Filtruj
Szukaj w:
Szukana fraza:


Opcjonalnie:
Gatunek:
Dozwolone:
Zakończone:
Parring:
Bohaterowie:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ostatnie
Artykuły Fan Fiction

Prorok Niecodzienny ...

Kategoria: Prorok Niecodzienny
Autor: Prefix użytkownikaProrok Niecodzienny

Praca w magicznym świecie
>> Czytaj Więcej

Katherine Waterston

Kategoria: Fantastyczne zwierzęta
Autor: Prefix użytkownikaBumSzakalaka

Wcieliła się w postać Tiny Goldstein w filmie Fantastyczne Zwierzęta.
>> Czytaj Więcej

Harry Potter i Zakon...

Kategoria: Streszczenia
Autor: Prefix użytkownikaNicram_93

Streszczenie piątej części przygód Harry'ego Pottera.
>> Czytaj Więcej

Helen McCrory

Kategoria: Aktorzy
Autor: Prefix użytkownikaScarllet

Odtwórczyni roli Narcyzy Malfoy.
>> Czytaj Więcej

Daniel Radcliffe

Kategoria: Aktorzy
Autor: Prefix użytkownikaScarllet

Odtwórca głównej roli Harry`ego Pottera.
>> Czytaj Więcej

Eddie Redmayne

Kategoria: Aktorzy
Autor: Prefix użytkownikaBumSzakalaka

Aktor znany nam z roli Newta Scamandera. Aktor teatralny i filmowy. Zdobywca Oscara.
>> Czytaj Więcej

Patronus

Kategoria: Świat magii
Autor: Prefix użytkownikaRosalind Rooks

Patronusy i zaklęcie "Expecto Patronum".
>> Czytaj Więcej

>> Więcej artykułów! <<

Rozumiem...

Tytuł: Rozumiem...
Gatunek: Pierwsze Fan Fiction
Autor: Prefix użytkownikaGoretti MK

Harry wrócił wstrząśnięty do pokoju wspólnego Gryfonów, myśląc o tym co powiedział mu Draco...
>> Czytaj Więcej

[NZ]HGSS Dwa Słowa ...

Tytuł: HGSS Dwa Słowa Rozdz. VI część 6
Seria: HGSS Dwa Słowa
Gatunek: Dramat
Autor: Prefix użytkownikaAnni1111

Czuł, jak mu się jeżą włosy na głowie. I bał się tego, co mógł usłyszeć. &#8211; Hermiono, co si...
>> Czytaj Więcej

[NZ][ UŚMIECHNIJ SIĘ ]

Tytuł: [ UŚMIECHNIJ SIĘ ]
Seria: To tylko szlaban!
Gatunek: Pierwsze Fan Fiction
Autor: Prefix użytkownikaViolet-Horde

seria publikowana również na wattpadzie pod tą samą nazwą, konto: @poruta_
>> Czytaj Więcej

[NZ]HGSS Dwa Słowa ...

Tytuł: HGSS Dwa Słowa Rozdz. VI część 6
Seria: HGSS Dwa Słowa
Gatunek: Dramat
Autor: Prefix użytkownikaAnni1111

Czuł, jak mu się jeżą włosy na głowie. I bał się tego, co mógł usłyszeć. &#8211; Hermiono, co si...
>> Czytaj Więcej

[NZ]Rozdział 3.

Tytuł: Rozdział 3.
Seria: Zgniłe jabłka panny Weasley
Gatunek: Dramat
Autor: Prefix użytkownikaCanisPL

Ginny niespodziewanie odnajduje sojusznika podczas oddawania skradzionych książek.
>> Czytaj Więcej

[NZ]HGSS Dwa Słowa ...

Tytuł: HGSS Dwa Słowa Rozdz. VI część 5
Seria: HGSS Dwa Słowa
Gatunek: Dramat
Autor: Prefix użytkownikaAnni1111

Norris chwilkę się zastanawiał. &#8211; (...) Mieliśmy dopaść Snape&#8217;a, posługując się Gran...
>> Czytaj Więcej

[NZ]HGSS Dwa Słowa ...

Tytuł: HGSS Dwa Słowa Rozdz. VI część 3
Seria: HGSS Dwa Słowa
Gatunek: Dramat
Autor: Prefix użytkownikaAnni1111

Rozstanie
>> Czytaj Więcej

>> Więcej fan fiction! <<
Statystyki
Online Statystyki
Goście online: 45
Administratorzy online: 0
Aktualnie online: 2 osoby
Prefix użytkownikaKatherine_Pierce (White Canary)
Prefix użytkownikaRue Riddle (Śmierciożerca)
Łącznie na portalu jest
43,444 osób
Ostatnio zarejestrowany:

Rekord osób online:
Najwięcej userów: 226
Było: 12.05.2019 20:15:38
Napisanych artykułów: 1,031
Dodanych newsów: 9,753
Zdjęć w galerii: 20,648
Tematów na forum: 3,558
Postów na forum: 307,681
Komentarzy do materiałów: 217,674
Rozdanych pochwał: 3,174
Wlepionych ostrzeżeń: 4,143
Puchar Domów
Aktualnym mistrzem domów jest  GRYFFINDOR!

Gryffindor
Punktów: 1134
uczniów: 3142
Hufflepuff
Punktów: 602
uczniów: 3036
Ravenclaw
Punktów: 693
uczniów: 3837
Slytherin
Punktów: 372
uczniów: 3113

Ankieta
Do Hogwartu trafia wehikuł czasu. Gdzie się przenosisz?

Czasy Założycieli. Chętnie poznałbym ich osobiście i naprawdę rozpiera mnie ciekawość, jak wyglądała budowa Hogwartu i pierwsza Ceremonia Przydziału
22% [28 głosów]

Bunt Goblinów w 1612 roku. Kto by nie chciał zobaczyć tych ciekawych rzecz, o których rozprawialiśmy na Historii magii? Te walki musiały być epickie
2% [2 głosy]

Czasy Huncwotów. Nie wiem, czy bardziej chciałbym stanąć w obronie Snape'a czy pomóc Jamesowi i Syriuszowi w wymyśleniu nowego zaklęcia do znęcania. Wybiorę, będąc na miejscu
42% [55 głosów]

31 października 1981 roku. Imprezka po zniknięciu Sami Wiecie Kogo musiała być niesamowita. Na żałobę po Potterach nie byłoby czasu
2% [3 głosy]

Byle kiedy, byleby przed rokiem 1689, czyli przed podpisaniem Międzynarodowego Kodeksu Tajności. Wtedy legalnie mógłbym przelecieć się na smoku, pośmieszkować z mugoli czy po prostu czarować bez obaw
8% [11 głosów]

Wybiorę czas szkolne Voldemorta. Może byśmy się zakumplowali? Albo bym się czegoś nauczył od samego mistrza czarnej magii? A może powstrzymałbym go, zanim stałby się takim złem?
15% [19 głosów]

Ja tam wybiorę przyszłość. Co mnie interesuje to, co już było? Chcę zobaczyć, co nas czeka!
9% [12 głosy]

Ogółem głosów: 130
Musisz zalogować się, aby móc zagłosować.
Rozpoczęto: 16.03.19

Archiwum ankiet
Ostatnio w Hogwarcie
Hufflepuff[PN]Liliana Williams ostatnio widziano 25.05.2019 o godzinie 01:07 w Dziedziniec Transmutacji
HufflepuffMaddie Ross ostatnio widziano 24.05.2019 o godzinie 19:17 w Sala wejsciowa
Hufflepuff[PN]Liliana Williams ostatnio widziano 24.05.2019 o godzinie 01:03 w III piętro
Ravenclaw[PN]Asen Hristo ostatnio widziano 23.05.2019 o godzinie 23:51 w Londyn
Gryffindor[P]Liv O'Sullivan ostatnio widziano 23.05.2019 o godzinie 23:38 w Londyn
Ravenclaw[PN]Asen Hristo ostatnio widziano 23.05.2019 o godzinie 23:27 w Londyn
[NZ] HGSS Dwa Słowa
Rok po Drugiej Wojnie Hermiona wpada na trop spisku w samym sercu Ministerstwa Magii. Spiskowcy chcą wprowadzić supremację czystej krwi i wyeliminować inne grupy społeczne. Ich pierwszymi celami są Hermiona Granger i Severus Snape.
Autor: Prefix użytkownikaAnni1111
Gatunek: Dramat
Ograniczenie wiekowe: +18
Przeczytano 45848 razy.
Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131].
HGSS Dwa Słowa Rozdz. IV część 14
Hermiona i Severus idą na spacer, podczas którego są obserwowani
Hermiona sprawdziła godzinę. Było dopiero w pół do piątej. Nie chciała jeszcze wracać do domu i przede wszystkim nie chciała jeszcze rozstawać się z Severusem. Musiała mieć dziwną minę, bo kiedy spojrzał na nią, uniósł pytająco brew do góry.
– Severusie... możemy zostać tu jeszcze trochę? Chciałabym ci coś pokazać – powiedziała niepewnie.
– Coś pokazać...? – powtórzył po niej.
Tego właśnie się bał. Że znajdzie się z nią sam na sam i że znów straci głowę. Do tej pory udawało mu się jakoś trzymać, ale był z nimi Jean Jacques.
– Poprzednim razem nie... nie mogliśmy pójść zobaczyć Paryża, więc może teraz...
Nie „nie mogliśmy", tylko nie chciałeś. Nie każ jej prosić cię drugi raz.
Poza tym... poza tym przecież nie musisz na nią patrzeć, nie musisz się do niej zbliżać. Odsuń się, patrz gdzie indziej i wszystko będzie dobrze.

Skinął głową i twarz Hermiony rozjaśnił radosny uśmiech, więc odwrócił wzrok. Wyciągnęła do niego rękę i kiedy ją chwycił, aportowała ich na Polach Marsowych, niedaleko od Wieży Eiffel'a.
Na trawie siedziało albo leżało pełno ludzi. Niektórzy dorośli coś czytali albo rozmawiali ze sobą, niektórzy zabrali ze sobą piknik i jedli popularny we Francji o tej porze podwieczorek, dzieci bawiły się dookoła. Jednocześnie będąc w magicznym wymiarze nie słyszeli przejeżdżających samochodów i autobusów, tylko zwykły gwar ludzkich głosów. Słońce świeciło już o wiele lżej i wiał lekki wiaterek, który przyjemnie chłodził.
– To jest ta słynna wieża, o której mówił ostatnio Jean Jacques – powiedziała. – Ma ponad tysiąc stóp wysokości... I w mugolskim świecie można wjechać na samą górę.
– Muszą mieć ładny widok – stwierdził Severus, przysłaniając sobie oczy ręką, żeby spojrzeć do góry.
– Kiedyś byłam i mogę ci powiedzieć, że jest wspaniały. Tylko niestety pchają się tam tłumy. Ale jak już jesteś na samej górze, masz cudowny widok. Paryż z lotu ptaka – rozmarzyła się, zamykając oczy.
Severus uśmiechnął się lekko, ale zmusił się, żeby nie spojrzeć na nią. Wydało mu się nagle śmieszne, że wybrała właśnie to, co lubił. Będąc mały, często uciekał z domu, kładł się w trawie i patrzał w niebo. Widząc kołujące po nim wielkie ptaki zastanawiał się, jak to byłoby cudownie móc poczuć się wolnym i być daleko od tego wszystkiego, co go gnębiło. Móc odlecieć. Może dlatego po zakończeniu wojny, kiedy już fizycznie był wolny, kupił sobie sowę. Nie czuł się wolny psychicznie, nie mógł uciec od męczących go koszmarów i wyrzutów sumienia, więc dobrze było, że choć jego sowa mogła latać. Jakby robiła to dla niego. Może dlatego nie trzymał jej w swoich komnatach, ale w sowiarni, żeby mogła latach, kiedy zechce.
– Najpiękniej jest chyba wieczorem – usłyszał Hermionę i wrócił do rzeczywistości. – Kiedy w mugolskim świecie widać tysiące światełek na tle czarnej nocy. Szkoda, że nie możemy tego tu zobaczyć.
Usiedli na trawie i Severus podążył wzrokiem wzdłuż całej wieży, aż do samej góry. Była smukła i urzekała swoim widokiem. Jeszcze nigdy nie widział czegoś takiego. Istotnie, widok z samej góry musiał być niesamowity. Spojrzał na niebo i dostrzegł latające wysoko całe stada jaskółek. Trochę po prawej leciał idealnie równy, długi klucz dużych ptaków. Ciekawe, czy należały do czarodziejskiego czy mugolskiego świata... A może tam na górze, gdzie królowała wolność, nie było żadnej różnicy?
Spoglądał na błękitne niebo i dopiero po dłużej chwili zorientował się, że leży na trawie. Przekrzywił głowę na bok i dostrzegł leżącą obok Hermionę, która wypatrywała się w czubek wieży.
Ku swemu zaskoczeniu czuł, że to było... właściwe. Zaledwie trzy tygodnie temu nie wyobrażał sobie móc leżeć tak koło kogokolwiek, to wspomnienie łączyło się tylko z Lily. Dziś właśnie tego pragnął.
Przez chwilę widział zielone oczy, ale te szybko zbladły i na ich miejscu pojawiły się inne. Czekoladowe. Należące do czarownicy, która leżała koło niego. I w tym momencie Severus zrozumiał z całą wyrazistością, że „Kiedyś" naprawdę minęło.
Czas mijał, a oni oboje leżeli na zielonej trawie, niedaleko innych ludzi, ale pogrążeni w ich własnym kokonie wspomnień i marzeń.
.
Zaledwie parę jardów od nich na ławce siedziała ciemnowłosa i ciemnooka kobieta z lekko zaokrąglonym brzuszkiem, przyglądająca się dwójce swoich dzieci, które bawiły się na trawie obok. Dziewczynka próbowała zrobić wianek z kwiatków, które przynosił jej młodszy od niej chłopiec. Oboje byli do siebie zaskakująco podobni. Mieli długie, pofalowane, gęste blond włosy i zaskakująco błękitne oczy, które pasowały do matowej karnacji.
– Już jestem – powiedział nagle ktoś za nią i kiedy obejrzała się, zobaczyła swojego męża.
– Xavier! – wyciągnęła głowę, nadstawiając się do pocałunku.
Mężczyzna odrzucił na bok identyczne długie blond włosy i pocałował ją na powitanie.
– Dobrze, że jesteś. Eugenia zaczęła być już głodna, Norbert pewnie też zaraz zgłodnieje.
Dzieci poderwały się z trawnika i dziewczynka podbiegła do niego podskakując radośnie.
– Papa! Zobacz, prawie skończyłam Fianek! – pomachała, rozsypującymi się na boki kwiatkami.
Ucałowała ojca, zaraz po niej zrobił to chłopiec i kobieta wstała z ławki.
– To co, zbieramy się do domu?
– Aportujmy się – zaproponował mężczyzna. – Do domu stąd daleko.
W tym momencie koło nich wylądował gołąb i Norbert podbiegł do niego próbując go złapać. Ptak odfrunął kawałek dalej, więc chłopiec pobiegł za nim.
– Norbert! Chodź już! – zawołała za nim kobieta, podając córce i mężowi ręce.
.
Głośne wołanie sprawiło, że Severus i Hermiona odruchowo podnieśli głowy i spojrzeli w tamtym kierunku.
Malec biegiem dopadł do rodziców i siostry i złapał ojca za rękę. Mężczyzna uśmiechnął się do niego, podniósł głowę i wykonał lekki obrót. Jego oczy przesunęły się po leżącej niedaleko parze i rozszerzyły w nagłym przebłysku rozpoznania. I w tym momencie z głośnym pyknięciem cała czwórka znikła.
.
Severus odwrócił wzrok i napotkał spojrzenie Hermiony. Usiadł prędko i dziewczyna zrobiła to samo. Pomyślał, że skoro już się spotkali, dobrze byłoby porozmawiać o tym, jak chronić jej rodziców. Obietnica pomocy Jean Jacquesa nie zwalniała go z obowiązku szukania jakiegoś rozwiązania.
– Przejdźmy się – zaproponował.
Oboje ruszyli wolno przed siebie i nie zwrócili uwagi na trzask aportacji, który rozległ się za nimi krótko po tym, jak odeszli.
.
Kiedy cała rodzina aportowała się w domu, jasnowłosy czarodziej zatoczył się w panice na ścianę i oparł o nią plecami. Kobieta puściła dzieci rzucając im krótkie:
– Idźcie do kuchni, zaraz zrobimy coś do jedzenia.
Spojrzała na męża i zdziwiła się na widok jego przestraszonej miny.
– Coś się stało...?
Mężczyzna potoczył błędnym wzrokiem dookoła i podjął błyskawiczną decyzję. Ukradkiem wsunął różdżkę do rękawa szaty i uniósł ręce do góry, tak, żeby nie wypadła.
– Muszę tam wrócić... chyba zgubiłem różdżkę...
– Zgubiłeś... – powtórzyła za nim kobieta.
– Nie wiem – odparł trochę bezsensownie. – Zaraz wracam, tylko rzucę okiem.
Przyciskając mocno ręce do siebie obrócił się i deportował z domu, z powrotem na Pola Marsowe.
Kiedy wylądował dokładnie w tym samym miejscu, z którym stał jeszcze minutę temu, trawnik przed nim był pusty. Rozejrzał się szybko dookoła i zobaczył oddalającą się parę. Widział ich od tyłu; wysokiego, szczupłego czarnowłosego mężczyznę ubranego całkowicie na czarno i niższą od niego kobietę o długich do połowy pleców, brązowych, splątanych włosach. Miała na sobie wąskie mugolskie jeansy i luźną bluzkę w łososiowym kolorze.
Od tyłu nie poznałby ich, ale miał przed oczami ich twarze, które widział zaledwie sekundę, ale które poznał natychmiast.
Granger?! I Snape?
Nie odważył się podbiec do przodu, żeby popatrzeć na nich jeszcze raz, choć doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że oni nie mogli go poznać.
Merlinie... co oni robią w Paryżu?!
Skamieniały stał przez chwilę patrząc za oddalającą się parą i dopiero ściekająca po plecach stróżka zimnego potu sprawiła, że się otrząsnął. Zmuszając do przybrania spokojnego wyrazu twarzy aportował się do domu.
– Xavier? No i jak, kochanie, znalazłeś ją? – dobiegł do głos żony z kuchni i po chwili ukazała się w drzwiach jej głowa.
– Oui, chérie. Znalazłem ją – westchnął.
.
Szli chwilę w milczeniu.
– Słyszałaś, co powiedziałem Jean Jacquesowi na twój temat – odezwał się z końcu Severus.
– Myślisz, że... – Hermiona spojrzała na niego, nie zatrzymując się.
– Myślę, że czas o tym pomyśleć – powiedział na pozór spokojnym głosem.
Dziewczyna skinęła głową.
– Zastanawiałam się już tyle razy, co zrobić z rodzicami, ale pojęcia nie mam. To znaczy pomysłów mam pełno, ale za każdym razem muszą znów porzucić dom, pracę i ukrywać się gdzieś... najlepiej tak, żebym ja nie wiedziała, gdzie.
– Rozmawiałem trochę z Minerwą na temat mojego domu w Spinner's End. W mugolskiej części miasta. Minerwa zaproponowała ukryć go rzucając Zaklęcie Fideliusa.
– I można byłoby tam ukryć moich rodziców?
Severus ominął kępę kwiatów i na nowo zbliżył się do Hermiony.
– Tak, ale to ty byłabyś Strażniczką.
– Przecież jeśli mnie złapią...
– A ciebie ukryłby Jean Jacques. Wtedy twoi rodzice byliby bezpieczni.
Dziewczyna uniosła w górę brwi, bardzo w jego stylu.
– To znaczy, że zostałbyś sam, tak?
Severus zatrzymał się w miejscu i spojrzał na nią bardzo poważnym wzrokiem.
– Doskonale wiesz, co ci grozi, jeśli choćby tylko zorientują się, że coś wiesz. I nawet jeśli ty się ukryjesz, dosięgną cię przez twoich rodziców. Nie chodzi tylko o twoje życie, ale i ich.
Hermiona zastanawiała się chwilę gorączkowo. Dał jej wybór między jej rodzicami i nim. Nie chciała ich narażać, ale za nic w świecie by go nie zostawiła. I nagle przyszło jej do głowy rozwiązanie.
– Bardzo dobrze. Przygotujemy twój dom i tam przeniesiemy ich zanim nie wyślemy ich do Jean Jacquesa – powiedziała, patrząc mu w oczy. – Powiedziałam ci już raz i powtórzę. Nie zostawię cię.
Severus wpatrywał się w nią i dwie różne części jego umysłu toczyły ze sobą bitwę. W końcu on też podjął decyzję.
– Dobrze, tak zrobimy. Ale musimy w takim razie opracować jakiś plan i dla ciebie.
Potaknęła. Na to mogła się zgodzić.
– Co mi przychodzi do głowy już teraz: masz zawsze mieć ze sobą dwie różdżki, to po pierwsze. Po drugie nigdy i nigdzie nie wolno ci przebywać samej. Najlepiej, żebyś też nie była za długo tylko i wyłącznie w towarzystwie Rockmana i Aylin. Staraj się być zawsze otoczona ludźmi – powiedział niedopuszczającym sprzeciwu głosem. – Poza tym masz zawsze mieć przy sobie monety kontaktowe. I zastanowię się nad resztą warunków.
– Obiecuję – odpowiedziała.
Cóż, łatwiej powiedzieć niż zrobić...
Przechadzali się jeszcze trochę w milczeniu i Severus doszedł do wniosku, że potrzeba im jakiegoś lżejszego tematu przed pożegnaniem się. Pokazał jej ławkę niedaleko i usiedli na niej.
– Nie mówiłem ci jeszcze, że od września zamierzam wprowadzić nowy przedmiot w Hogwarcie.
Hermiona zainteresowana usiadła lekko bokiem, obrócona w jego stronę.
– To coś w rodzaju Historii Nowoczesnej, zaczyna się dwadzieścia lat temu i obejmuje obie czarodziejskie wojny.
– Powstanie i upadek Czarnej Magii, tak?
– I tak i nie. Chciałbym położyć nacisk na to, co działo się wtedy, kiedy pojawił się Czarny Pan i urósł w siłę i ile kosztowało zakończenie tych wojen.
– Przecież to stanowi część Historii Magii? – nie zrozumiała Hermiona. – Chcesz zlikwidować ten przedmiot?
Severus potrząsnął głową.
– Nie, profesor Bins nadal będzie ją wykładał. I dodatkowo, od czwartej klasy, będzie wykładana Historia Nowoczesna. Myślę, że trzeba uczulić młodzież już w tym wieku czym kończą się wygórowane ambicje, czy chore przekonanie, że czysta krew jest lepsza.
Gdybym wiedział wtedy, jak to wszystko będzie wyglądać, z pewnością nie przystałbym do Śmierciożerców. I nie zrobiłbym wielu innych rzeczy.
– To jest bardzo dobry pomysł – powiedziała dziewczyna. – Jestem pewna, że ci, którzy przez to przeszli... którzy byli tym naprawdę dotknięci, nigdy tego nie zapomną i zrobią wszystko, żeby to się nie powtórzyło. Być może gdyby Scott albo Stone albo... nie wiem, Watkins na przykład... Gdyby wiedzieli kiedyś, jak daleko sięgnie ten ich cholerny spisek, może też by do niego nie przystali? – Hermiona poprawiła się na ławce. – Masz już jakiegoś nauczyciela?
– Rozmawiałem z trzema w zeszłym tygodniu i w zasadzie już się zdecydowałem. Jeden z nich był zdecydowanie lepszy niż pozostała dwójka.
– O czym... na czym polegała ta rozmowa?
– Sprawdziłem ich znajomość w tej dziedzinie – to było najbardziej oczywiste. – Umiejętności organizacji pracy, bo wbrew powszechnemu mniemaniu wielu osób, dzień pracy nauczyciela nie kończy się po ostatniej lekcji i przede wszystkim umiejętność ciekawego opowiadania. Prosiłem, żeby powiedzieli mi, jak wyobrażają sobie prowadzenie lekcji. Czy dopuszczają dyskusję, czy też ograniczają się do dyktowania tematu lekcji.
Hermiona pomyślała o profesorze Binsie, który najwyraźniej nie przeszedłby egzaminu u Severusa.
– No i jaki był ten najlepszy?
Severus uniósł kącik ust w lekkim uśmiechu na wspomnienie tej rozmowy. Pamiętając Rookwooda, który potrafił opowiadać godzinami o niczym i to w porywający sposób, poprosił każdego z kandydatów o opowiedzenie mu o czymś banalnym. Kiedy Henry Dicks uprzedził go, że w takim razie opowie mu o porannym parzeniu herbaty, obiecał sobie, że pozwoli mu zacząć i nie wyrzuci natychmiast, ale da mu dwie minuty. Po czym z niedowierzaniem wziął udział w parzeniu i piciu wyimaginowanej herbaty. Był zachwycony. To był dokładnie ktoś, kogo potrzebował. Ktoś, kto będzie potrafił zafascynować młodzież i uczynić ten przedmiot nie godziną słuchania jednym uchem opowieści jakiegoś starszego czarodzieja o tym, co się kiedyś stało, ale przeżywania tego osobiście.
Opowiedział to Hermionie, która aż uniosła w górę brwi ze zdumienia. Severus Snape bawiący się w parzenie herbaty?!
– Zobaczę, jak da sobie radę przez pierwsze parę miesięcy i jeśli będzie mu dobrze szło, najprawdopodobniej powierzę mu prowadzenie Historii Magii.
– Jeśli tobie się spodobał, musi być naprawdę wspaniały!
– Jedyny problem, jaki w tej chwili mam, to brak odpowiedniego podręcznika. Do omawiania pierwszej wojny możemy jeszcze używać choćby Powstania i Upadku Czarnej Magii, ale potem nie ma już nic.
Hermiona zrobiła niepewną minę.
– Czemu jej nie napiszesz? Nikt nie ma takiej wiedzy, co ty.
– Nie będę pisał żadnych książek – parsknął Severus.
Dostawał wiele propozycji napisania albo biografii, albo właśnie książki o obu wojnach. Za każdym razem odmawiał. Był kimś, kto stronił od publicznej uwagi i okres jego procesu i zaraz po nim wspominał jak pasmo koszmaru. Nie wiedział już, które artykuły w prasie wolał, te robiące z niego znienawidzonego mordercę, czy też te, w których uchodził za bohatera, zbawcę i męczennika. Po procesie na krótki czas zapadł spokój, ale potem został odznaczony Orderem Merlina i na nowo widział swoją twarz, gdzie tylko się nie obrócił.
– A czemu ty żadnej nie napiszesz? – spytał i rozbawił go wyraz zaskoczenia i oburzenia na twarzy Hermiony.
– Ja?! Ja miałabym napisać książkę?! – zawołała i ściszyła głos, bo kilka siedzących koło nich par obejrzało się na nią. – Mowy nie ma!
Severus wzruszył ramionami.
– W ciągu zeszłego roku pojawiło się parę. Przeczytałem wszystkie, choć raczej należy powiedzieć, że zmusiłem się do przeczytania. Stek bzdur, poprzeinaczane fakty i autor wykreowany na bohatera – powiedział z pogardą.
– A ten nowy nauczyciel nie może czegoś napisać?
– Może i by mógł, ale kiedy zacznie uczyć w Hogwarcie, nie będzie miał na to czasu.
Hermiona miała wrażenie, że Severus był trochę zmartwiony z powodu braku podręcznika. Co się dziwisz. Chce wprowadzić nowy przedmiot, wyraźnie mu na tym zależy, bez tego uczniowie nie będą mieli się z czego uczyć.
Nagle zaświtał jej w głowie pewien pomysł. Mogłaby mu pomóc! I w ten sposób mieć pretekst do widywania go częściej!
Starając się nieudolnie ukryć radość spojrzała na niego.
– A gdybym tak... sporządziła coś na podobieństwo notatek z lekcji? Napisałabym, co się wtedy działo, rok po roku, ale nie w formie książki, ale właśnie notatek. Nie tylko Harry i Ron uczyli się z moich notatek z lekcji.
Severus podniósł głowę i zamarł z wyrazem nadziei w oczach.
– Hermiono... To jest doskonały pomysł! – powiedział. – Twoja pomoc byłaby nieoceniona!
– To nic takiego... lepsze niż nic...
– Gdybyś mi w ten sposób pomogła, byłbym bardzo... szczęśliwy. Zgodziłabyś się?
Dziewczyna uśmiechnęła się radośnie i potaknęła. Udało jej się! Będzie mogła go widywać!
– Pod jednym warunkiem! Że mogę liczyć na twoje poprawki i komentarze!
Na widok rozradowanych, brązowych oczy Severus również się uśmiechnął. Merlinie, mógłbyś się na nią patrzeć całymi dniami...
Ogarnęła go nagła chęć przytulenia jej, żeby jej podziękować i równocześnie dotarło do niego, że znów zaczął tracić zdrowy rozsądek, więc zmusił się do odwrócenia wzroku.
– Oczywiście, że możesz liczyć. Bardzo ci dziękuję.
– Zacznę już dziś wieczorem, więc za kilka dni będziesz miał pierwsze... szkice. Do poprawki – obiecała. Za kilka dni będzie mogła się z nim zobaczyć...
– Chodź, wracajmy już.
Dziewczyna wstała raźno i rozejrzała się dookoła. Odnalazła w torbie świstoklik międzykontynentalny, zapisała w nim adres jej mieszkania i wyciągnęła do niego rękę. Spletli razem palce i świsnęli do Londynu.
Komentarze
Brak komentarzy. Może czas dodać swój?
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Facebook
Shoutbox
Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

White Canary
25.05.2019 16:02
Frendsów i HIMYM i BBT znam na pamięć, więc coś innego

White Canary
25.05.2019 16:02
jestem chora i szukam chorobowego serialu. w sensie takiego lekkiego, niewymagającego wysiłku umysłowego, zabawnego... coś jak The Good Place, Young Sheldon itd

Pan Śmierci
25.05.2019 16:01
jakiej

Pan Śmierci
25.05.2019 16:01
mialam dzisiaj kupic czipsy, ale postanowilam resztka woli sie powstrzymac

White Canary
25.05.2019 16:00
joł ziomeczki! potrzebuję pomocy!

Współpraca
Najaktywniejsi

1) Prefix użytkownikaAlette

Avatar

Posiada 58171 punktów.

2) Prefix użytkownikafuerte

Avatar

Posiada 49528 punktów.

3) Prefix użytkownikaShanti Black

Avatar

Posiada 41857 punktów.

4) Prefix użytkownikaKatherine_Pierce

Avatar

Posiada 39573 punktów.

5) Prefix użytkownikaania919

Avatar

Posiada 34115 punktów.

6) Prefix użytkownikaulka_black_potter

Avatar

Posiada 34049 punktów.

7) Prefix użytkownikalosiek13

Avatar

Posiada 32046 punktów.

8) Prefix użytkownikabatalion_88

Avatar

Posiada 31890 punktów.

9) Prefix użytkownikaMarcus Clinton

Avatar

Posiada 30495 punktów.

10) Prefix użytkownikaYourSmile

Avatar

Posiada 29744 punktów.

Losowe zdjęcie
Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2019 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.
Theme by Andrzejster
Copyright © 2006-2015 by Harry-Potter.net.pl
All rights reserved.
Wygenerowano w sekund: 0.99