New York Times zadał pytanie kilku pisarzom, bibliotekarzom, twórcom blogów i dzieciom jak myślą, co było tajemnicą sukcesu Harry'ego?. Do dyskusji dołączyli się Lois Lowry, (autorka powieści dla dorastającej młodzieży. Laureatka niezliczonej ilości wyróżnień i nagród, miedzy innymi: Mark Twain Award, Boston Globe – Horn Book Award, i Newbery Medal za powieść „Number the star” ); Orson Scott Card, (współczesny autor science fiction i fantasy, autor "Gra Endera," i " Mówcy Umarłych"); Kimberly A. Patton, Specjalistka z biblioteki publicznej Lawrence w Kansas; Jacob Kogan, aktor znany z roli w filmie „Joshua”; Emerson Spartz, student Uniwersytetu Notre Dame, który założył MuggleNet.com ; i inni. Wszystkie, pełne ich wypowiedzi znajdziecie tutaj! A poniżej kilka co ciekawszych fragmentów.

Lois Lowry:
... Nawet w Potterowym świecie są te same rzeczy, które istnieją w zwykły, niemagicznym życiu: tak samo istnieją niepewności, tęsknoty i problemy, tak samo mentorzy, łajdacy, i konflikty pomiędzy światłem i ciemnością: wszystko odpowiednio duże dla natury gatunku.

Orson Scott Card:
Śmieszy mnie kiedy literaci szydzą z książek o Harry`m Potterze przypuszczając, że to książka dużych tępych dzieci, która musiała "znaleźć zbyt," kolejny raz udowadniając, że masowy odbiorca jest głupi. Prawdą jest odwrotność...

Kimberly A. Potton:
... Czytelnicy, którzy zaczęli czytać książkę jako dzieci zostali uraczeni historią samotnego chłopca, który odkrył, że rodziną są ludzie, którzy cię kochali, niekoniecznie ci, o których tobie opowiedziano.

Emerson Spartz:
... Końcowy wniosek: ludzie nie czytają Harry'ego Pottera ponieważ pasjonują się czarami i latającymi miotłami, oni czytają Harry'ego Pottera ponieważ to jest cudowna historia ze świetnymi postaciami, w których łatwo można się zakochać.

Jacob Kogan:
Najmocniejszą stroną historii Rowling nie jest bitwa dobra ze złem. To jest długie i przepiękne wyjaśnienie słabości Voldemorta i siły Harry'ego: Przyjaciele, miłość, wspólnota.... to coś z czego szydzimy i nazywamy przesłodzonym ale potrzebujemy tego tak, jak roślina potrzebuje wody.