Utwór jest g³ównie o ¶mierci Freda Weasleya z punktu widzenia czytelnika, czyli mnie, jednak je¶li uwa¿nie siê wczytaæ, dostrze¿ecie, ¿e nie tylko na tym siê skupiam.
Na wstêpie chcia³abym podziêkowaæ za mi³e komentarze przy moim pierwszym wierszu. Osobi¶cie uwa¿am, ¿e ten jest o niebo lepszy, ocenê jednak pozostawiam Wam. Chêtnie przyjmê rady na przysz³o¶æ. Mi³ego czytania!
Przykro ci? Moje serce p³onê³o trucizn± mi³o¶ci.
Twoje s³owa nie wystarcz± w tej chwili.
Ka¿dy oddech, ka¿dy krok, ka¿dy ruch - smakuje samotno¶ci±.
Wszystko przypomina mi o chwilach, gdy byli¶my szczê¶liwi.
Ju¿ nigdy nie us³yszysz mojego ¶miechu, nic mnie nie roz¶mieszy.
Ju¿ nigdy nie bêdê taka jak dawniej, twój wysi³ek mnie nie pocieszy.
Ju¿ nigdy humor nie powróci, nie poczujê wiêcej dobrej magii.
Ju¿ nigdy nie zobaczysz mojego u¶miechu, nic nie doda mi odwagi.
To mia³o siê skoñczyæ. Lecz nie mam na co czekaæ.
Nie czuje nic, nie widzê. Czy nale¿y uciekaæ?
U³amek sekundy, a sens straci³o ¿ycie moje.
Wysi³ki posz³y na marne. Zapadam w rozpacz, gdy s³yszê: ich dwoje.
Szczê¶cie siê do mnie nie u¶miechnie wiêcej. Nasta³a era ciemno¶ci.
Nie czekam. Poddajê siê. Nie chcê do¶wiadczyæ wiêcej zabójczej mi³o¶ci.
Nie rozmawiam o nim, lecz p³aczê co noc.
P³omienie strawi³y moje serce: magii potêga, niewybaczalna moc.
Chcê daæ my¶lom odetchn±æ. Po prostu zapomnieæ. Zamkn±æ oczy i odp³yn±æ.
Chcê go zapamiêtaæ jak dobry sen. Wspomnienie, przynosz±ce spokój. I daæ ¿yciu p³yn±æ.
Gor±ce ³zy, sp³ywaj±ce po moich policzkach. Chcê uspokoiæ g³os, d³oni dr¿enie.
To dno otch³ani rozpaczy. Wiem, ¿e to tylko postaæ. Jednak to robi wra¿enie.
Ale jednak mam nadziejê. Choæ wiem, ¿e to nie jest prawda, moje serce pêka.
Pójdê dalej, mo¿e wiêcej nieszczê¶æ nie do¶wiadczê. Jego ¶mieræ - moja mêka.
On zawsze bêdzie ¿y³ w moim sercu, pamiêci, umy¶le.
By³ bohaterem i zgin±³ jak bohater, tak szczerze my¶lê.
Dla mnie to siê wydarzy³o. Nie jestem jedyn±, która tak to realnie prze¿ywa.
To w³a¶nie nasza potêga, nasza si³a! Co¶, czego nie posiadasz - historia, która jest prawdziwa.
Nie dowiesz siê nigdy, czym jest dla mnie ta ¶mieræ, je¶li jej nie do¶wiadczysz.
Po¶wiêcisz siê? Od ciebie zale¿y, czy uwierzysz. Jeszcze kiedy¶ list dostaniesz. Zobaczysz.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
AnaBlack
Czekam na kolejne! 
Liliana2194![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
Christina
No dobra. W pewnych miejscach trochê dziwnie mi siê to czyta³o. Ale to tylko takie odczucie. Mo¿e przez to przeskakiwanie z "ja" na "ty".
Podoba mi siê ten wiersz. Mo¿e w trochê zagmatwany jak dla mnie sposób, ale wyra¿a naprawdê wielk± têsknotê i rozpacz z powodu czyjej¶ starty. Podoba mi siê ten swoisty przekaz. Dobrze siê go czyta, choæ czuæ ten smutek.
Naprawdê warto przeczytaæ.