Był piękny słoneczny dzionek, ptaszki wesoło śpiewały a ja latałam w krótkiej spódniczce po podwórku ganiając moją psinkę.Zmęczona usiadłam na tarasie i zajadałam się chipsami o smaku zielonej Cebulki.Mmm..Czując duże zmęczenie, poszłam po łóżko "polówkę" i wyniosłam na dwór. Rozłożyłam je na środku podwórka i położyłam się na nim. Słońce lekko świeciło. To wychodząc za chmur to zachodząc za nie. Wpatrywałam się w niebo i wpatrywałam się w chmury o różnych kształtach. Nagle zobaczyłam jakąś małą brązową plamkę na niebie.
-E tam, pewnie jakiś ptaszek. - pomyślałam sobie. Ale patrze się na tą plamkę i patrzę a tu nagle tajemnicze stworzenie leci wprost na mnie. Usiadłam aż na "polówce" . W końcu to Coś wpadło na moje kolena i wyciągnęło nóżkę.
-Jezu, co się dzieje ! - krzyknęłam cicho pod nosem. Rozwiązałam liścik od nóżki małej sówki, i chciałam już przeczytać, a sowa zaczęła mnie dziobać.
-Hmm..pewnie się zmęczyła lotem, przyniosę jej pić w miseczce-powiedziałam do siebie. Krótko potem sówka już " chłeptała " wodę. Ja rozwinęłam spokojnie liścik i zaczęłam czytać. Gdy przeczytałam słowa takie jak : "Hogwart","Magia","Czarodziej" aż wyrwało mi się krótkie "Ojej!". Sowa już wypiła, i na coś czekała, ale nie wiedziałam o co jej chodzi. Ale gdy przeczytałam ponownie list już wiedziałam. W liście pytają się czy chciałabym do tej szkoły chodzić i potrzebny jest podpis rodziców jeżeli chcę. Poleciałam do domu z sową na ramieniu kołyszącą się na boki, pokazałam rodzicom list i wyjęłam z biurka czystą kartkę w kratkę. Rodzice na szczęście się zgodzili, chociaż się zastanawiali czy to nie jakiś żart.. Napisałam już krótką odpowiedź "Tak" i już miałam przywiązywać kartkę do nóżki sowy ale zapomniałam, że rodzice muszą się podpisać. Aż skakałam ze szczęścia, ręce mi się trzęsły. Przywiązałam liścik do nóżki sówki i powiedziałam że to do profesora Dumbledora, odleciała pohukując cicho. Patrzyłam na nią aż znikła. Wiedziałam do kogo wysłać bo na poprzednim liście widziałam skąd przyszedł list.Następnego dnia dostałam informację,że wkońcu w miejscu mojego zamieszkania pojawi się nie jaka Pani Minerwa McGonagall . Dostałam też listę podręczników i rzeczy które trzeba zakupić na ulicy Pokątnej i że rok szkolny zacznie się 1 września. Oznaczało to,że nie będę już uczęszczała do szkoły dla niemagicznych obywateli Byłam zachwycona i straasznie podniecona. W końcu po tygoniu oczekiwania zjawiła się Pani McGonagall. Przedstawiła się i zapoznała moich rodziców ze szkołą do jakiej będę chodziła.Spytałam się jej:
-Proszę Pani, czy mam spakować swoje ubrania ?
-Nie, panno ?
-Ach, przepraszam jestem Paulina - uśmiechnęłam się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech i powiedziała:
-A więc nie będą ci potrzebne mugolskie ubrania, bo u nas w szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie nosi się szaty. Niczego nie zabieraj, no chyba, że bieliznę - uśmiechnęła się zdawkowo- I nie bierz telefonu, bo na terenach Hogwartu nie działają urządzenia mugolskie,będziesz się z rodziną kontaktowała za pomocą sowy.
-Dobrze proszę pani.
-No i oczywiście panno Paulino będziesz się musiała do innych nauczycieli zwracać "Pani profesor,Panie profesorze,Proszę Pani lub Proszę pana, no lub ewentualnie do dyrektora Hogwartu panie dyrektorze". A teraz będziemy już uciekać trzeba zakupić podręczniki i szaty.A i weźmiemy jeszcze twoich rodziców jeśli się zgodzą, bo trzeba wymienić mugolskie pieniądze na nasze czarodziejskie.
-Dobrze - powiedzieli moi rodzice.
Wkrótce potem Profesor McGonagall wyciągnęła stary but i kazała nam go dotknąć i trzymać się mocno. Później gdy znaleźliśmy się na jakiejś ulicy gdzie pełno było ludzi w szatach i ozdobnych tiarach, wytłumaczyła nam, że do "świstoklik". Poszliśmy wszyscy do banku w którym moi rodzice wymienili pieniądze mugolskie na czarodziejskie. Miałam małą fortunę która miała mi wystarczyć na dwa lata a jak mi zostanie to na trzy lata. W mojej własnej skrypcie miałam 100 galeonów 5 sykli i 2 knuty. Ze skrypty wzięliśmy tylko 30 galeonów 5 sykli i 2 knuty. Kupiliśmy wszystkie podręczniki,szaty,kociołek piękną sowę, którą nazwałam "Puszkiem" ponieważ miała mięciuśkie piórka o kolorze jasnego brązu. Po zakupach wróciliśmy świstoklikiem do mojego domu. Profesor McGonagall pożegnała się z nami i oświadczyła, że mamy pojechać do Londynu 1 września i iść na stację. W dniu 1 września byłam spakowana i radosna. Pojechałam z rodzicami naszym nowiutkim samochodem na stację i zastanawiając się co teraz. Nagle zauważyłam grupkę ludzi. Po kolei biegli na barierkę i za nią znikali.
-Przepraszam ? - zapytałam pulchną kobietę.- Czy państwo też idą do Hogwartu ?
-Och, pierwszy rok tak ? Nie przejmuj się Alex i Ron też pierwszy raz tam idą. Musisz po prostu biec prosto na tę barierkę. Uwierz mi -dodała patrząc na jej minę.
-D-dobrze. p-p-postaram się. - Zaczęłam biec i nagle znalazłam się po drugiej stronie murku. Był tam śliczny czerwono-czarny pociąg na którym był napic "Expres Londyn-Hogwart". Usmiechnęłam się do siebie. Z tyłu wyskoczył Alex a za nim Ron. Przedstawiłam im się i razem wsiedliśmy do pociągu. Znaleźliśmy pusty przedział i usiedliśmy, Zaczęliśmy rozmawiać o tym jak to może być w Hogwarcie. Nagle otworzyły się drzwi przedziału i ujrzeli w nich jakąś kobietę z wielkim wózkiem ze słodyczami. Zagadnęła do nich:
-Chcecie coś kochaneczki ?
Odrazu się zerwałam i wzięłam trochę pasztecików,czekoladowych żab i innych przysmaków. Wszyscy zaczęli się zajadać.
Zaczęło robić się ciemno, światła zapalono, i zaczęliśmy się przebierać w szaty szkolne. Po chwili pociąg się zatrzymał i wszyscy wychodzili. Wkońcu dobiegł ich gruby głos:
-Pirszoroczni do mnie ! Pirszoroczni !
Podeszliśmy do wielkiego kudłatego profesora.Gdy wszyscy pierwszoroczni podeszli do niego zagwizdał i pojawiły się jakieś powozy. Tak to były małe samochodziki 3 osobowe. Wszyscy zaczęli się przepychać ku nim. Profesor ryknął:
-SPOKOJNIE ! STARCZY DLA WSZYSTKICH !
Wszyscy się uspokoili i powoli ruszyli ku samochodzikom. Alex ja i Ron wsiedli do jednego i odrazu samochodzik ruszył. Profesor obrócił się i był już na miejscu koło wielkich drzwi. Czekał aż wszyscy wyjdą. Otworzył drzwi i ruszyli. Powiedział im:
-Teraz idziemy do wielkiej sali, tam odbędzie się Ceremonia Przydziału. To znaczy-dodał widząc ich miny- że przydzielą was do różnych domów. Są 4 domy : Slytherin,Gryffindor,Rawenclaw i Hufflepuff.Zapraszam. Weszli do Wielkiej Sali. Były 4 stoły przy nich siedzieli już uczniowie. Po środku stał stołek a na niej tiara. Profesor McGonagall wyjęła długą liste i zaczęła wymawiać nazwiska i imiona różnych uczniów. Ci siadali i zakładali na głowy tiarę a ta wykrzykiwała nazwę domu do którego został przydzielony uczeń. Wkońcu profesor MacGonagall wywołała Rona,Alex'a i mnie. Trafiliśmy do Slytherinu.Przy stole rozległy się oklaski. Byłam smutna bo koledzy mówili że stamtąd wyszli Sami czarnoksiężnicy. Potem wstał wysoki Pan Z dłłuugą brodą. W sali zapanowała cisza.
-Noo a teraz nasza skromna uczta. Ale Stop jeszcze chciałbym powiedzieć, że żaden uczeń nie może wchodzić do "Tajemniczego Lasu". No to chyba wszystko. No jedzcie już jedzcie. Smacznego !
Na stole nie wiadomo skąd pojawiły się najrózniejsze potrawy. Kurczaki,frytki,sałatki,sok dyniowy,piwo kremowe,ziemniaki pieczone. Zaczęłam wszystkiego sobie nabierać po trochu. Byłam strasznie głodna po podróży.Gdy wszyscy zjedli potrawy pojawiło się zamiast nich smakowite desery. Puddingi,jajka niespodzianki,ciasteczka czekoladowe,babeczki itp. Najadłam się do syta. Dyrektor ponownie wstał a ze stołów poznikały desery.
-A więc gdy już jesteście najedzeni,prefekci domów zaprowadzą was do dormitoriów.no to Dobranoc ! Pa !
Zrobiło się zamieszanie i wszyscy poszli do dormitoriów. odrazu położyłam się spać. Rano zeszliśmy wszyscy do Wielkiej Sali. Poznałam przystojnego chłopaka Dracona Malfoya, z którym zaczęłam chodzić. Profesor McGonagall dała nam plany lekcji. Przez cały rok uczyliśmy się chodziliśmy do Hogsmade. Z Draconem odwiedziliśmy Herbaciarnie u pani Puddifoot. Wpadliśmy też do Miodowego Królewstwa gdzie Draco kupił mi wielkiego lizaka Wróciliśmy do szkoły z zadowolonymi minami. Do domu wracaliśmy na Boże narodzenie i na wakacje. Chociaż na Boże Narodzenie niektórzy zostawali. Wszyscko było pięknie i fajnie. Koniec