Jest to dzieło mojej wyobraźni, uznałem jak i zapewne wielu z Was że 7 części to za mało, wiele rzeczy w poprzednich tomach zostało niedopowiedziane. A teraz zapraszam do lektury, przedstawiam pierwszy rozdział opowieści pt: Ucieczka. Proszę o komentarze i wskazówki, na pewno nie uniknąłem wielu błędów ale wybaczcie mi
to moje pierwsze dzieło nie licząc wypracowań szkolnych. Nie sugerujcie się że rozdział kończy się jak kończy drugi już prawie powstał i zapewniał że jest ciekawszy no ale żeby wiedzieć o co chodzi to trzeba się trochę pomęczyć. Odradzam czytania tej opowieści osobom które nie czytały poprzednich bo pozwoliłem sobie ominąć opisy które doskonale znamy z poprzednich części.



Harry Potter i Popiół Feniksa


Rozdział 1

Ucieczka

Był piękny letni poranek, pierwsze promienie słońca wdzierały się przez okno do domu przy Grimmauld Place 12. Przy kuchennym stole siedział mężczyzna, miał kruczoczarne włosy, zielone oczy i bliznę na czole w kształcie błyskawicy. Harry Potter bo nim był owy mężczyzna, jadł samotnie śniadanie, gdy podszedł do niego skrzat domowy.
- Czy panicz Harry życzy sobie coś jeszcze, może podać tosta z dżemem.
- Nie dziękuje ci Stworku, już się najadłem.
- A czemu - odrzekł skrzat skrzekliwym głosem - jeżeli wolno Stworkowi spytać panicz wstał tak wcześnie, panienka Ginny jeszcze śpi.
Harry spojrzał na skrzata, nie odpowiedział mu od razu. Powodem dla którego wstał tak wcześnie było nurtujące go przeczucie, nie potrafił sobie odpowiedzieć co to jest, ale był pewny że nie długo wydarzy się coś przełomowego.
- Wstałem tak wcześnie - zaczął Harry - ale nie dokończył, przerwało mu cichy trzask i tubalny głos wydobywający się za jego pleców.
- Witaj Harry - powiedział Kingsley Shacklebolt.
Harry obrócił się i spostrzegł w kominku ponurą twarz Kingsleya.
- Witaj Kingsley coś się stało.
- Mam złe wiadomości - spojrzał w twarz Harry'emu i ciągnął dalej - Tom Meadows uciekł z Azkabanu.
Zapanowała chwila milczenia, pierwszy ciszę przerwał Harry.
- Ale jak, przecież to nie możliwe on był pod specjalnym nadzorem.
- Nie możliwe, w świecie czarodziejów wszystko jest możliwe. Trzeba szybko działać. Prorok Codzienny już wie, ludzie wpadną w panikę, ale nie ma innego wyjścia muszą się dowiedzieć żeby mieć się na baczności. Sam z resztą wiesz jaką grozę budził Meadows dopóki go nie złapałeś.
Harry nie namyślając się długo, rzekł do Stworka aby podał mu pergamin i pióro. Harry naskrobał kilka słów wyjaśnienia dla Ginny, zakazał jej wychodzić z domu miała też powiadomić Rona i Hermione by uważali na siebie na Jamesa, Abusa i Lilly, którzy byli na wakacjach u jego najlepszych przyjaciół. Podszedł do kominka z którego spoglądała na niego jeszcze twarz Kingsleya, chwycił w garść trochę proszku Fiuu, zatrzymał się jeszcze na chwilę i rzekł do Stworka.
- Miej oczy szeroko otwarte, pilnuj domu.
Stworek skłonił się nisko. Harry wszedł w płomienie w których właśnie zniknęła głowa Kingsleya, rzucił proszek Fiuu w palenisko i krzyknął - Ministerstwo Magii, gabinet ministra. Kuchnia przy Grimmauld Place 12 znikła, ciepłe płomienie lizały jego ubranie. Po krótkiej chwili znalazł się w gabinecie ministra. Był to duży pokój, znajdowały się w nim komody i szafki na papiery, na środku stało wielkie biurko za którym siedział Kingsley Shacklebolt.
Harry otrzepał się z popiołu i podszedł do biurka.
- Wiemy już coś o jego ucieczce, czy ktoś mu pomógł, gdzie może się teraz znajdować - spytał pospiesznie Harry.
- Niestety wiemy nie wiele a prawdę mówiąc nie wiemy nic oprócz tego że ktoś mu pomógł w ucieczce prawdopodobnie byli to jego poplecznicy, obezwładnili naszych ludzi tyle na razie udało nam się ustalić - odpowiedział mu minister.
Harry zaczął krążyć po gabinecie, przypomniał sobie jak zaledwie dwa lata temu udało mu się schwytać Toma Meadowsa. Gdy Meadows był na wolności czasy były nie spokojne, wśród ludzi panował chaos, nie wiadomo komu można było ufać a komu nie, każdy bał się o swoje życie. Można stwierdzić że było podobnie jak za czasów Lorda Voldemorta, tak Tom Meadows był potężnym czarodziejem może nie tak potężnym jak sam Voldemort , ale na pewno równie złym i nikczemnym. Meadows chciał wyprowadzić czarodziei z ukrycia, chciał panować zarówno nad czarodziejami jak i mugolami. Kto się nie podporządkowywał, działał przeciw niemu po prostu ginął często bez wieści. Harry'emu udało się go złapać. Tropił Meadowsa rok, wymagało to ze strony Harry'ego dużo poświęcenia i sprytu. Chociaż ludzie uważali Harry'ego za bohatera, to on sam nie czuł się nim. Nie był dumny z tego jak schwytał Meadowsa. Pamiętał dokładnie, jak jego intuicja, jego wewnętrzny głos którego zawsze słuchał i który go nigdy nie zawiódł, powiódł Harryr17;ego do starego domu położonego w jakiejś zapominanej mugolskiej wiosce. Zakradł się do środka. Na końcu długiego korytarza były lekko uchylone drzwi przed które wydostawała się na zewnątrz złota poświata ognia z kominka. Harry nałożył na siebie pelerynę niewidkę i wsunął się dyskretnie do pokoju lekko uchylając drzwi z różdżką w pogotowiu, w każdej chwili gotowy na atak wroga. W pomieszczeniu na bogato wybijanym fotelu siedział Meadows plecami do niego, Harry nie mógł uwierzyć w swoje szczęście tyle wysiłku tyle poszukiwań a tu w tym domu siedzi ten którego tyle szukał bezbronny jak małe niemowlę. Harry bezszelestnie zdjął pelerynę skierował różdżkę na Meadowsa i powiedział cichym tonem.
- Witaj Tomie Meadows.
Meadows odwrócił się błyskawicznie, chciał jeszcze sięgnąć różdżkę leżącą na stoliku przy fotelu, ale nie zdążył.
- Drętwota - krzyknął Harry.
I było po wszystkim, Tom Meadows leżał rozbrojony na fotelu, poszło łatwo aż za łatwo Harry nie był z siebie dumny, ale wiedział że nie miał innego wyjścia trzeba było go złapać, nie ważne jak i jakim kosztem, nie mógł pozwolić aby Tom Meadows dalej terroryzował ludność czarodziei i mugoli. Harry dobrze sobie zdawał sprawę że Meadows nie popełni już tak głupiego błędu, następnym razem już tak gładko nie pójdzie. Rozmyślania Harry'ego przerwał głos Kingsleya.
- Harry musimy natychmiast zacząć działać, nie możemy pozwolić by Meadows zebrał armię swoich zwolenników, bo wtedy może być już za późno.
- Tak - odrzekł Harry - musimy natychmiast postawić całe ministerstwo w stan gotowości. Trzeba ludziom powiedzieć jak mają się zachować w stanie zagrożenia. Ja wyślę swoich aurorów w teren niech zaczną zbierać informacje. Trzeba też zapewnić dodatkową ochronę szkole w Hogwarcie za miesiąc zaczyna się rok szkolny.
Kingsley pokiwał głową.
- Dobrze to zaczynamy, ty pójdziesz robić swoje, a ja udam się do premiera mugoli, jestem zobowiązany całą sytuację - przerwał
Do gabinetu wpadł zdyszany czarodziej, był to szczupły i wysoki młodzieniec, włosy miał koloru różowego.
- Wujku Harry - wydyszał Tedy Lupin r11; mam ważną wiadomość.
- Co się stało - spytał Harry z poważną miną.
Tedy nie odpowiedział tylko podał Harryr'emu kawałek pergaminu. Harry bez wahania chwycił list przeczytał go pospiesznie i zbladł śmiertelnie.
- Kingsley muszę jak najszybciej dostać się na Grimmauld Place 12 - mówił szybko Harry rozdygotanym głosem - proszę cię idź za mnie to aurorów a do premiera mugoli wyślij Percyr'ego.
- Ale co się stało - spytał wystraszony tą całą sytuacją Kingsley
Harry podał mu list.

Dostanę cię Harry Potterze, jeszcze pożałujesz że ze mną zadarłeś.
Pamiętaj Tom Meadows nigdy nie zapomina krzywd które się mu wyrządziło. Strzeż dobrze swojej rodziny bo może im się coś przydarzyć...

Kingsley przeczytał szybko list. Spojrzał na Harryr'ego i krzyknął
- Ty jeszcze tutaj jesteś!!!
Harry chwycił garść proszku Fiuu który był w szkatule stojącej na kominku, szybko wskoczył w płomienie rzucił proszkiem w palenisko i krzyknął Grimmauld Place 12. Zaczął się obrać i po kilku sekundach znalazł się z powrotem w kuchni swojego domu. Gdy tylko wyszedł z kominka już wiedział że stało się coś niedobrego.

Harry Potter i Popiół Feniksa Imperius 23/07/2008 22:31

Czytano 7431 razy Liczba komentarzy - 43

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.