Magazyn The Stage opublikował na swych łamach nowy wywiad z Danielem Radcliffem, w którym opowiada on o dramacie, w którym ostatnio zagrał, pt. My Boy Jack. Poniżej fragment artykułu:

"Polubiłem dość swoje wąsy, spodobało mi się wrażenie noszenia takich bufiastych wąsów. Dlatego nie będzie sensacją, jeśli powiem, że z pewnością przyjąłbym kolejne 'wąsate' role"

Scany wszystkich trzech stron z tego magazynu, a także nowe zdjęcie Dana znajdziecie tutaj!

Z kolei na stronie Memoriable TV, gdzie znajduje się kolejny wywiad z Danem, aktor opowiada o swojej fascynacji I wojną światową oraz zdradza kilka faktów dotyczących historii życia Jacka, którego postać bardzo mu się spodobała i zaimponowała. Fragmenty tego artykułu i przemyśleń Dana na temat filmu znajdziecie w j. polskim poniżej:

“Odtworzenie warunków z I wojny światowej było okropnie niewiarygodnym doświadczeniem. Moment w którym przyjechaliśmy do tego pola w Irlandii i otworzyliśmy drzwi, odebrał nam mowę - to było naprawdę zapadające w pamięć, dziwne i upiorne miejsce. Może idealizuję, ale była tam pewna energia, która rozwijała się kiedy stałeś tam, w okopie, bardzo brudny i całkowicie przemoczony: koleżeństwo, które rozwinęło się między każdym było tak wielkie, że możesz tylko sobie wyobrażać jak mogło być naprawdę.(...)

Myślę, że Jack czuł się stłamszony przez swego tatę i przez dom. On po prostu rozpaczliwie chciał wyrwać się z niego i udowodnić sobie, że sam może kierować własnym życiem. W pewnym momencie chciałoby się powiedzieć, że Jack i Rudyard (ojciec Jacka) są bardzo podobni do siebie, ale w innym czuje się, że Jack ponad wszystko chce się oderwać od tych podobieństw.

Mam jednak nadzieję, że ludzie oglądając film, zdają sobie sprawę, że Jack mimo słabego wzroku nie poszedł na wojnę tylko dlatego, ponieważ jego ojciec chciał by to zrobił - on poszedł w całości dla siebie i on autentycznie pragnął być w środku tego wydarzenia. Nie chciał włożyć munduru tylko dlatego, że on i jego ojciec byli zupełnie opętani marynarką wojenną, ale dlatego, że chciał po prostu być tam i walczyć. Myślę, że większość ludzi by tak zrobiła. Być w domu i być uważanym za chorego, zamiast walczyć byłoby dla niego głęboko upokarzającym doświadczeniem.(...)

“Wojna, szczególnie pierwsza wojna światowa, jest tak niesamowitym doświadczeniem, że nikt, kogo ona nie dotknęła, nie może mieć nadziei na prawdziwe jej zrozumienie. Nawet teraz, zrobiwszy ten film, czuję się bliżej I wojny światowej i ludzi, którzy walczyli w niej, ale nie myślę, że kiedykolwiek mógłbym prawdziwie zrozumieć czym ona była dla tych, którzy ją przeżyli.

Był moment podczas kręcenia filmu, kiedy nagle przyszło nam do głowy, że film ten jest tak istotny i aktualny, nawet w obecnej sytuacji. Zatem mam nadzieję, że dotrze on do ludzi i poruszy ich. Nie możemy wskazywać palcem Rudyard, ponieważ wysyłał swego syna do walki. W filmie okazujemy ten straszny paradoks, który mógł zaistnieć w każdej innej rodzinie podczas wojny światowej. Nikt nigdy nie chciałby być zmuszonym wziąć udział w wojnie, ale przecież jeśli nikt nigdy by tego nie zrobił, jak straszne moce mogły się podnieść?

Niestety nie ma w takiej sytuacji żadnych złych, ani dobrych rozwiązań. Myślę, że historia na pewno będzie rozbrzmiewać nazwiskami ludzi, być może tymi służącymi obecnie w Iraku albo Afganistanie. Nie jestem pewny, czy istnieją jakiekolwiek kraje, które w pewnym momencie w historii nie zostały objęte wojną. Sądzę, że gdzieś w historii młodzieńcy z każdego kraju na całym świecie musieli wyjść i umrzeć za jakąś ideę czy ważną sprawę. Tak więc nie widzę jakiegokolwiek powodu dla którego przesłanie tego filmu nie mogłoby trafić do ludzi w Ameryce, Australii, Japonii, Kanadzie albo każdego innego miejsca na świecie.” (...)

“Uważam, że to co dla filmu zrobił Dawid (Haig) jest zdumiewające - jego praca wykonywana z olbrzymim zamiłowaniem i poświęcenie jej takiego kawału czasu. On zna każdą postać na wylot, szczególnie Rudyarda i muszę powiedzieć, że praca z nim była dla mnie absolutną przyjemnością. Szczególnie kiedy nagle patrzyliśmy na siebie i zdawaliśmy sobie sprawę, że żyjąc w tamtych czasach moglibyśmy zaistnieć w podobnych rolach ojca i syna."