczki zawieszonej na linie wyczytałam, że wstęp mają tu tylko uczniowie od czwartej klasy wzwyż, młodsi zaś tylko za specjalnym pozwoleniem któregoś z nauczycieli.

Już-już miałam przekroczyć zaporę, kiedy na moim ramieniu wylądowała czyjaś ręka. Z wrażenia omal się nie przewróciłam. Odwróciłam się do pani Pince, mając zamiar gęsto się jej tłumaczyć, ale... to nie pani Pince za mną stała.

To był Snape. Pardon, profesor Snape. Nietoperzowaty szkolny Mistrz Eliksirów. Pod pachą ściskał trzy grube księgi.
-My się chyba nie znamy.- zmarszczył brwi.- Co pani tu robi?

Już miałam bezczelnie odpowiedzieć, że grzyby zbieram, ale stwierdziłam, że lepiej nie szafować własnym życiem.
-Piszę artykuł do gazety, poświęcony bibliotece hogwarckiej.- Jak widzę, Dział Ksiąg Zakazanych jest tu strzeżony lepiej niż mugolski Fort Knox.

Snape błysnął oczami.

-W przeszłości były przypadki, że uczniowie z młodszych klas próbowali się tu włamywać. Te książki nie są dla DZIECI.
-A jeśli jednak komuś niepowołanemu uda się tu dostać?- zaryzykowałam pytanie, odrzucając czarny warkocz na plecy.

Snape zmrużył oczy, kurtyna czarnych włosów opadła mu na twarz.
-Dwa słowa: DOŻYWOTNI SZLABAN.- padła lodowata odpowiedź.

Od razy zrezygnowałam z próby wejścia do Działu Ksiąg Zakazanych.
-A mógłby mi pan opowiedzieć o tej bibliotece?- zagaiłam.
-Od takich rzeczy jest pani Pince.- odpowiedział sucho Snape.

Westchnęłam ciężko.
-Ta kobieta jest STRASZNA.- stwierdziłam cicho.
-Pracuje tu od trzydziestu lat, więc się jej nie dziwię.- mruknął Snape.- Za jedenaście lat tez taki będę.- dodał z przekąsem.

Ugryzłam się w język i podeszłam do bibliotekarki, która troskliwie odkurzała księgi z Działu Historii Magii (chyba najbardziej zapuszczonego i nieuczęszczanego działu w tej bibliotece).
-Czy mogłabym zadać pani kilka pytań?
-No dobrze, byle by szybko, te księgi wymagają natychmiastowego odkurzenia.- burknęła rozdrażniona i poprowadziła mnie do swojego biurka, gdzie czekał z kamienną twarzą Snape.- Te trzy? Tylko ich nie pobrudź!- syknęła, a Snape zacisnął wargi.- Termin: trzy tygodnie. Uważaj na nie, szczególnie na...
-Dziękuję, Irmo.- wycedził Snape.- Poradzę sobie. Do widzenia.- rzucił dobitnie i wyszedł.
-Chciałam popytać o historię biblioteki.- podjęłam przerwany wątek.
-Historia biblioteki... no, biblioteka istnieje, odkąd słynni założyciele Hogwartu uruchomili szkołę.- powiedziała z wyższością.- Wcześniej mieściła się na trzecim piętrze, w miejscu Izby Pamięci, potem przeniesiono ją tutaj. Na początku jej opiekunką była sama Rowena Ravenclaw. To ona stworzyła bibliotekę taką, jaką widzisz dziś.- głos kobiety nieco zmiękł, rozejrzała się z czułością po wnętrzu.- Przez wieki przybywało tu tylko książek. Dział Ksiąg Zakazanych to właściwie relikt, nie ma tam książek, które miały by mniej niż sto lat. W ciągu tysiąca lat ta biblioteka sporo przeszła. Raz uległa podpaleniu, na szczęście księgi udało się uratować. Był tu mały potop, wielokrotnie szkolne łobuzy przewracały zabytkowe regały.- dodała z oburzeniem.

Rozumiem, zabawa w Domino Day :)
-A ile tu znajduje się książek?
-Dokładnie osiemdziesiąt tysięcy dziewięćset trzydzieści dwa woluminy.- oznajmiła z dumą pani Pince.- "Historia Hogwartu" podaje, że na samym początku znajdowało się tu około stu książek, z czasem jednak księgozbiór znacznie się powiększył.

Słuchałam zafascynowana.
-Uczniowie chętnie tu przychodzą?
-Ci profani?! W ich rękach moje maleństwa nie są bezpieczne!!- zdenerwowała się pani Pince.
-A na jakie książki jest teraz popyt?
-"Qiudditch przez wieki" Kennilworthy`ego Whispa jest wręcz rozrywany.- skrzywiła się bibliotekarka.- No i "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć". "Historia Hogwartu" to już standard.
-A czego pani nie lubi najbardziej?

Oczy bibliotekarki zapłonęły niebezpiecznie.
-Bezczeszczenia ksiąg!- wypaliła.- Jedzenia w bibliotece! I hałasu! To miejsce jest jak świątynia! Osobiście dbam o wszystkie zgromadzone tu dzieła, sama rzucam odpowiednie zaklęcia obronne na każdy wolumin z osobna.

To się nazywa fanatyzm. I to się chyba leczy :D
-A czy to prawda, że jest tu wrzeszcząca książka?
-Tu każda książka ma swój sekret.- odparła Pince.- Wrzeszczą tylko te z Działu Ksiąg Zakazanych i to tylko wtedy, gdy czyta je ktoś nieupoważniony.

Wzdrygnęłam się.
-A mogłabym wypożyczyć "Quidditch przez wieki"?- stwierdziłam, że chyba czas kończyć.
-Oczywiście, ale musisz...

Wyłączyłam się na jakieś pięć minut, w ciągu których Pince palnęła mi kazanie na dziesięć stron pt:"Jak obchodzić się z książką".
-A teraz wynoś się, mam tu sporo do zrobienia!- fuknęła ostro na zakończenie.

Szybko opuściłam bibliotekę i dopiero na korytarzu odetchnęłam. Fanatyczka. Do tego strasznie nieprzyjemna.

Zadowolona z wywiadu zeszłam do Wielkiej Sali i usiadłam przy prawie pustym stole Ślizgonów, po czym otworzyłam "Quidditch przez wieki" na pierwszej stronie.

Momentalnie wybuchłam szaleńczym śmiechem. Tuż pod tytułem widniała odręczna notka:

OSTRZEŻENIE"
Jeśli tę księżkę podrzesz, porwiesz, postrzępisz, pogniesz, pozaginasz, pomażesz, pobrudzisz, poplamisz, poślinisz czy popaćkasz, jesli ją ciśniesz lub upuścisz, albo w jakikolwiek inny sposób zbeszcześcisz, uszkodzisz, czy potraktujesz bez należytego szacunku, możesz się spodziewać najbardziej surowych kar, jakimi dysponuję.

Irma Pince, bibliotekarka Hogwartu

Ta kobieta to MANIACZKA :)

No i nie dziwię się, że uczniowie tak rzadko zaglądają do tego przybytku wiedzy. Trzeba by zmiany na tym stanowisku. Może ja? :D

Biblioteka hogwarcka Anika 24/04/2007 16:37

Czytano 4116 razy Liczba komentarzy - 120

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.