Rozdziały: [1], [2].

Rzadki śnieg w promieniach lekkiego zimowego słońca spadający za oknem tworzył coraz większą ciapę, powodując zdumienie w mieszkańcach wioski. Każdy jednak za pomocą czarów radził sobie z przemoczonymi płaszczami, czy butami pełnymi lodowatej wody.

Sprzeciw tęgiej pani w płaszczu koloru malwy słychać było w małym pubie „Pod trzema miotłami”, w którym niejaka Rita Skeeter, prowadząca wywiad z Gwenog Jones rozkoszowała się płynnym miodem prosto z dębowej beczki. Obie kobiety w lepszych nastrojach niż na początku rozmowy, śmiały się, gadały, wznosiły tost i śpiewały radując się chwilą.

Gdy tylko Rita zdobyła niezbędne informacje do artykułu przestała udawać miłą osóbkę. Ponownie zaczęła zakreślać granice swojej wyższości, a niższości gracza Quidditcha. Wyniosłość posunęła ją do krótkiej obelgi Gwenog i opuszczenia lokalu jak najprędzej.

W celu przepisania artykułu, poprawienia błędów, dopisania nieprawdziwych plotek i usunięcia części wywiadu, z których wynikało, że Jones jest prawym człowiekiem, Rita udała się do domu skacząc szczęśliwie przez większe skupiska na wpół roztopionego śniegu. Kamienne schodki przy miejscu zamieszkania były wąskie i było ich dziewięć. Po przemierzeniu jakże krótkiej drogi, zdjęła swój płaszcz z futrem przy kapturze, a następnie powiesiła go na metalowym wieszaku i włożyła buty na półkę, radując się udanym powrotem. Gdy chciała sobie zrobić herbaty, pisnęła przerażona przekraczając próg kuchni. Pod oknem stał zamaskowany człowiek z nożem w rękach.

- Kim ty jesteś?!
- Cicho, zamknij się, kobieto - zabrzmiał męski głos.
- Ale ja natychmiast żądam odpowiedzi! Nie wiesz kim jestem?! - krzyknęła w nagłym przypływie odwagi.

Przybysz tym razem położył palec na ustach, tym samym zachęcając ją do chwilowej ciszy. Przysunął się do ściany próbując się w nią wtopić, a następnie spojrzał w stronę okna obserwując dwóch czarodziei, którzy z przerażeniem szybko czegoś - lub kogoś - szukali.

- Jeśli mi zaraz nie powiesz czego chcesz, powiem im gdzie jesteś! - rzekła domyślając się po co przybyli tu ów magicy.

Mężczyzna spojrzał na nią spode łba mrożąc spojrzeniem niebieskich jak morze oczu. Rita natychmiastowo się zlękła, co nakazało jej przysunięcie się do przeciwległej ściany i milczenie. Po około dziesięciu minutach nieznajomy się rozluźnił i przysunął się do niej w dalszym ciągu trzymając nóż w ręce.

- Nie chcę robić ci krzywdy - oznajmił ze sztucznym uśmiechem. - Szukam czegoś.
- Tak? - zapytała podejrzliwie. - To odłóż to żelastwo, bo komuś może stać się krzywda!

Nieznajomy spojrzawszy na dłonie szybko usłuchał kobiecego głosu i odłożył przedmiot na blat. Ponownie udał się do okna w celu zaciągnięcia zasłon, po czym usiadł na wysuniętym chwilę wcześniej krzesłu.

- Nazywam się Tom, Tom Walker. Jestem poszukiwanym czarodziejem, który według Ministerstwa Magii ukradł ważny przedmiot.

Po usłyszeniu ostatnich słów, Rita natychmiastowo wstała wolnymi krokami usuwając się z kuchni.

- Nie, poczekaj! - krzyknął Walker. - To nie prawda, ja tego nie zrobiłem, ale podobno znalazł się świadek, który widział jak to kradnę! Dlatego się ukrywam. Podejrzewam, że ten który mnie oskarżył, zabrał pieczęć i gdzieś ją ukrywa. Chcę ją znaleźć i oczyścić swoje konto.

Rita przeanalizowała dokładnie każde zdanie. Kilka razy otwierała usta aby je skomentować i zadać potrzebne do zaspokojenia jej ciekawości pytania. W końcu wszystkie inne słowa przyćmiło jedno pytanie, które wykrzyknęła przeraźliwie głośno:

- Czemu wplątujesz w to MNIE?! Co ja ci zrobiłam, że wpadłeś akurat do tego domu?!
- Jak to? To ty nic nie wiesz? - zapytał głupio. - Pieczęć pozostawia po sobie trudne do wykrycia magiczne ślady, które udało mi się rozszyfrować i doprowadziły mnie tutaj. Niedługo i niewymowni zaczną szukać swojej zguby.
- Tutaj? - zaśmiała się. - Kto miałby do takiego małego domu przynosić pieczeń czy co to tam jest? W każdej chwili mogłabym ją znaleźć i co?

W tym momencie specjalny korespondent Proroka Codziennego odczuł chęć wyjęcia samonotującego pióra i kawałka pergaminu, aby spisać wszystko i zdobyć większą sławę niż Dumbledore swymi odkryciami!

- Nie wiem... - odparł zawiedziony, jako, że miał nadzieję od niej uzyskać potrzebne informacje. - Ale wiem o czym myślisz. Nie możesz jednak tego wynieść na światło dzienne, bo od razu uznają, że albo śledzisz instytucję, albo miałaś możność rozmawiania ze mną. Złapaliby cię wtedy.
- Ale zaraz. Czyli Ministerstwo nie zaczęło poszukiwań?
- Nie, mają pewność, że znajdą przedmiot i nie ma się co spieszyć.
- Ale skoro jej nie szukają to kto był tam na dole? - przełknęła głośno ślinę odwracając się na pięcie. Dźwięk tłuczonego szkła, który zmusił ją do tego, pokazał, że w pomieszczeniu nie są sami. Ów czarodzieje, o których właśnie spytała Skeeter, stali na przedpokoju z różdżkami w rękach i złośliwymi uśmiechami na twarzy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.