Filtruj
Szukaj w:
Szukana fraza:


Opcjonalnie:
Gatunek:
Dozwolone:
Zakończone:
Parring:
Bohaterowie:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ostatnie
Artykuły Fan Fiction

Prorok Niecodzienny ...

Kategoria: Prorok Niecodzienny
Autor: PaulaSmith

Numer stworzyli: Sam Quest, Takoizu, Krnabrny, CoSieDzieje, Angelina Johnson, Aneta02, monciakund...
>> Czytaj Więcej

Pojedynki czarodziejów

Kategoria: Świat magii
Autor: Prefix użytkownikaania potter

O sposobie rozwiązywania sporów w świecie czarodziejów
>> Czytaj Więcej

Która wiedźma? - tes...

Kategoria: Materiały z Pottermore
Autor: Prefix użytkownikaAneta02

Test zamieszczony na Pottermore.
>> Czytaj Więcej

Życie i kłamstwa Alb...

Kategoria: Inne
Autor: Prefix użytkownikaania potter

Powstanie biografii Albusa Dumbledore'a napisanej przez Ritę Skeeter
>> Czytaj Więcej

Miecz Godryka Gryffi...

Kategoria: Magiczne przedmioty
Autor: Prefix użytkownikaania potter

Kilka słów o tajemniczym mieczu legendy Hogwartu.
>> Czytaj Więcej

Buchorożec

Kategoria: Stworzenia
Autor: Prefix użytkownikaAneta02

Buchorożec to jedno z magicznych stworzeń znanych głównie z filmu "Fantastyczne Zwierzęta i jak j...
>> Czytaj Więcej

14 lat HPnet!

Kategoria: HPnet
Autor: Prefix użytkownikaRebecca Conran

Raport z najgorętszych urodzin w roku
>> Czytaj Więcej

>> Więcej artykułów! <<

[NZ]Prolog - karty ...

Tytuł: Prolog - karty zostały rozdane
Seria: Eksperyment Człowiek
Gatunek: Pierwsze Fan Fiction
Autor: Prefix użytkownikaNedelle

Ostatnie dni wakacji mijają spokojnie, gdy młodzian kończący w tym roku Hogwart, jego trzy lata s...
>> Czytaj Więcej

[NZ]2. Pociąg

Tytuł: 2. Pociąg
Seria: W poszukiwaniu lepszego jutra
Gatunek: Pierwsze Fan Fiction
Autor: Prefix użytkownikaLauraB

Pociąg - czyli kolejne niepozorne miejsce, gdzie może się wiele wydarzyć
>> Czytaj Więcej

To ludzie są po...

Tytuł: To ludzie są podli!
Gatunek: Drabble
Autor: Prefix użytkownikaNedelle

Przemyślenia dziewczyny, dla której ludzie nie mieli litości. Może słusznie?
>> Czytaj Więcej

Powrót

Tytuł: Powrót
Gatunek: Drabble
Autor: Prefix użytkownikaAneta02

Praca jest sprzed kilku lat, więc proszę o wyrozumiałość.
>> Czytaj Więcej

[NZ]2. James

Tytuł: 2. James
Seria: Powrót do domu
Gatunek: Obyczajowe
Autor: Prefix użytkownikaSam Quest

Czasami, zamiast wyszukiwać komuś zajęć i rozrywek, wystarczy z nim posiedzieć i pomilczeć. Bądź ...
>> Czytaj Więcej

Finite

Tytuł: Finite
Gatunek: Poezja
Autor: Prefix użytkownikaNquus

Severus o miłości
>> Czytaj Więcej

[NZ]Rozdział 1 - Ra...

Tytuł: Rozdział 1 - Ratunek
Seria: W poszukiwaniu lepszego jutra
Gatunek: Pierwsze Fan Fiction
Autor: Prefix użytkownikaLauraB

Pierwsza przygoda. wszystkie opowiadania pod adresem: https://w-poszukiwaniu-lepszego-jutra.blogs...
>> Czytaj Więcej

>> Więcej fan fiction! <<
Statystyki
Online Statystyki
Goście online: 45
Administratorzy online: 0
Aktualnie online: 1 osoba
Prefix użytkownikaatisutol (Mugol)
Łącznie na portalu jest
44,380 osób
Ostatnio zarejestrowany:

Rekord osób online:
Najwięcej userów: 250
Było: 16.01.2020 20:17:01
Napisanych artykułów: 1,065
Dodanych newsów: 10,112
Zdjęć w galerii: 21,327
Tematów na forum: 3,717
Postów na forum: 314,461
Komentarzy do materiałów: 219,659
Rozdanych pochwał: 3,220
Wlepionych ostrzeżeń: 4,153
Puchar Domów
Aktualnym mistrzem domów jest  GRYFFINDOR!

Gryffindor
Punktów: 3547
uczniów: 3303
Hufflepuff
Punktów: 2804
uczniów: 3252
Ravenclaw
Punktów: 2319
uczniów: 4001
Slytherin
Punktów: 1779
uczniów: 3349

Ankieta
Dumbledore zakazał opuszczania Hogwartu z powodu zarazy. Jak sobie radzisz?

idę do biblioteki i wertuję wszystkie książki. Muszę wiedzieć wszystko o tej zarazie!
10% [8 głosów]

nic sobie nie robię z kwarantanny i tajnym przejściem wymykam się do Trzech Mioteł. Kremowe piwo to świetne antidotum!
12% [9 głosów]

zamykam się w lochach i próbuję uwarzyć Eliksir Odpornościowy, zanim wszyscy padniemy jak bahanki
17% [13 głosy]

szwendam się po korytarzach, liczę obrazy i segreguję je na te w złotych i srebrnych ramach. Ta wiedza na pewno mi się przyda
4% [3 głosy]

kradnę zapas mydła i papieru toaletowego z Łazienki Prefektów. Żaden wirus mi niestraszny, kiedy mogę wytapetować dormitorium papierem!
9% [7 głosów]

ustawiam się w kolejce pod kuchnią, żeby zrobić zapasy. Wpuszczają po jednej osobie
10% [8 głosów]

proszę opiekuna domu, żeby przydzielił mi jednoosobowy pokój. Jakoś niewyraźnie się czuję
6% [5 głosów]

zastanawiam się, kogo w szkole nie lubię najbardziej, żeby móc na niego nakaszleć. O, idzie Malfoy
31% [24 głosy]

Ogółem głosów: 77
Musisz zalogować się, aby móc zagłosować.
Rozpoczęto: 25.03.20

Archiwum ankiet
Ostatnio w Hogwarcie
RavenclawRuby Anderson ostatnio widziano 10.04.2020 o godzinie 04:44 w Pokój Życzeń
HufflepuffElizabeth Cooper ostatnio widziano 10.04.2020 o godzinie 01:07 w Pokój Życzeń
RavenclawRuby Anderson ostatnio widziano 10.04.2020 o godzinie 00:53 w Pokój Życzeń
HufflepuffElizabeth Cooper ostatnio widziano 10.04.2020 o godzinie 00:30 w Pokój Życzeń
RavenclawRuby Anderson ostatnio widziano 10.04.2020 o godzinie 00:12 w Pokój Życzeń
HufflepuffElizabeth Cooper ostatnio widziano 09.04.2020 o godzinie 23:14 w Pokój Życzeń
[NZ] HGSS Dwa Słowa
Rok po Drugiej Wojnie Hermiona wpada na trop spisku w samym sercu Ministerstwa Magii. Spiskowcy chcą wprowadzić supremację czystej krwi i wyeliminować inne grupy społeczne. Ich pierwszymi celami są Hermiona Granger i Severus Snape.
Autor: Prefix użytkownikaAnni1111
Gatunek: Dramat
Ograniczenie wiekowe: +18
Przeczytano 80460 razy.
Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].
HGSS Dwa Słowa Rozdz. IV część 21
Rozmowa z ojcem daje Hermionie wiele do myślenia.
Zaś pierwszą rozmowę z Ronem przeprowadza w iście... specjalny sposób
Niedziela, 26.07

Hermiona przyjechała metrem do domu rodziców i poszła przywitać się z mamą, która leżała na kanapie w salonie.
– Cześć, mamuś – powiedziała i chciała ją pocałować w policzek, ale ta wyciągnęła przed siebie rękę zatrzymując ją na miejscu.
– Cześć, kochanie. Lepiej nie podchodź za blisko. Może to angina, nie wiem, w każdym razie chyba nie chcesz nic ode mnie złapać.
Dziewczyna usiadła więc na krześle przy stole i spojrzała na nią z troską.
– Zdecydowanie wolę nie.
– Na ogół lubię się dzielić z innymi, ale w tym wypadku wolę wszystko zatrzymać dla siebie – dorzuciła Helen i poprawiła głowę na poduszce.
– Jak się czujesz? – spytała Hermiona, sięgając po stos tabletek, które niewiele jej mówiły.
– Gardło jeszcze trochę mnie boli, ale już mogę przełykać. Trzy dni temu to był prawdziwy horror. Ale dostałam porządny antybiotyk od Rachel i już jest o niebo lepiej. Gorączki też już nie mam. Ale jestem padnięta jak neptek.
– Mogłabym dać ci coś, od czego szybko staniesz na nogi, ale ... to taki nasz eliksir – miała na myśli eliksir pieprzowy, który faktycznie był rewelacyjny.
Helen spojrzała na nią i poprawiła na sobie koc.
– Wiesz co... wiem, że te wasze cuda działają, ale nie wiem, czy w zestawieniu z naszymi nic się nie stanie... wolałabym nie przeistoczyć się w kota.
Hermiona zaśmiała się wesoło. I znów przypomniała sobie Severusa. Jak to możliwe, że wszystko, co widzisz czy słyszysz, kojarzy ci się z nim...?
– Mamuś, to była zupełnie inna historia. Ale faktycznie, masz rację, lepiej tego nie mieszajmy. Znam... kogoś, kto zna się doskonale na eliksirach, ale pewnie też nie potrafiłby powiedzieć, jak może skończyć się przemieszanie mugolskich i czarodziejskich metod leczenia.
– Ta wasza pielęgniarka? Jak jej tam było, pani Pomrey?
– Nie – pokręciła głową z uśmieszkiem i spojrzała na chwilę na swoje ręce na kolanach. – Ktoś inny. I nie Pomrey, ale Pomfrey. Swoją drogą, gdzie się tak urządziłaś?
Helen już chciała skomentować nagłą zmianę tematu, ale w tym momencie wszedł do salonu Perry.
– Kilka dni wcześniej jadłam cudowne lody – odparła. – Lećcie już. Porozmawiamy sobie później.
Hermiona nie zwróciła uwagi na jej delikatną aluzję, podniosła się z krzesła i pomachała jej ręką.
– Lecz się szybciutko, mamuś. Dziś po zakupach muszę wracać do siebie, jestem zaproszona do Nory na urodziny Harry'ego, ale następnym razem zostanę dłużej – obiecała, przesłała jej buziaka i podeszła do ojca. – To co, lecimy?
– Lecimy, lecimy, panienko, więc zapnij pasy. Helen, co mówiłaś o bekonie?
– Że jak nie będzie bekonu z Farmlandu, to nie kupujcie Black Label, on jest strasznie tłusty.
Oboje pomachali jeszcze raz i poszli do garażu.
– Już naprawiliście drzwi? – zapytała dziewczyna, otwierając drzwiczki z lewej strony i sadowiąc się wygodnie na siedzeniu.
– A tak. Przyszedł facet z serwisu i powiedział, że odgięła się szyna z jednej strony, więc podnosiły się nierówno i włączał się automatycznie system zabezpieczający. Coś tam podgiął, coś przykleił jakimś super klejem i teraz działa jak marzenie – Perry uruchomił silnik i wolno wyjechał z garażu.
Przez chwilę jechali w milczeniu. Hermiona rozglądała się dookoła, bo rzadko kiedy miała okazję jeździć i bardzo się to jej podobało. Wolała przemieszczać się używając samochodu niż mioteł czy trestali. Choć świstokliki i aportacja były zdecydowanie najlepsze. Szczególnie, kiedy do aportacji możesz go wziąć za rękę...
– Skorzystam z okazji, że mama nas nie słyszy – powiedział w końcu Perry. – Co tam słychać w tej waszej sprawie?
Hermiona spojrzała na ojca i westchnęła. Nie wiedziała, co ma powiedzieć. Za chwilę znów będę musiała was gdzieś przenieść...
– Severus zaszedł im ostro za skórę i znów chcą się do niego dobrać – powiedziała w końcu, wyrzucając z siebie to, co ją dręczyło.
– Severus to ten twój super–szpieg, tak?
– Tato...! – prychnęła. – Poza tym przecież mówiłam ci, jak się nazywa.
Perry przyhamował na skrzyżowaniu, spojrzał na prawo, czy nic nie jedzie i ruszył.
– Zawsze mówiłaś o nim „profesor Snape" albo „Snape", więc się nie dziw, że pytam. O co on się tych „ich" czepia? Baranie jeden, ty to chyba prawo jazdy w na loterii wygrałeś...
Hermiona zerknęła na nowe audi, które wyprzedziło ich i zjechało z powrotem na ich pas tuż przed ich nosem.
– Cały czas o tą szkołę.
Perry zrobił jakiś straszny grymas, żeby ukryć uśmieszek satysfakcji.
– Acha. Nadal nie udało się wam jej jakoś... wyeliminować?
– Niestety nie. Ale próbujemy – Hermiona nie chciała wdawać się w szczegóły.
– No a... jakbyście ją wyeliminowali, dużo by wam zostało jeszcze do załatwienia? – spytał niewinnym głosem, patrząc przed siebie.
Dziewczyna zastanowiła się. Eliksir antykoncepcyjny mieli z głowy. Aborcje póki co nie wchodziły w grę, bo ludzie za bardzo protestowali. Poza tym niektórzy członkowie tego cholernego spisku odnosili się do tego pomysłu nad wyraz niechętnie. Gdyby szkoła nie została otwarta, byłby to ogromny cios dla Norrisa. Konsekwencje zamknięcia granic po pierwsze były o wiele mniej straszne niż aborcja i permanentna antykoncepcja, po drugie wmieszali się w to Francuzi i ICW. Egzaminy dla członków Ministerstwa, Kliniki i szkolnictwa pojawiły się już na horyzoncie, kontrola sowiej poczty też... ale obiektywnie należało przyznać, że jeśli uda im się doprowadzić do nieotwarcia szkoły, będzie to ogromny sukces.
No i poza tym Severus przestałby się wdawać w słowne szarady z Norrisem i może daliby mu spokój!
– To by nam naprawdę bardzo pomogło – powiedziała z głośnym westchnieniem.
Perry zatrzymał się na światłach i odwrócił głowę w prawo, w kierunku kół stojącej obok wielkiej ciężarówki. Żebyś tylko wiedziała...
– Francuzi nic nie mogą zrobić? – udał, że ciągnie temat.
Jego córka pokręciła przecząco głową.
– W tej sprawie nie. Nie mogą interweniować w nasze wewnętrzne sprawy. Oczywiście oficjalnie. Nieoficjalnie ciągle nam pomagają. Od tego razu, kiedy zawiozłeś mnie do Dover, byliśmy tam oboje już dwa razy, teraz będziemy się spotykać tu, na miejscu, bo tak dla nas będzie bezpieczniej. I za każdym razem nam pomagają.
Perry ruszył i zerknął na Hermionę.
– Byliście oboje? I jak mu się tam spodobało?
– Och, chyba mu się spodobało. Ostatnim razem zabrałam go pod wieżę Eiffela, ale w czarodziejskim świecie i obiecał mi, że kiedyś wybierzemy się zobaczyć tą mugolską. Może nawet wjedziemy na górę – ożywiła się Hermiona. – A za poprzednim razem Jean Jacques zaprowadził nas do takiego specjalnego pokoju, który... jakby ci tu powiedzieć... otwierasz drzwi i masz wrażenie, że wychodzisz z domu gdzieś. Oni mogą sobie zażyczyć gdzie i w jakim okresie, wybrać datę, godzinę... My poszliśmy rano, w Paryżu była dziesiąta czy jedenasta rano, a znaleźliśmy się gdzieś w Alpach, w środku zimy, późnym wieczorem.
Perry tak się zdziwił, że mało brakowało, a wjechałby w żywopłot. Skręcił gwałtownie w ostatnim momencie.
– To musi być coś niesamowitego! – powiedział zafascynowany. – Nie było wam zimno?
– Nie, bo dostaliśmy specjalne ubranie na zimę.
– Coś niesamowitego... – powtórzył Perry. – Poza tym jak mu się spodobały ich obyczaje?
Hermiona przypomniała sobie jego dziwną minę, kiedy zobaczył aperitif na stole i parsknęła śmiechem.
– Powiedzmy, że zaskoczył go aperitif. Nie wiem, czy zauważyłeś, on jest duży. To znaczy wysokim chciałam powiedzieć. Więc lubi dobrze zjeść. Możesz sobie wyobrazić, jak wyglądał, kiedy zobaczył kilka tostów, takich... jakby chrupek i sos na stole! Wszechobecna czekolada jakoś go nie zaskoczyła...
– A ich powitania? – Perry pamiętał swój szok za pierwszym razem, kiedy do ucałowania jego ówczesnej dziewczyny ustawiła się kolejka facetów. W pierwszym odruchu miał ochotę obić wszystkim mordy.
– Całowanie na dzień dobry? Oj, zdziwił się, zdziwił! Jak przyjechaliśmy, Jean Jacques mnie ucałował, a następnego dnia rano, kiedy mijaliśmy sprzątaczki, podszedł do nich i wycałował je wszystkie!
Perry zaczął zwalniać przed rondem.
– No to faktycznie musiał się zdziwić. Pewnie sądził, że jesteś z tym Francuzem i potem nie umiał pojąć, czemu przy tobie całuje inne kobiety – powiedział, zatrzymując się i patrząc w prawo, na nadjeżdżające samochody.
Dzięki temu nie zobaczył, że Hermiona wpierw uśmiechnęła się wesoło, a potem uśmiech zniknął jej z twarzy. Otworzyła szeroko oczy i usta i tak zamarła.
Czy to dlatego tak się rozzłościł wieczorem?! Bo myślał, że jestem z Jean Jacquesem? Starała się sobie przypomnieć, co się działo w tamten weekend. Był wyraźnie zły, chyba od samego rana. Kiedy na koniec dnia Jean Jacques zapytał, jakie mają plany na wieczór, powiedział coś o tym, że ma korzystać z okazji... i uciekł do pokoju. Nagle przypomniała sobie rozmowę. Jean Jacques nie pytał jakie MY MAMY plany, tylko „JAKIEŚ plany na wieczór"...! Może Severus myślał, że chce mi coś w ten sposób zaproponować..? Czyżby... mój Boże... czyżby on był... zazdrosny?!
– Hhhh – wydała z siebie coś na podobieństwo śmiechu, żeby jakoś zareagować na żart ojca.
Kiedy mu przeszło... dopiero następnego ranka... Powiedział mi, że źle się czuł wieczorem...
Patrzyła na szybę przed sobą, ale widziała wyraźnie scenę, kiedy przyszedł rano do jej pokoju. Zapytał, jak było w Paryżu, a ona powiedziała mu, że nie poszli zwiedzać miasta... co go zdziwiło, więc mu wytłumaczyła, że to z nim chciała iść...
Boże, już wtedy byłaś w nim zakochana... Albo zaczęłaś być. A ON?!
I wtedy się uśmiechnął i powiedział, że już się lepiej czuje...
Jej ojciec zaczął pomstować na jakiegoś kierowcę w sportowym samochodzie przed nimi, ale nie zwracała na to zupełnie uwagi. Jej zajętym zamartwianiem się o Severusa mózg właśnie dostał kolejną porcję wiadomości do przeanalizowania.
Zakupy były swoistą męczarnią. Nie marzyła o niczym innym, jak o tym, żeby już wrócić do siebie i móc w spokoju zastanowić się nad tym, co zaczęło się jej wydawać... co się jej wymarzyło, ubzdurało...? Wiedziała, że wieczorem musi iść do Nory, więc nie zostało jej wiele czasu na przemyślenia...

Aportując się przed Norę była zdenerwowana i rozkojarzona. W głowie wirowały myśli o tym, że za chwilę zobaczy Rona i mieszały się z rozpaczliwymi marzeniami, że Severus był już wtedy o nią zazdrosny i zarazem z obawami o to, co zrobić, żeby go ochronić. Nie wyobrażała sobie przechodzić drugi raz przez koszmar fałszywego wspomnienia i bała się, że tym razem może im się nie udać powstrzymać Smitha.
Wylądowała na zarośniętym chwastami podwórku, po którym łaziły kury. Z dziury w ziemi nieopodal wyjrzał gnom i po chwili schował się z powrotem. Uśmiechnęła się czując ogarniającą ją nostalgię na widok nieforemnego budynku, który trzymał się w całości tylko dzięki magii. Równocześnie poczuła gniotący ją ciężar w żołądku, jakby miała tam cały worek z kamieniami. Westchnęła ocierając lekko spocone z nerwów dłonie o spodnie i w tym momencie drzwi otworzyły się gwałtownie, stanął w nich George i krzyknął na całe gardło:
– HERMIONA!
I rzucił się w jej kierunku z otwartymi ramionami. Uściskał ją mocno śmiejąc się i kiedy tylko udało się jej wyrwać, podeszła do niej Angelina w bardzo zaawansowanej już ciąży. Zaraz po niej została wyściskana przez Billa i Fleur, która wzięła ją za rękę i pociągnęła do środka.
Wchodząc Hermiona rozejrzała się lekko zdenerwowana i jednocześnie promieniejąca radością na widok tylu osób, które były jej tak bliskie. Faktycznie, nie można przestać ich widywać tylko z powodu jednego kretyna.
Molly stała przy stole i dyrygowała różdżką trzem nożom, które siekały na drobno jarzyny. Na jej widok zatrzymała je w powietrzu i rzuciła się w jej kierunku.
– Hermiono! – powiedziała, przytulając ją mocno do siebie i nie puszczając przez dłuższą chwilę.
– Dzień dobry, pani Wesley – westchnęła Hermiona w jej ramię.
– Żebyś tylko wiedziała, jak się cieszę, że cię widzę...
Spojrzały na siebie z bliska i uśmiechnęły się serdecznie.
– Ja też się cieszę!
Wśród gwaru i zamieszania dookoła wyłowiła pana Wesleya, więc przywitała się z nim serdecznie i zaraz za nim porwała ją w ramiona Ginny.
– Dziękuję – wyszeptała jej do ucha z radosnym uśmiechem. – Harry jest na górze, zaraz zejdzie.
– A gdzie jest... – Hermiona rozejrzała się dookoła.
– Tam, przy oknie – powiedziała cicho Ginny.
Uśmiech z wolna znikł z twarzy Hermiony, kiedy przechyliła głowę i zobaczyła Rona siedzącego przy stole. Oparł głowę na rękach i patrzył na nią wyraźnie zmieszany. Kiedy zorientował się, że go zauważyła, uczynił gest, jakby chciał się podnieść, ale się powstrzymał.
Hermiona nabrała powietrza, puściła Ginny i ruszyła w jego kierunku. Serce tłukło się jej w piersi, zaś w głowie krążyły wspomnienia z chwili, kiedy widziała go po raz ostatni. O dziwo stwierdziła, że już go nie nienawidzi. Po prostu był jej zupełnie obojętny. Mógł istnieć, mógł umrzeć, nie zrobiłoby to na niej żadnego wrażenia.
Podeszła wolno do stołu i skrzyżowała ręce na piersi. I czekała, aż on się odezwie. Podeszła do niego tylko dlatego, że chciała być z dala od innych, ale przypomniała sobie porady Severusa i zdecydowała, że to on ma się do niej odezwać. Nie będzie robiła pierwszego kroku.
– Dzień dobry... Miona – powiedział cicho i niepewnie patrząc raz na nią, raz na stół.
– Dzień dobry, Ron – odparła sucho, spoglądając na niego, zdecydowana utrzymać spojrzenie. To on miał się czego wstydzić, nie ona.
Ron nieporadnie uśmiechnął się, ale widząc jej założone ręce zacisnął dłonie na brzegu stołu.
– Dobrze cię widzieć...
– Dobrze jest móc znów tu być.
Ron otworzył usta i nie wiedział przez chwilę co powiedzieć.
– Yhh... zostaniesz na cały wieczór?
– Może. Raczej tak. W końcu to urodziny Harry'ego, prawda?
Ron przełknął głośno ślinę i nabrał powietrza.
– To dobrze... To może porozmawiamy sobie... dzisiaj?
Hermiona uniosła brwi do góry i spojrzała władczym, pytającym wzrokiem.
– Wiesz... bo tak myślałem... że... no by było dobrze... gdybyśmy porozmawiali... o tym – wykrztusił Ron drżącym głosem.
– Nie. Nie sądzę, żebyśmy musieli O TYM rozmawiać, Ronald. O ile pamiętam, chciałeś mi już wtedy coś tłumaczyć, a ja powiedziałam ci, co o tym myślałam. Nie zmieniłam zdania.
– Ale... Miona...
– Nie życzę sobie żadnej rozmowy na TEN temat. Dotarło, czy mam powtórzyć?
Ginny spoglądała z daleka na przyjaciółkę. Ku jej zdumieniu Hermiona wydawała się być opanowana i spokojna, choć po ostatniej rozmowie Ginny domyślała się, że to tylko poza. Jeśli zaś o pozę chodzi... popatrzyła z dziwną miną na jej poważną minę, skrzyżowane na piersiach ręce i uniesione do góry brwi i uśmiechnęła się pod nosem. W tym momencie Hermiona nie musiała być ubrana na czarno, żeby do złudzenia przypominać Snape'a.
Poczuła rękę Harry'ego obejmującą ją w pasie i spojrzała na niego.
– Mam dla ciebie dobrą nowinę. Hermiona przyszła.
Harry rzucił okiem na parę przy oknie.
– Dla mnie to dobra nowina, ale jestem pewien, że Ron cieszy się o wiele mniej.
Nie widzieli miny Rona, ale widać było wyraźnie, że nagle opadły mu ramiona i osunął się bezwładnie na krześle. Hermiona zaś odwróciła się od niego i energicznym krokiem podeszła do nich. Na widok Harry'ego uśmiechnęła się i otworzyła szeroko ręce, by go uściskać.
– Dziś tylko ci powiem „wszystkiego najlepszego", bo prezent dostaniesz ode mnie za tydzień.
Harry poklepał ją po plecach.
– To, że przyszłaś, jest już wystarczającym prezentem.
– Nawet nie próbuj – zaśmiała się.
Harry rzucił okiem na Rona, nadal siedzącego przy stole i patrzącego za okno.
– Pierwsza rozmowa nie była chyba łatwa... ani dla ciebie, ani dla niego...
Dziewczyna wzruszyła ramionami.
– Dla mnie o wiele łatwiejsza. Ale w końcu to nie ja zaczęłam.
– Niech się cieszy, że go nie przeklęłaś na miejscu – dorzuciła Ginny.
Komentarze
Brak komentarzy. Może czas dodać swój?
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Instagram
Facebook
Shoutbox
Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Wężorożec
10.04.2020 02:03
Ale ma być bardzo długi

Morderca Pająków!
10.04.2020 01:51
Lilyatte, pff
Ale ja też chcę rano ładny i długi!
Kończący, ale długi!
Dobranocka

Wężorożec
10.04.2020 01:49
Dobranoc

Wężorożec
10.04.2020 01:47
Rue Riddle, ee

Morderca Pająków!
10.04.2020 01:44
Lilyatte, szlag by to jasny
Już miałam nadzieję, że zapomnisz xD

Współpraca
Najaktywniejsi

1) Prefix użytkownikaAlette

Avatar

Posiada 59204 punktów.

2) Prefix użytkownikafuerte

Avatar

Posiada 55573 punktów.

3) Prefix użytkownikaKatherine_Pierce

Avatar

Posiada 43337 punktów.

4) Prefix użytkownikaShanti Black

Avatar

Posiada 41953 punktów.

5) Prefix użytkownikaania919

Avatar

Posiada 35638 punktów.

6) Prefix użytkownikaulka_black_potter

Avatar

Posiada 35497 punktów.

7) Prefix użytkownikaSam Quest

Avatar

Posiada 33025 punktów.

8) Prefix użytkownikalosiek13

Avatar

Posiada 32976 punktów.

9) Prefix użytkownikabatalion_88

Avatar

Posiada 31890 punktów.

10) Prefix użytkownikaMarcus Clinton

Avatar

Posiada 30736 punktów.

Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2020 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.
Theme by Andrzejster
Copyright © 2006-2015 by Harry-Potter.net.pl
All rights reserved.
Wygenerowano w sekund: 1.20