Remus Lupin byÂł jedynym dzieckiem czarodzieja Lyalla Lupina i jego mugolskiego pochodzenia Âżony - Hope Howell.
Lyall Lupin by³ bardzo bystrym, dosyÌ nieœmia³ym, m³odym mê¿czyzn¹, który jeszcze przed trzydziestk¹, zosta³ œwiatowej s³awy autorytetem w dziedzinie Nie-Ludzkich Objawieù Nadprzyrodzonych. Co oznacza³o, ¿e mia³ do czynienia z poltergeistami, boginami i innymi dziwnymi kreaturami, czasem przybieraj¹cymi coœ na kszta³t formy ducha, nie¿ywymi, posiadaj¹cymi w sobie jak¹œ zagadkê, dziwne nawet jak na œwiat magii.

W trakcie wycieczki badawczej, w gêstym walijskim lesie, w którym zadomowi³ siê pewien szczególnie z³oœliwy bogin, Lyall wpad³ na swoj¹ przysz³¹ ¿onê. Hope Howell, piêkna, mugolska dziewczyna pracuj¹ca w biurze ubezpieczeniowym w Cardiff, nierozwa¿nie uda³a siê na przechadzkê po zwyczajnym lesie, tak przynajmniej s¹dzi³a. Boginy oraz poltergeisty s¹ wyczuwalne przez mugoli i w³aœnie Hope, szczególnie wra¿liwa i obdarzona wyobraŸni¹ dziewczyna, by³a przekonana o tym, ¿e coœ j¹ obserwuje spomiêdzy pogr¹¿onych w cieniu drzew. Wreszcie, jej wyobra¿enie sta³o siê tak natarczywe, ¿e bogin przybra³ cielesn¹ formê - potê¿nego, przera¿aj¹co wygl¹daj¹cego mê¿czyzny, który zbli¿a³ siê do niej z rêkami wyci¹gniêtymi w mroku. S³ysz¹c jej krzyk, m³ody Lyall wybieg³ spomiêdzy drzew i jednym machniêciem ró¿d¿ki, zmusi³ zjawê do zmiany w poln¹ pieczarkê. Przera¿ona i zdezorientowana Hope, pomyœla³a, ¿e jej wybawca wystraszy³ atakuj¹cego j¹ mê¿czyznê i jego pierwsze s³owa do niej - "w porz¹dku, to by³ tylko bogin" - nie zrobi³y na niej ¿adnego wra¿enia. Lyall, który zauwa¿y³ jak piêkn¹ kobiet¹ jest Hope, podj¹³ rozs¹dn¹ decyzjê i nie mówi³ ju¿ wiêcej o ¿adnych boginach, zamiast tego, przyzna³, ¿e mê¿czyzna by³ wielki i straszny, i zaproponowa³ jedyne s³uszne rozwi¹zanie, czyli odprowadzenie Hope do domu, by j¹ w razie czego chroniÌ.
M³oda para zakocha³a siê w sobie i nawet k³opotliwe wyznanie Lyalla, dokonane kilka miesiêcy póŸniej, i¿ Hope tak naprawdê nigdy nie znajdowa³a siê w obliczu prawdziwego zagro¿enia, nie zmniejszy³o jej sympatii wobec niego. Ku radoœci Lyalla, Hope przyjê³a jego oœwiadczyny i rzuci³a siê z entuzjazmem w wir przygotowaù do œlubu, uwieùczonych tortem z boginem na czubku.

Pierwsze i jedyne dziecko Lyalla i Hope, Remus John, urodziÂło siĂŞ w rok po Âślubie. SzczĂŞÂśliwy, zdrowy chÂłopiec, okazywaÂł pierwsze oznaki magicznych zdolnoÂści i rodzice wyobraÂżali sobie, Âże pĂłjdzie w Âślady ojca, udajÂąc siĂŞ w odpowiednim czasie do SzkoÂły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie.


Pogryzienie:
Do chwili, gdy Remus skoùczy³ cztery latka, iloœÌ czarno-magicznej aktywnoœci w kraju stale ros³a. W czasie, kiedy tylko parê osób wiedzia³o o tym kto stoi za rosn¹c¹ liczb¹ ataków i zaginiêÌ, pierwsza próba przejêcia w³adzy przez Lorda Voldemorta i Œmiercio¿erców trwa³a w najlepsze, werbowano wiêc wszelkiego rodzaju szemrane stwory do udzia³u w obaleniu rz¹dów Ministerstwa Magii. Ministerstwo zwo³a³o wiêc szereg autorytetów z zakresu ciemno-magicznych stworzeù - nawet od tych drobnych, jak boginy i poltergeisty - w celu zrozumienia i zahamowania zagro¿enia. Lyall Lupin znalaz³ siê wœród osób poproszonych o do³¹czenie do Departamentu Regulacji i Kontroli Magicznych Stworzeù, co zrobi³ z wielk¹ chêci¹. To w³aœnie w tym miejscu Lyall stan¹³ twarz¹ w twarz z wilko³akiem Fenrirem Greybackiem, który zosta³ sprowadzony na przes³uchanie w sprawie œmierci dwójki mugolskich dzieci.

Rejestracja Wilko³aków by³a Ÿle zorganizowana. Wilko³aki by³y tak silnie odrzucane przez resztê magicznej spo³ecznoœci, ¿e w wiêkszoœci unika³y kontaktu z innymi ludŸmi; ¿y³y wiêc w stadach i robi³y co tylko mog³y, by unikn¹Ì rejestracji. Greyback, o którym Ministerstwo nie wiedzia³o, ¿e jest wilko³akiem, wyzna³, i¿ jest tylko zwyk³ym, mugolskim w³óczêg¹, ca³kowicie zaskoczonym faktem znalezienia siê w pokoju pe³nym czarodziejów i zatrwo¿onym s³owami o œmierci tych biednych dzieci.

Brudne i poniszczone ubrania Greybacka oraz brak ró¿d¿ki wystarczy³y do przekonania dwóch, przepracowanych, bêd¹cych bez doœwiadczenia pracowników komisji o prawdziwoœci jego s³ów, ale Lyall Lupin nie da³ siê tak ³atwo nabraÌ. Rozpozna³ on kilka charakterystycznych cech w wygl¹dzie i zachowaniu Greybacka i powiedzia³ komisji, by zatrzymaÌ go w areszcie do czasu najbli¿szej pe³ni ksiê¿yca, która mia³a mieÌ miejsce 24 godziny póŸniej.

Greyback siedzia³ w milczeniu, w czasie gdy Lyall by³ wyœmiewany przez wspó³cz³onków komisji "Lyall, po prostu przywyk³eœ do walijskich boginów, to jest to, w czym jesteœ dobry". Lyall, który by³ dobrze wychowanym cz³owiekiem, zacz¹³ odczuwaÌ rosn¹c¹ z³oœÌ. Opisa³ wilko³aki jako "bezduszne i z³e, zas³uguj¹ce na nic wiêcej, jak tylko œmierÌ.". Komisja nakaza³a mu opuszczenie Sali, a jej przewodnicz¹cy przeprosi³ mugolskiego w³óczêgê i Greyback zosta³ wypuszczony.

Czarodziej, który eskortowa³ Greybacka do wyjœcia, chcia³ rzuciÌ na niego Zaklêcie Zapomnienia, tak by zapomnia³ o tym co dzia³o siê we wnêtrzu Ministerstwa. Zanim jednak zd¹¿y³ to zrobiÌ, zosta³ zmo¿ony przez Greybacka i dwóch jego towarzyszy, którzy przyczaili siê nieopodal wejœcia. Trzem wilko³akom uda³o siê uciec.

Greyback nie traciÂł czasu na opisywanie przyjacioÂłom jak Lyall Lupin wÂłaÂśnie okreÂśliÂł gatunek. Ich zemsta na czarodzieju, ktĂłry twierdziÂł, Âże nie zasÂługujÂą na nic wiĂŞcej niÂż ÂśmierĂŚ, bĂŞdzie piorunujÂąca i okropna.

Na krótko przed pi¹tymi urodzinami Remusa Lupina, kiedy ch³opiec spa³ spokojnie w swoim ³ó¿ku, Fenrir Greyback otworzy³ si³¹ okno do sypialni i zaatakowa³ go. Lyall dopad³ do pokoju ch³opca na czas, by uratowaÌ mu ¿ycie, pozbywaj¹c siê Greybacka z domu za pomoc¹ kilku potê¿nych kl¹tw. Jakkolwiek, od tego czasu, Remus sta³ siê prawdziwym wilko³akiem.

Lyall Lupin nigdy nie wybaczy³ sobie s³ów, które wypowiedzia³ przed Greybackiem na przes³uchaniu: "bezduszne, z³e, zas³uguj¹ce tylko na œmierÌ.". Powtórzy³ wtedy bez zastanowienia czêsty pogl¹d czarodziejskiej spo³ecznoœci na wilko³aków, ale jego syn by³ nadal tak samo kochany i bystry - poza okropnym czasem, gdy ksiê¿yc by³ w pe³ni, kiedy cierpia³ rozdzieraj¹cy ból transformacji i stawa³ siê zagro¿eniem dla wszystkich wokó³ niego. Przez wiele lat, Lyall ukrywa³ prawdê o ataku przed Remusem, w tym te¿ to¿samoœÌ jego sprawcy, boj¹c siê oskar¿eù ze strony syna.


DzieciĂąstwo:
Lyall zrobi³ co tylko móg³, by znaleŸÌ lekarstwo, ale ¿adne eliksiry ani zaklêcia nie mog³y pomóc jego synowi. Od tej pory, ¿ycie rodziny zosta³o zdominowane przez koniecznoœÌ ukrycia stanu Remusa. Przeprowadzili siê ze wsi do miasta, zostawiaj¹c za sob¹ szybko powsta³e plotki, komentuj¹ce dziwne zachowanie ch³opca. Grupa czarodziejów i czarownic zauwa¿y³a jak mizernie wygl¹da³ Remus, gdy mia³a nadejœÌ pe³nia, nie wspominaj¹c o jego comiesiêcznych znikniêciach. Remusowi nie pozwalano bawiÌ siê z innymi dzieÌmi, by nieopatrznie nie wypowiedzia³ prawdy o swoim stanie. W efekcie, pomimo wielkiej mi³oœci rodziców, by³ on bardzo samotnym ch³opcem.

Kiedy Remus by³ ma³y, powstrzymywanie go w trakcie przemiany nie by³o trudne; zamkniêty pokój i mnóstwo zaklêÌ wyciszaj¹cych zazwyczaj wystarcza³o. Jakkolwiek, kiedy dorasta³, dorasta³o te¿ jego wilcze ja i tak do czasu 10 urodzin, by³ wstanie wywalaÌ drzwi z zawiasów i niszczyÌ okna. Za ka¿dym razem potê¿niejsze zaklêcia by³y konieczne do hamowania go, a w obojgu: Lyallu i Hope, wzrasta³a odrobina zaniepokojenia i strachu. Uwielbiali swojego syna, ale wiedzieli, ¿e spo³eczeùstwo - ju¿ teraz nêkane przez wzrastaj¹c¹ wokó³ czarno-magiczn¹ aktywnoœÌ - nie bêdzie wyrozumia³e dla niekontrolowanego wilko³aka. Nadzieje jakie wi¹zali ze swoim synem, zdawa³y siê lec w gruzach, dlatego te¿ Lyall naucza³ syna w domu, pewien tego, ¿e nie bêdzie móg³ on nigdy przekroczyÌ progu szko³y.

Na krĂłtko przed jedenastymi urodzinami Remusa, nie inna osoba, jak sam Albus Dumbledore, dyrektor Hogwartu, pojawiÂł siĂŞ nieproszony na progu domu LupinĂłw. Speszeni i przeraÂżeni Lyall i Hope, starali siĂŞ zablokowaĂŚ mu wejÂście, jednak w jakiÂś sposĂłb, po piĂŞciu minutach, Dumbledore siedziaÂł przy kominku, jedzÂąc placki i grajÂąc w Gargulki z Remusem.

Dumbledore wyjaÂśniÂł Lupinom, jak dowiedziaÂł siĂŞ o tym, co przytrafiÂło siĂŞ ich synowi. Greyback chwaliÂł siĂŞ tym co zrobiÂł, a Dumbledore posiada szpiegĂłw poÂśrĂłd czarno-magicznych stworzeĂą. Jednak Dumbledore powiedziaÂł Lupinom, Âże nie widzi Âżadnych przeszkĂłd, ktĂłre uniemoÂżliwiaÂłyby Remusowi pĂłjÂście do szkoÂły i opisaÂł poczynania jakich dokonaÂł, by zapewniĂŚ chÂłopcu bezpieczne miejsce do przechodzenia przemian. W zwiÂązku z szeroko rozprzestrzenionymi uprzedzeniami wobec wilkoÂłakĂłw w spoÂłeczeĂąstwie, Dumbledore zgodziÂł siĂŞ, Âże dla wÂłasnego bezpieczeĂąstwa Remusa, nie powinno byĂŚ to nagÂłaÂśniane. Raz na miesiÂąc miaÂł udawaĂŚ siĂŞ do zabezpieczonej chaty w wiosce Hogsmeade, strzeÂżonej wieloma zaklĂŞciami, do ktĂłrej moÂżna dostaĂŚ siĂŞ tylko podziemnym przejÂściem z bÂłoni Hogwartu, by mĂłc tam przemieniĂŚ siĂŞ w spokoju.
RadoœÌ Remusa by³a ponad wszystkim, co spotka³o go do tej pory. To by³o marzenie jego ¿ycia, poznaÌ inne dzieci i mieÌ po raz pierwszy w ¿yciu przyjació³ i kolegów do zabawy.


SzkoÂła:
Przydzielony do Gryffindoru, Remus Lupin szybko zaprzyjaŸni³ siê z dwójk¹ pogodnych i buntowniczych ch³opców, Jamesem Potterem i Syriuszem Blackiem. Zwróci³ na siebie ich uwagê swoim ³agodnym poczuciem humoru i uprzejmoœci¹, któr¹ to cenili, chocia¿ czasem im samym jej brakowa³o. Remus by³ zawsze przyjacielem s³abszych, takich jak niski i powolny Peter Pettigrew, uczeù Gryffindoru, którego James i Syriusz mogli uwa¿aÌ za niegodnego ich uwagi, gdyby nie nak³aniania Remusa. Wkrótce ta czwórka sta³a siê nieroz³¹czna.

Remus funkcjonowaÂł jako sumienie tej grupy, ale czasem, byÂło to wadliwe sumienie. Nie pochwalaÂł ich ciÂągÂłego dokuczania Severusowi Snape'owi, ale kochaÂł ich na tyle mocno, byÂł tak wdziĂŞczny za ich akceptacjĂŞ, Âże nie zawsze ich powstrzymywaÂł, chociaÂż wiedziaÂł, Âże powinien robiĂŚ to czĂŞÂściej.

Nieuchronnie, trójkê jego przyjació³, zaciekawi³o comiesiêczne znikanie kolegi. Przez samotne dzieciùstwo, Remus by³ przekonany, ¿e jego przyjaciele opuszcz¹ go, gdy dowiedz¹ siê, ¿e jest wilko³akiem, dlatego te¿ wymyœla³ ró¿ne k³amstewka usprawiedliwiaj¹ce jego nieobecnoœci. James i Syriusz odkryli prawdê na ich drugim roku nauki. Ku zdumieniu Remusa, nie tylko pozostali jego przyjació³mi, ale wymyœlili w jaki sposób mo¿na z³agodziÌ jego comiesiêczn¹ izolacjê. Dali mu te¿ przezwisko, które towarzyszy³o mu w trakcie ca³ej kariery szkolnej: Lunatyk. Remus zakoùczy³ naukê w Hogwarcie jako Prefekt Domu.




Zakon Feniksa:
Zanim czwórka opuœci³a szko³ê, ca³kowite panowanie Lorda Voldemorta by³o bardzo bliskie. Prawdziwy opór dla Czarnego Pana zosta³ skoncentrowany w tajnej organizacji, nazwanej Zakonem Feniksa, do której do³¹czyli ci m³odzi mê¿czyŸni.

ŒmierÌ Jamesa Pottera i jego ¿ony Lily z rêki Lorda Voldemorta by³a jednym z najtragiczniejszych prze¿yÌ Remusa, w jego ju¿ dosyÌ trudnym ¿yciu. Jego przyjaciele znaczyli dla niego znacznie wiêcej, ni¿ dla innych ludzi. To wszystko sprawi³ fakt, ¿e musia³o min¹Ì wiele czasu zanim zaakceptowa³ to, ¿e wiêkszoœÌ ludzi bêdzie taktowaÌ go jak trêdowatego i nie bêdzie móg³ w przysz³oœci o¿eniÌ siê czy mieÌ dzieci. Co gorsza, w ci¹gu kolejnej doby, straci³ kolejnych najbli¿szych mu przyjació³. Remus by³ na pó³nocy kraju, za³atwiaj¹c sprawy dla Zakonu, kiedy dowiedzia³ siê, ¿e jeden z nich zamordowa³ drugiego i zosta³ zes³any do Azkabanu - zdrajca Zakonu oraz Lily i Jamesa.

Upadek Voldemorta, powód do radoœci i œwiêtowania dla reszty czarodziejskiego œwiata, oznacza³ pocz¹tek d³ugiej, samotnej i pe³nej nieszczêœcia drogi dla Remusa. Straci³ trójkê swoich przyjació³, a wraz z rozwi¹zaniem Zakonu jego towarzysze wrócili do pe³nego zajêÌ ¿ycia ze swoimi rodzinami. Matka Remusa ju¿ nie ¿y³a i nawet, gdy jego ojciec Lyall, jak zawsze ucieszy³ siê na widok syna, Remus odmówi³ zamieszkania z nim, nie chc¹c zak³ócaÌ mu spokojnego ¿ycia, a tym bardziej nara¿aÌ go na niebezpieczeùstwo.

Odt¹d Remus ¿y³ z dnia na dzieù, przyjmuj¹c prace, który by³y o wiele poni¿ej jego zdolnoœci, zawsze œwiadom tego, ¿e bêdzie musia³ odejœÌ, zanim oznaki jego choroby stan¹ siê widoczne dla wspó³pracowników, wraz ze zbli¿aj¹c¹ siê pe³ni¹ ksiê¿yca.


Wywar Tojadowy:
Jeden wynalazek czarodziejskiej spo³ecznoœci da³ Remusowi nadziejê - odkrycie Wywaru Tojadowego. Nawet jeœli wywar nie powodowa³, ¿e cz³owiek przestawa³ zmieniaÌ siê co miesi¹c w wilko³aka, to pozwala³ on na spokojne przejœcie transformacji, w postaci spokojnie œpi¹cego wilka. Myœl, ¿e zabije kogoœ w chwili utraty zmys³ów, by³a zawsze najwiêkszym strachem Remusa. Jednak Wywar Tojadowy by³ bardzo trudny do uwarzenia, a jego sk³adniki by³y bardzo drogie. Remus nie móg³ go wypróbowaÌ bez koniecznoœci zdradzenia, ¿e jest wilko³akiem, wiêc kontynuowa³ swoj¹ samotn¹, wêdrown¹ egzystencjê.


PowrĂłt do Hogwartu:
Ponownie, to Albus Dumbledore, zmieniÂł kurs Âżycia Remusa Lupina, kiedy odszukaÂł go w zrujnowanym i jak wydawaÂłoby siĂŞ opuszczonym domku w Yorkshire. Uradowany widokiem dyrektora, Remus byÂł w ogromnym szoku, kiedy ten zaproponowaÂł mu posadĂŞ nauczyciela Obrony Przed CzarnÂą MagiÂą. ZostaÂł przekonany do jej przyjĂŞcia dopiero wtedy, kiedy Dumbledore zapewniÂł mu, Âże bĂŞdzie miaÂł nieskoĂączony zapas Wywaru Tojadowego, dziĂŞki uprzejmoÂści Mistrza EliksirĂłw, Severusa Snape'a.

W Hogwarcie, Remus ujawni³ siê jako uzdolniony nauczyciel, z rzadkim zami³owaniem do swojego przedmiotu i g³êbokim zrozumieniem dla swoich uczniów. Jak zawsze, by³ silnie przywi¹zany do osób, które mia³y trudne pocz¹tki i tak obaj: Neville Longbottom i Harry Potter skorzystali z jego wiedzy i uprzejmoœci.

Jakkolwiek, ta cecha przeszkadzaÂła w jego pracy. MiaÂł pewne podejrzenia wobec swojego starego przyjaciela, znanego uciekiniera, ale nie podzieliÂł siĂŞ nimi z nikim w Hogwarcie. Jego desperacka potrzeba przynaleÂżnoÂści i bycia lubianym, sprawiÂła, Âże nigdy nie byÂł na tyle odwaÂżny, czy szczery, na ile powinien.

Niefortunna kombinacja zdarzeĂą doprowadziÂła do przemiany Remusa w wilkoÂłaka na terenach szkolnych. Dawna uraza Severusa Snape'a do Remusa nigdy nie ulegÂła zapomnieniu, dlatego teÂż postaraÂł siĂŞ on, by wielu dowiedziaÂło siĂŞ o prawdziwej toÂżsamoÂści nauczyciela Obrony Przed CzarnÂą MagiÂą. Remus czuÂł siĂŞ zobligowany do rezygnacji i opuÂściÂł Hogwart po raz kolejny.



ÂŚlub:
Kiedy Voldemort znowu zacz¹³ zyskiwaÌ przewagê, stary ruch oporu zosta³ reaktywowany i Remus znów sta³ siê czêœci¹ Zakonu Feniksa.

Tym razem w grupie cz³onków znalaz³ siê Auror, który poprzednim razem by³ zbyt m³ody, by nale¿eÌ do Zakonu. Sprytna, dzielna, zabawna, ró¿owow³osa Nimfadora Tonks, by³a protegowan¹ Alastora Moody'ego, najtwardszego i najbardziej doœwiadczonego Aurora ze wszystkich.

Remus, tak czêsto przygnêbiony i samotny, by³ rozœmieszany, póŸniej zafascynowany przez dziewczynê i w koùcu powa¿nie uderzony uczuciem do niej. Nigdy wczeœniej siê nie zakocha³. Gdyby sta³o siê to w czasie pokoju, Remus po prostu by znikn¹³, uda³ siê do nowego miejsca, nowej pracy, by nie przed³u¿aÌ bólu zwi¹zanego z widokiem Tonks, zakochuj¹cej siê w przystojnym, m³odym czarodzieju z biura Aurorów, co jak siê spodziewa³, musia³o nast¹piÌ. Jednak to by³a wojna; oboje byli potrzebni dla Zakonu Feniksa i nikt nie wiedzia³ co przyniesie kolejny dzieù. Remus czu³ siê usprawiedliwiony, pozostaj¹c sam na sam ze swoimi uczuciami, ale skrycie ciesz¹c siê za ka¿dym razem, gdy ktoœ parowa³ go z Tonks na nocn¹ misjê.

Remusowi nigdy nie przesz³o przez myœl, ¿e Tonks mog³aby odwzajemniÌ jego uczucie, gdy¿ przywyk³ do myœli, ¿e jest nieczysty i bezwartoœciowy. Pewnej nocy, gdy le¿eli w ukryciu nieopodal domu znanego Œmiercio¿ercy, po roku wzrastaj¹cej przyjaŸni, Tonks rzuci³a b³ah¹ uwagê o jednym z cz³onków Zakonu - "On jest nadal przystojny, czy¿ nie, nawet po Azkabanie?". Zanim zd¹¿y³ siê powstrzymaÌ, Remus odpar³ zajadle, i¿ podejrzewa³, ¿e czuje ona coœ do jego starego przyjaciela - "Kobiety zawsze coœ w nim widzia³y.". Po tych s³owach Tonks mocno siê zdenerwowa³a - "Wiedzia³byœ bardzo dobrze w kim siê zakocha³am, gdybyœ nie by³ tak zajêty u¿alaniem siê nad sob¹.".

Natychmiastow¹ reakcj¹ Remusa by³a niewyobra¿alna radoœÌ, jakiej jeszcze nigdy nie czu³, ale zniknê³a ona tak szybko jak siê pojawi³a, ustêpuj¹c miejsca przygniataj¹cemu obowi¹zkowi. Zawsze wiedzia³, ¿e nie bêdzie móg³ siê o¿eniÌ i ryzykowaÌ przekazania swojego bolesnego, wstydliwego problemu na dziecko. Dlatego te¿ udawa³, ¿e nie zrozumia³ Tonks, co jednak wcale jej nie zmyli³o. M¹drzejsza ni¿ Remus, by³a pewna, ¿e on j¹ kocha, ale odmawia³ przyznania tego z racji pomylonej szlachetnoœci. Jakkolwiek, zacz¹³ on unikaÌ wspólnych misji z Tonks, ledwie z ni¹ rozmawia³ i ofiarowywa³ chêÌ udzia³u w najbardziej niebezpiecznych misjach. Tonks czu³a siê przez to bezkreœnie nieszczêœliwa, przekonana nie tylko o tym, ¿e mê¿czyzna którego kocha³a ju¿ nigdy wiêcej nie spêdzi z ni¹ czasu, ale równie¿ o tym, ¿e woli spotkaÌ siê ze œmierci¹, ni¿ wyznaÌ swoje prawdziwe uczucia.

Remus i Tonks walczyli razem przeciwko Lordowi Voldemortowi i Œmiercio¿ercom w Departamencie Tajemnic. Uczestniczyli w bitwie, która doprowadzi³a do publicznego ujawnienia powrotu Voldemorta. Strata ostatniego ze szkolnych przyjació³ w trakcie walk, nie sprawi³a nic innego, jak tylko pogr¹¿y³a Remusa w jeszcze bardziej autodestrukcyjnym nastawieniu. Tonks mog³a tylko patrzeÌ z rozpacz¹, jak zg³asza siê na ochotnika do szpiegowania dla Zakonu, odchodz¹c, by ¿yÌ wœród wilko³aków i próbowaÌ przekonaÌ ich, do staniêcia po stronie Dumbledore'a. Robi¹c to, nara¿a³ siê na odwet ze strony wilko³aka, który zmieni³ jego ¿ycie na zawsze - Fenrira Greybacka.

Remus stan¹³ twarz¹ w twarz z obojgiem, Greybackiem i Tonks, prawie rok póŸniej, w Hogwarcie, kiedy Zakon Feniksa œciera³ siê ze Œmiercio¿ercami. W trakcie tej walki, Remus straci³ kolejn¹ osobê, któr¹ kocha³ - Albusa Dumbledore'a. Dumbledore by³ podziwiany przez ka¿dego cz³onka Zakonu, jednak dla Remusa reprezentowa³ on ten rodzaj ¿yczliwoœci, tolerancji i zrozumienia, jakich nie otrzyma³ od nikogo poza rodzicami i trójk¹ przyjació³, by³ te¿ jedyn¹ osob¹, która zaproponowa³a mu pozycjê w normalnym spo³eczeùstwie czarodziejów.

W nastêpstwie krwawej bitwy, zainspirowana wyznaniem prawdziwej mi³oœci Fleur Delacour do Billa Weasleya, który zosta³ poraniony przez Greybacka, Tonks dokona³a dzielnej, publicznej deklaracji swoich uczuÌ wobec Remusa, który zosta³ zmuszony do ujawnienia si³y jego w³asnej mi³oœci. Pomimo dalszych obaw o samolubne zachowanie, Remus poœlubi³ Tonks w tajemnicy w pó³nocnej Szkocji, przy œwiadkach wyci¹gniêtych z pobliskiej czarodziejskiej tawerny. Nadal ba³ siê, ¿e jego stygmat zostanie przeniesiony na jego ¿onê i z tego powodu, nie ¿yczy³ sobie ¿adnej wystawnej ceremonii; ci¹gle waha³ siê pomiêdzy radoœci¹ wywo³an¹ poœlubieniem kobiety swoich marzeù, a upiorn¹ myœl¹ o tym, co móg³ sprowadziÌ przez to na nich oboje.


Rodzicielstwo:
W parê tygodni po ich œlubie, Remus wyjawi³, ¿e Tonks jest w ci¹¿y i wszystkie jego lêki zwi¹zane z tak¹ sytuacj¹ wyp³ynê³y teraz na wierzch. By³ przekonany, ¿e przeniós³ swoj¹ przypad³oœÌ na niewinne dziecko, oraz i¿ skaza³ Tonks na ¿ycie takie jak jego matki, ci¹g³e przeprowadzki, niemo¿liwoœÌ ustatkowania siê, ukrywanie swojego dziecka, w którym wzrasta gwa³townoœÌ. Pe³en wyrzutów sumienia, obwiniaj¹cy siê o wszystko, Remus odszed³, zostawiaj¹c ciê¿arn¹ Tonks. Odszuka³ wtedy Harry'ego i zaoferowa³ mu swój udzia³ w jakiejkolwiek niebezpiecznej misji.

Ku zdziwieniu i niezadowoleniu Remusa, siedemnastoletni Harry nie tylko odrzuci³ jego ofertê, ale zez³oœci³ siê i zacz¹³ robiÌ mu wyrzuty. Powiedzia³ swojemu by³emu nauczycielowi, ¿e zachowuje siê samolubnie i nieodpowiedzialne. Remus odpowiedzia³ mu z niespotykan¹ u niego agresj¹ i wybieg³ z domu, znajduj¹c ostojê w k¹cie Dziurawego Kot³a, gdzie siedzia³ pij¹c i wœciekaj¹c siê.

Jednak po kilku godzinach refleksji Remus zosta³ zmuszony do zaakceptowania wartoœciowej lekcji, jak¹ da³ mu by³y uczeù. Uœwiadomi³ sobie, ¿e James i Lily zostali ze swoim synem a¿ do œmierci. Jego w³aœni rodzice, Lyall i Hope, poœwiêcili swój spokój i bezpieczeùstwo, by utrzymaÌ rodzinê w zjednoczeniu. Gorzko zawstydzony Remus opuœci³ pub i wróci³ do swojej ¿ony, by b³agaÌ j¹ o wybaczenie i zapewniaj¹c, ¿e cokolwiek ich czeka, nigdy wiêcej jej nie opuœci. Przez resztê ci¹¿y Tonks, Remus unika³ misji dla Zakonu Feniksa i uczyni³ priorytetem ochronê swojej ¿ony i nienarodzonego dziecka.

Syn Lupina, Edward Remus (Teddy), zosta³ nazwany imieniem swojego dziadka, który zgin¹³ przed jego narodzinami. Ku uldze i radoœci rodziców, nie okaza³ on ¿adnych oznak lykantropii po urodzeniu, natomiast odziedziczy³ po matce zdolnoœÌ do zmiany wygl¹du wedle swojej woli. W noc narodzin Teddy'ego, Remus na krótki czas opuœci³ Tonks i syna, powierzaj¹c ich opiece teœciowej, by móg³ znaleŸÌ Harry'ego po raz pierwszy od czasu ich k³ótni. Gdy siê mu uda³o, zapyta³ Harry'ego o zostanie ojcem chrzestnym Teddy'ego, jednoczeœnie prosz¹c o wybaczenie i bêd¹c wdziêcznym osobie, która wys³a³a go do domu, do rodziny - tego co da³o mu najwiêksze szczêœcie.


ÂŚmierĂŚ:
Oboje, Remus i Tonks przybyli do Hogwartu, by wzi¹Ì udzia³ w ostatecznej bitwie przeciwko Voldemortowi, zostawiaj¹c synka w opiece babci. Para wiedzia³a, ¿e jeœli Voldemort wygra tê bitwê, z pewnoœci¹ ich rodzina zostanie zamordowana; oboje byli jawnymi cz³onkami Zakonu Feniksa. Tonks by³a celem swojej ciotki, Œmiercio¿erczyni, Bellatrix Lestrange, gdy¿ ich syn stanowi³ zaprzeczenie dewizie czystej krwi, maj¹c mnóstwo mugolskich krewnych i ojca wilko³aka.

Chocia¿ Remus przetrwa³ wiele starÌ ze Œmiercio¿ercami, walczy³ umiejêtnie i dzielnie wychodz¹c z licznych opresji, to spotka³ swój koniec z rêki Antonina Do³ohowa, jednego z najd³u¿ej s³u¿¹cych, najbardziej oddanych i sadystycznych popleczników Voldemorta. Remus nie by³ w najlepszej kondycji do pojedynkowania kiedy pospieszy³, by do³¹czyÌ do walcz¹cych. Miesi¹ce braku aktywnoœci, u¿ywanie g³ównie zaklêÌ obronnych i s³u¿¹cych ukryciu, stêpi³y jego umiejêtnoœci do walki. Kiedy natrafi³ na tak wyÌwiczonego przeciwnika jak Do³ohow, zaprawionego w pojedynkach, po kilku miesi¹cach zabijania i okaleczania ofiar, jego reakcje by³y zbyt wolne.

Remus Lupin zosta³ poœmiertnie odznaczony Orderem Merlina Pierwszej Klasy, jako pierwszy wilko³ak, który otrzyma³ ten honor. Przyk³ad jego ¿ycia i œmierÌ sprawi³y wiele w kierunku zniesienia stygmatu ci¹¿¹cego nad wilko³akami. Nigdy nie zosta³ zapomniany przez tych, którzy go znali. Dzielny, uprzejmy mê¿czyzna, który robi³ wszystko co móg³ w bardzo trudnych okolicznoœciach i pomóg³ o wiele wiêkszej liczbie osób, ni¿ by³ tego œwiadom.

Remus Lupin byÂł jednÂą z moich ulubionych postaci w caÂłej serii o Potterze. PÂłakaÂłam wiele razy piszÂąc ten wstĂŞp ciÂągle na nowo, poniewaÂż nienawidziÂłam tego, Âże musiaÂłam go zabiĂŚ.

Przypadek lykantropii (bycia wilko³akiem) Lupina, by³ metafor¹ tych przypad³oœci, które s¹ stygmatyzowane, jak chocia¿by HIV i AIDS. Wszelkiego rodzaju mity kr¹¿¹ wokó³ chorób przenoszonych przez krew, prawdopodobnie wynika to z czynienia z tego tematu tabu. Spo³ecznoœÌ czarodziejów jest sk³onna do histeryzowania i krzywdzenia, podobnie jak Mugole. PostaÌ Lupina pozwoli³a mi zg³êbiÌ te zachowania.

Patronus Remusa nigdy nie zosta³ ujawniony w ksi¹¿kach o Potterze, nawet kiedy to on jest t¹ osob¹, która uczy Harry'ego trudnej i niezwyk³ej metody przywo³ania takowego. Tak naprawdê jest to - wilk, zwyczajny wilk, nie wilko³ak. Wilki s¹ rodzinnymi i nieagresywnymi zwierzêtami, jednak Remus nie lubi³ swojej formy Patronusa, która jest ci¹g³ym przypomnieniem jego cierpienia. Wszystko co wilcze, obrzydza³o go, dlatego te¿ czêsto celowo przywo³ywa³ bezcielesn¹ formê Patronusa, zw³aszcza kiedy ktoœ go obserwowa³.