Opowiadanie to jest zamieszczone również, na moim blogu (http://zycie huncwotow.blog.onet.pl)

Dla przybliżenia sytuacji. Życie po hogwarcie. Dorcas Meadowes dowiaduje się, kogo podejrzewają o zabójstwo kilkunastu mugoli...

-Dorcas chodź szybko!- krzyknął Remus
-Co się stało?- zapytałam
-Zamknęli Syriusza. Posądzają go o zabicie kilkunastu mugoli...
-Ale to niemożliwe! Przecież on tego nie mógł zrobił... Nie on...
-Z tego co słyszałem, co mówią czarodzieje, Peter walczył z Syriuszem i pozostał po nim tylko palec...- powiedział ciężko Remus
-Peter sprzeciwiający się Syriuszowi?- spytałam zaskoczona- Przecież on boi się własnego cienia.
-Ale to nie wszystko...- powiedział i głos mu się podłamał.
-Co się stało?- zapytałam znowu
-Strażnik Tajemnicy Jamesa i Lily... Wydał ich... Obaj nie żyją...
-Co?- zapytałam cicho a po twarzy spłynęła strużka łez- to...to przecież niemożliwe...
-Wszyscy myślą, że Strażnikiem Tajemnicy był Syriusz... Uważają go za zdrajce...- powiedział smutno Remus
Zapadła głucha cisza... Smutna i dołująca cisza.
-Musimy tam jechać jak najszybciej. Wiesz może czy zmodyfikowali pamięć każdemu świadkowi?? Każdemu mugolowi??
-Sam nie wiem... Trzeba by się popytać...
-Wtedy zamkną cię za utrudnianie śledztwa. Dorcas nie rób sobie kłopotów...
-Nie zostawie tego tak... Peter nigdy by się nie sprzeciwił... A poza tym musimy znaleźć Strażnika Tajemnicy...
Chwyciłam leżący obok płaszcz i teleportowałam się na miejsce zbrodni.
-Gdzie iść?- zastanawiałam się chwilę. Zobaczyłam świecące się światło w jednym z domów, a cień, który został rzucony na okno przez jakąś osobę, był niespokojny, a wręcz rozedrgany. Chaotyczne ruchy, wymachiwanie rękami...- Może warto zapytać?- znowu pomyślałam.
Szybkim krokiem skierowałam się w stronę dosyć niskiego, nowobogackiego domu. Wcisnęłam dzwonek. W domu od razu zrobiło się cicho.
-K...kto... kto tam?- zapytał roztrzęsiony kobiecy głos
-Dobry wieczór. Jestem reporterką z Dziennika Południa. Czy mogłaby pani odpowiedzieć na kilka moich pytań?- powiedziałam. W tej samej chwili wyjęłam różdżkę i zaczarowałam zwykły papierek, aby uwiecznić rozmowę.
W jednym momencie drzwi otworzyły się i kobieta szybko wciągnęła mnie do środka.
-Pani pewnie chce zapytać o to co się stało...- zaczęła roztrzęsiona
-Może usiądziemy. Trochę się pani uspokoi- powiedziałam
-Dobry pomysł.
Przeszłyśmy do salonu.
-A więc... Czy mogłaby pani mi opowiedzieć o tym wypadku. Co się stało... Opisać sprawcę...
-Pani mi nie uwierzy... Szłam wieczorem na spacer z psem do pobliskiego parku. Nagle usłyszałam potworny krzyk... Niewyobrażalny. Odwróciłam się i zobaczyłam jakąś postać stojącą, a wokół pełno ciał i krwi. Ten człowiek stał i się śmiał. Szyderczo. Szybko schowałam się za pobliski samochód.
-Kim był ten człowiek? Czym zabił te kilkanaście osób?
-On był czarodziejem... Proszę niech pani mnie nie wyśmiewa!- dodała szybko
-Nie mam zamiaru. Sama widziałam czarodzieja. Wierze pani!- powiedziałam szybko- Ale jak wyglądał tan człowiek? Był gruby czy szczupły? Wysoki czy niski?
-Był gruby i taki przygarbiony. A jego zęby... jak u szczura. Później zrobił coś okropnego. Odciął sobie palec i porzucił w środku tej całej masakry.
-A co się stało później?
-Na motorze... Takim wielkim przyjechał taki mężczyzna. Szczupły, wysoki i przystojny. Kłócili się. Ten wysoki wykrzykiwał, że sprawca tego wszystkiego zdradził przyjaciół. Kiedy zobaczył ten palec w ręce tego mniejszego zaczął się śmiać. Szaleńczo się śmiał. Ten mniejszy porzucił palec i zmienił się- tu zrobiła pauzę i popatrzyła na mnie przenikliwym wzrokiem- zmienił się w szczura- dodała ciszej
Nastała głucha cisza. To wszystko przez Petera! Przez niego Syriusz jest w Azkabanie a Lily i James nie żyją.
-Nie śmieje się pani?- wyrwał mnie głos z zamyślenia
-Nie ma z czego. Wierzę pani. Mam jeszcze jedno już ostatnie pytanie. Co stało się na końcu?
-Przyjechali tacy ludzie... Dziwnie ubrani... i chodzili wokół zgromadzonych z patykami... Uciekłam tutaj.
-Dziękuje pani bardzo. Muszę jednak coś zrobić.- wyciągnęłam różdżkę i wypowiedziałam formułę zaklęcia zapomnienia.
Nagle przez głuchą ciszę przebił się dzwonek do drzwi.
-Kim pani jest?
-Oj widzę kuzynko, że jesteś już zmęczona. Pójdę do domu.
Wyszłam przez drzwi. Przed nimi stał Szalonooki Moody.
-Chodźmy stąd. Już wyczyściłam- powiedziałam ciszej i odeszliśmy w ciemną stronę ulicy. Stamtąd się teleportowaliśmy.

Jak by to mogło być... cz. 1 Martinii 10/04/2007 16:13

Czytano 2077 razy Liczba komentarzy - 25

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.