Dedykowane dla osób, które na tej stronie stworzy³y fikcyjne zwi±zki z Bli¼niakami W. Wiadomo o kim mowa.
Wsparciem mym by³e¶ od pierwszej chwili, wokó³ nas wiele siê dzia³o.
- Co¶cie znów napsocili?, codziennym pytaniem siê sta³o.
Rodzeñstwo starsze i m³odsze, nieraz siê nad tym g³owi³o,
jakich dziwacznych pomys³ów znów nam w g³owie przyby³o.
Matka nie raz skrzycza³a, twierdz±c, ¿e z nas wariaci,
zamiast tych naszych figli, ka¿±c przyk³ad wzi±æ z braci.
Gdy los do szko³y nas rzuci³, i nadszed³ zabaw kres,
wzi±³ nas ojciec w ramiona i rzek³ nam - Tak ju¿ jest.
Te s³owa ulgê przynios³y, i mnie i bratu memu,
wiêc dalej trwali¶my razem, by nie pozostaæ samemu.
W szkole nowi znajomi, przyja¼ni wszak siê nie traci,
czêsto nam pomagali, traktuj±c nas jak braci.
Gdy w szkole chmura ciemna, nagle ma siê pojawiæ,
obydwaj bez wahania, opór jej zwarty chc± sprawiæ.
Za nimi id± inni, w których odwaga zwyciê¿a,
w koñcu dla dobra szko³y, poskromiæ czas tego wê¿a.
Po wszystkim zdecydowani, inn± drog± ju¿ krocz±c,
z drobn± zaledwie pomoc±, chc± w³asne ¿ycie rozpocz±æ.
Gdy wreszcie nadszed³ czas, by wrogom czo³a stawiæ,
dla s³uszno¶ci sprawy, nie boj± siê ¿ycia postawiæ.
Straty po obu stronach, to cena walk ju¿ stoczonych,
kto zostanie zwyciêzc±, a kto stanie siê zwyciê¿onym.
Obaj walcz± zaciekle, swe pojedynki prowadz±,
choæby przysz³o im zgin±æ, jednak siê nie poddadz±.
Wtem zaklêcie mordercze trafia jednego z braci,
on z zaskoczeniem w oczach, swe m³ode ¿ycie traci.
W drugim na ten widok, chêæ zemsty górê wziê³a,
pokona³ zabójcê brata, a wiêc dope³ni³ dzie³a.
Teraz ten, który prze¿y³, wci±¿ ma drugiego w pamiêci,
czasem, gdy go wspomina, ³za mu w oku siê krêci.
Bywa jego nawykiem, gdy smutek serce mu trawi,
pyta wtedy sam siebie - Jak mog³e¶ mnie bracie zostawiæ?
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Alette
ania potter
Teodora
Chcia³abym przeczytaæ co¶ Twojego, ale nie zwi±zanego z HP, jest to mo¿liwe?
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
A.
Niesamowite! Kiedy czyta³am pierwsz± czê¶æ tego wiersza, nie mog³am przestaæ siê u¶miechaæ. Doskonale odda³e¶ ich naturê i to, jak byli z¿yci. Natomiast podczas tej drugiej czê¶ci o ma³o co siê nie pop³aka³am. To zadziwiaj±ce z jak± lekko¶ci± potrafisz przej¶æ z zabawnego do smutnego. Zdecydowanie W siê nale¿y.