Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23], [24], [25], [26], [27], [28], [29], [30], [31], [32], [33], [34], [35], [36], [37], [38], [39], [40], [41], [42], [43], [44], [45], [46], [47], [48], [49], [50], [51], [52], [53], [54], [55], [56], [57], [58], [59], [60], [61], [62], [63], [64], [65], [66], [67], [68], [69], [70], [71], [72], [73], [74], [75], [76], [77], [78], [79], [80], [81], [82], [83], [84], [85], [86], [87], [88], [89], [90], [91], [92], [93], [94], [95], [96], [97], [98], [99], [100], [101], [102], [103], [104], [105], [106], [107], [108], [109], [110], [111], [112], [113], [114], [115], [116], [117], [118], [119], [120], [121], [122], [123], [124], [125], [126], [127], [128], [129], [130], [131], [132], [133].

PoniedziaÂłek, 15.06

Ze stacji metra Wellington Arch do ÂŚw. Munga byÂło raptem parĂŞ krokĂłw. Pogoda byÂła Âświetna, wiaÂł lekki wiaterek, ale poniewaÂż dzieĂą byÂł sÂłoneczny, na dworze byÂło jeszcze ciepÂło. KrĂłtki spacer po caÂłym dniu spĂŞdzonym w szkole i w Ministerstwie byÂł przyjemnoÂściÂą.
Hermiona i Snape podeszli do Kliniki, ale zamiast skorzystaĂŚ z wejÂścia ogĂłlnego przez szybĂŞ wystawowÂą, przeszli na tyÂły budynku. Od obdrapanych Âścian i obitych drzwi odgradzaÂła ich duÂża brama, zastawiona kontenerem na Âśmieci, paroma pojemnikami na papier, szkÂło i opakowania plastykowe. Snape siĂŞgn¹³ po ukrytÂą ró¿dÂżkĂŞ i szepn¹³ jakieÂś zaklĂŞcie – kontener natychmiast przesun¹³ siĂŞ na bok, a pojemnik na papier podjechaÂł do pojemnika na szkÂło tak gwaÂłtownie, Âże puste butelki i sÂłoiki zadzwoniÂły o siebie. Brama sama siĂŞ otworzyÂła.
– Idziemy – Snape wskazaÂł jej drogĂŞ. – Czekaj przed drzwiami.
Po przejœciu przez bramê machn¹³ ró¿d¿k¹ jeszcze raz i wszystko wróci³o na swoje miejsce. Rozejrza³ siê dooko³a, ale nikogo nie by³o widaÌ. Niewielka kamienica po drugiej stronie chodnika nie mia³a z tej strony ¿adnych okien.
– Przygotuj niewidkĂŞ. Zaraz za drzwiami skrĂŞĂŚ w lewo, do korytarza i jak tylko tam siĂŞ znajdziesz, schowaj siĂŞ pod niÂą. Ja pĂłjdĂŞ prosto do laboratorium. JeÂśli wszystko pĂłjdzie dobrze, za jak¹œ godzinĂŞ najpóŸniej bĂŞdĂŞ z powrotem. JeÂśli zobaczysz coÂś nie tak, wiesz co robiĂŚ.
Hermiona posÂłusznie wyjĂŞÂła ze swojej torby pelerynĂŞ i pchnĂŞÂła drzwi. SkrzypnĂŞÂły i z trudem siĂŞ uchyliÂły. W niewielkim pomieszczeniu na ksztaÂłt przedsionka byÂło ciemno, ale zanim drzwi siĂŞ zamknĂŞÂły, dojrzaÂła inne, po lewej stronie. OtworzyÂła je i znalazÂła siĂŞ w dÂługim, kiepsko oÂświetlonym korytarzu. ÂŚwiatÂło padaÂło z kilku pochodni rozmieszczonych co parĂŞ stĂłp. Po prawej stronie mur byÂł caÂłkowicie pÂłaski, z ciemnej czerwonej cegÂły, ale po lewej z peÂłnej Âściany wystawaÂły arkady, ciÂągnÂące siĂŞ wzdÂłuÂż korytarza aÂż do koĂąca i ginÂące w mroku jakieÂś 40 stĂłp dalej.
NarzuciÂła na siebie pelerynĂŞ i stanĂŞÂła ciemnym kÂącie.
– Powodzenia! – szepnĂŞÂła do oddalajÂącego siĂŞ cicho Snape’a, ktĂłry bez wahania ruszyÂł przed siebie.
Na wszelki wypadek otworzyÂła pierÂścionek, wyjĂŞÂła pergamin i powiĂŞkszyÂła go. W razie problemĂłw miaÂła coÂś napisaĂŚ – cokolwiek – i wysÂłaĂŚ to do Snape’a. Nie chodziÂło o treœÌ, ale o sam fakt, Âże ogrzewajÂąc siĂŞ medalion ostrzeÂże go, Âże coÂś jest nie tak. BĂŞdzie miaÂł czas przejœÌ do magazynku.
Ukucnê³a sobie w czarnym k¹cie i uzbroi³a siê w cierpliwoœÌ.


Watkins skorzysta³ z kominka na Oddziale Wypadków Przedmiotowych, który by³ najbli¿ej jego laboratorium i przeniós³ siê do Ministerstwa. Nigdy nie lubi³ Sieci Fiuu. Kiedy jednak zacz¹³ wje¿d¿aÌ na Poziom Drugi, doszed³ do wniosku, ¿e jeszcze bardziej nie lubi wind.
Szybkim krokiem ruszyÂł w kierunku biura Norrisa, bo byÂło juÂż dziesiĂŞĂŚ po Ăłsmej. PrzeczesaÂł palcami wÂłosy i otworzyÂł drzwi.
– Dobry wieczĂłr, Peter – powiedziaÂł, wchodzÂąc bez pukania. – Jak leci?
– Nigel, o ktĂłrej kazaÂłem ci przyjœÌ? – warkn¹³ Norris, odkÂładajÂąc piĂłro. – JesteÂś jak zwykle spóŸniony...
– Przepraszam, Peter. ChciaÂłem powpychaĂŚ korki przed wyjÂściem...
Watkins mia³ nadziejê, ¿e wyjaœnienie uspokoi Norrisa i faktycznie tak siê sta³o. Starszy mê¿czyzna patrzy³ jeszcze chwilê na niego, po czym kiwn¹³ g³ow¹.
– NastĂŞpnym razem wykopiĂŞ ciĂŞ z mojego gabinetu. WeÂź moje ostrzeÂżenie na powaÂżnie. JeÂśli chodzi o eliksir, jest juÂż zrobiony?
Nigel spojrza³ têsknym wzrokiem na przepastny fotel przed biurkiem Norrisa, ale nie oœmieli³ siê usi¹œÌ bez pozwolenia.
– DziÂś rano proces stĂŞÂżania wywaru z korzenia z Cimicifugi siĂŞ skoĂączyÂł i mogÂłem wreszcie zrobiĂŚ eliksir antykoncepcyjny. BazĂŞ uwarzyÂłem juÂż wczeÂśniej, ale po dolaniu esencji to dziadostwo musi siĂŞ jeszcze kisiĂŚ przez parĂŞ godzin.
Norris skrzywiÂł siĂŞ na nowo, bo, jak zwykle, nic nie zrozumiaÂł. Czy ten cholerny szczeniak nie moÂże po prostu powiedzieĂŚ tak albo nie?
– Do rzeczy, Nigel. ZrobiÂłeÂś go czy jeszcze nie?!
– ZrobiÂłem, zrobiÂłem. Stoi teraz i czeka na podanie. CaÂłe 50 fiolek.
– Dla ilu kobiet to wystarczy?
– PrzecieÂż mĂłwiĂŞ, Âże dla piĂŞĂŚdziesiĂŞciu...
Nie, mĂłwisz, Âże masz 50 fiolek, idioto.
Norris w zamyœleniu potar³ lekko zaroœniête policzki. Plan dzia³a³, od jutra mogli zacz¹Ì podawanie eliksiru szlamom. Od jutra? A mo¿e nawet i od dziœ!
– SÂą tam jeszcze jakieÂś badania o tej porze?
– No co ty! To nie sÂą godziny otwarcia! Czemu pytasz?
– ChciaÂłbym wiedzieĂŚ, kiedy zaczniemy go podawaĂŚ...
– PodawaĂŚ go mogÂą ciÂągle. PrzecieÂż jest tam porodĂłwka, a o ile pamiĂŞtam, zgodnie z tym co mĂłwiÂłeÂś, badania bĂŞdÂą robione rĂłwnieÂż i po urodzeniu dziecka.
– Czyli jak tylko trafi tam jakaÂś szlama...
– To zostanie przebadana i jeÂśli mĂłj balsam wykryje, Âże zagnieÂżdÂżenie magii nie ma pochodzenia dziedzicznego, zareaguje odpowiednio... Wiesz, wstawiÂłem taki bajer Uzdrowicielom, Âże to niby reakcja na przekleĂąstwo Voldemorta i mĂłj eliksir moÂże na to pomoc...
Norris zdecydowaÂł siĂŞ w mgnieniu oka. WstaÂł, narzuciÂł na siebie pelerynĂŞ i wskazaÂł Watkinsowi drzwi.
– Idziemy!
– Gdzie?!
– Jak to gdzie?! Do ÂŚw. Munga! ChcĂŞ zobaczyĂŚ te eliksiry!
Watkins wytrzeszczy³ na niego oczy, ale nie mia³ innego wyjœcia jak pójœÌ za Norrisem.
– KtĂłrĂŞdy tam chodzisz? – zapytaÂł Norris, wsiadajÂąc do zÂłotej windy i wciskajÂąc poziom Atrium.
– Ja na ogó³ chodzĂŞ na piechotĂŞ, ale do daleko...
– W takim razie spytam inaczej – jak tu siĂŞ dostaÂłeÂś? Na piechotĂŞ?
Winda ruszy³a i Watkins odsun¹³ siê na wszelki wypadek na œrodek.
– Nie, przez kominek. Ale to tylko dla personelu. Bez rzuconego na ciebie zaklĂŞcia, ktĂłre identyfikuje ciĂŞ jako pracownika nie wyjdziesz wÂłaÂściwym rusztem.
Norris zastanawiaÂł siĂŞ chwilĂŞ i doszedÂł do wniosku, Âże w takim razie najlepiej bĂŞdzie po prostu siĂŞ aportowaĂŚ. Winda zatrzymaÂła siĂŞ i na wprost nich i kobiecy gÂłos powiedziaÂł gÂłoÂśno „Atrium”.
– Aportujemy siĂŞ przed KlinikĂŞ. Nie bĂŞdĂŞ bawiÂł siĂŞ w spacery.
Wyszli z Ministerstwa przez toalety i Norris chwyciÂł Watkinsa za ramiĂŞ.
– Mam nadziejĂŞ, Âże pamiĂŞtasz jeszcze coÂś z aportacji ³¹cznej.


Snape podszedÂł do drzwi i wszedÂł do niewielkiego holu. ZnalazÂł siĂŞ w ten sposĂłb w Klinice, choĂŚ tu nie byÂło co siĂŞ obawiaĂŚ, Âże natknie siĂŞ na chorych czy odwiedzajÂących. W zasadzie nawet personel tu nie chodziÂł.
PodszedÂł do drzwi do laboratorium Watkinsa i dla pewnoÂści rzuciÂł Homenum Revelio. Nikogo w Âśrodku nie byÂło. RzuciÂł Finite Protego Officium i drzwi rozjarzyÂły siĂŞ na chwilĂŞ jasnÂą poÂświatÂą i otworzyÂły.
WszedÂł do Âśrodka i ró¿dÂżkÂą zapaliÂł unoszÂące siĂŞ pod sufitem kule. Nie byÂło tu Âżadnych okiem, wiĂŞc nie byÂło obawy, Âże ktoÂś zobaczy, Âże pali siĂŞ ÂświatÂło. ObrzuciÂł spore pomieszczenie uwaÂżnym spojrzeniem. WzdÂłuÂż Âścian ciÂągnĂŞÂły siĂŞ rzĂŞdy pó³ek zastawione mniejszymi i wiĂŞkszymi butelkami, skrzyneczkami i sÂłojami ze skÂładnikami do eliksirĂłw. ZignorowaÂł je i szukaÂł pó³eczek z podstawkami na fiolki i buteleczkami – dostrzegÂł je na przeciwlegÂłej Âścianie. IdÂąc ku nim omin¹³ pó³ki, na ktĂłrych piĂŞtrzyÂły siĂŞ kocioÂłki, moÂździerze do ucierania i zestawy chochelek. ZawadziÂł wzrokiem o poplamiony stó³, na ktĂłrym staÂło parĂŞ buteleczek z kolorowymi pÂłynami i kocioÂłek ze stygnÂącym eliksirem Bulgeye, do ktĂłrego, sÂądzÂąc po kolorze, Watkins z pewnoÂściÂą dosypaÂł coÂś na zwiĂŞkszenie mocy eliksiru. ZĂŞbate geranium albo kÂły wĂŞÂża przemknĂŞÂło mu odruchowo przez gÂłowĂŞ.
Zatrzyma³ siê przy pó³ce i zacz¹³ przygl¹daÌ siê ka¿dej buteleczkê i fiolce. WiêkszoœÌ nie by³a opisana, ale dla niego nie mia³o to znaczenia. Niektóre rozpoznawa³ natychmiast. Inne ogl¹da³ z bliska badaj¹c kolor, ko³ysa³ na boki, czasem w¹cha³ i z wprawnoœci¹ Mistrza Eliksirów identyfikowa³ ka¿dy z nich.
Jedna z buteleczek zwrĂłciÂła jego uwagĂŞ. MiaÂła brÂązowy kolor, ktĂłrzy przypominaÂł mu eliksiry do ktĂłrych kiedyÂś uÂżywaÂło siĂŞ startych liÂści Âżywotnika zachodniego. W tej chwili Âżywotnik byÂł na liÂście substancji zakazanych, zawieraÂł bowiem tujon, ktĂłry wpÂływaÂł szkodliwie na serce. Z tego co pamiĂŞtaÂł, Âżywotnik zmieszany z nasionami z melonowca wÂłaÂściwego miaÂł dziaÂłanie poronne. ProszĂŞ, proszĂŞ... ten tutaj jest tak zagĂŞszczony, Âże wystarczy kilka kropli...
ParĂŞ cali dalej jego wytrawny wzrok spocz¹³ na innej butelce – gĂŞsty, jaskrawo niebieski pÂłyn bez maÂła raziÂł w oczy. Kiedy poruszyÂł nim mocno, miaÂł wraÂżenie, Âże wewnÂątrz dostrzegÂł parĂŞ kulek, ktĂłre miaÂły powstrzymywaĂŚ eliksir od zastania. WyglÂądaÂł dokÂładnie jak wywar z Cimicifugi, ale o wiele gĂŞÂściejszy. StÂąd zapewne ten jaskrawy kolor... OdkorkowaÂł butelkĂŞ i powÂąchaÂł. Do potwierdzenia wystarczyÂł mu jeden wdech. Wyj¹³ z torby niewielkÂą fiolkĂŞ i przelaÂł do niej parĂŞ kropli, rzuciÂł zaklĂŞcie nietÂłukÂące i schowaÂł. ButelkĂŞ odstawiÂł na miejsce. Zgodnie z przypuszczeniem niebieski eliksir w fiolkach obok byÂł eliksirem antykoncepcyjnym.
Nie trac¹c czasu, wylewitowa³ wszystkie jednym wprawnym ruchem ró¿d¿ki i umieœci³ w torbie. Rzuci³ zaklêcie zmieniaj¹ce kolor na wszystkie swoje fiolki, które trzyma³ w innej przegródce, ¿eby przybra³y ¿ó³te zabarwienie i wype³ni³ nimi podstawki.
NastĂŞpnie zaÂłoÂżyÂł specjalne okulary. WynalazÂł je sam, na pierwszym roku jego nauczycielskiej kariery, Âżeby upewniĂŚ siĂŞ, Âże dzieciaki nie bĂŞdÂą podkÂładaĂŚ mu eliksirĂłw przesyÂłanych im przez rodzicĂłw czy wrĂŞcz kupowanych w aptekach. UjawniaÂły one zaklĂŞcie barwiÂące, ktĂłre rzucaÂł na wszystkie fiolki. Naturalnie natychmiast zÂłapaÂł paru spryciarzy. Po szlabanie, ktĂłry im zadaÂł, nikt juÂż nie oÂśmieliÂł siĂŞ testowaĂŚ jego spostrzegawczoÂści.
Okulary dzia³a³y doskonale, wszystkie jego fiolki mia³y ¿ó³tawe zabarwienie. Zacz¹³ przegl¹daÌ pozosta³e eliksiry. Wzmocniony eliksir poprawiaj¹cy wzrok, wywar wzmacniaj¹cy, coœ w rodzaju esencji z eliksiru pieprzowego... wygl¹da³o na to, ¿e Watkins specjalizowa³ siê w stê¿aniu niektórych sk³adników, by potem uwarzyÌ eliksir, który mia³ o wiele wiêcej mocy ni¿ normalny.
Na samym dole zobaczyÂł jeszcze jednÂą podstawkĂŞ z niebieskim eliksirem. JuÂż siĂŞ do niej schylaÂł, kiedy nagle poczuÂł jak medalion zrobiÂł siĂŞ gorÂący.
Co do licha...?!.
Nie trac¹c czasu, trzema d³ugimi krokami dopad³ drzwi i wyszed³ do holu. £api¹c za klamkê drzwi do magazynu zapieczêtowa³ pospiesznie laboratorium i ukry³ siê w magazynie. Nie domkn¹³ drzwi, bo chcia³ widzieÌ co siê dzieje. Przypuszcza³, ¿e nadchodzi³ jakiœ sta¿ysta, który zosta³ wys³any po kolejn¹ porcjê kremów, eliksirów czy pigu³ek, wiêc narzuci³ na siebie pelerynê niewidkê i odsun¹³ siê w k¹t.
Po chwili doszÂły go dwa mĂŞskie gÂłosy. StaÂżysta i Uzdrowiciel ProwadzÂący?
Drzwi otworzy³y siê i a¿ zakl¹³ szeptem na widok Norrisa i Watkinsa!
Podeszli do drzwi obok i zniknĂŞli mu z widoku. Watkins wymĂłwiÂł na gÂłos zaklĂŞcie Co za kretyn! ,weszli do Âśrodka i zamknĂŞli za sobÂą drzwi.
Cholera jasna! I co teraz?! Tego zupeÂłnie nie przewidziaÂł!
Stara³ siê skupiÌ, ¿eby wymyœliÌ co dalej. By³o Ÿle, ale nie by³o katastroficzne. Uda³o mu siê wymieniÌ prawie wszystkie fiolki z eliksirem antykoncepcyjnym, zosta³a mu tylko jedn¹ podstawka z oœmioma fiolkami na dole. By³ pewien, ¿e nic wiêcej ju¿ tam nie ma. Mia³ próbkê eliksiru, który s³u¿y³ do przerywania ci¹¿y. Jeœli Norris i Watkins przyszli po eliksir antykoncepcyjny, by³a du¿a szansa na to, ¿e wezm¹ ten fa³szywy.
Niestety on i Hermiona Granger zostali rozdzieleni. Nie ustalili w jaki sposób maj¹ siê odnaleŸÌ w razie problemów i teraz przeklina³ sam siebie za bezmyœlnoœÌ. Jak mog³eœ nie pomyœleÌ o czymœ tak prostym!!!!
Byli rozdzieleni... wiêc musia³ po ni¹ pójœÌ!
Poprawi³ na sobie pelerynê, rzuci³ Muffliato i ostro¿nie podszed³ do drzwi. Zawaha³ siê chwilê czy je otworzyÌ. Ba³ siê, ¿e akurat w tym momencie Norris i Watkins zdecyduj¹ siê wyjœÌ z laboratorium, albo ¿e ktoœ móg³ byÌ w korytarzu, ale czekaj¹c w nieskoùczonoœÌ ryzykowa³ jeszcze bardziej. Nie wiedzia³ co wymyœli dziewczyna i czy w jakiœ sposób nie zdradzi swojej obecnoœci. Gdyby tak j¹ dopadli...
Jednym, zdecydowanym ruchem otworzy³ drzwi. Widzia³ tylko pó³mrok, najbli¿sza pochodnia by³a doœÌ daleko i nie oœwietla³a dalej ni¿ na parê stóp. Ale w pobli¿u nie zobaczy³ nikogo. Zerkn¹³ przez ramiê i da³ krok w pó³mrok.. i nagle zderzy³ siê boleœnie z czymœ twardym! Zachwia³ siê i prawie upad³ do ty³u, ale uda³o mu siê odzyskaÌ równowagê.

CDN...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?