Taaak... Ten widok był przerażający. Strach odebrał mi resztki świadomości. Nie mogłem się poruszyć a z otwartych ust nie wydostał się najcichszy nawet dźwięk. Tam w dole, w Kanionie Mroku, toczyła się walka o życie ludzkie a ja nie byłem w stanie nic zrobić.

Szczupły, wysoki czarodziej w postrzępionej i ociekającej krwią szacie z trudem odpierał ataki wściekłych, wygłodniałych wilków. Nie były to jednak zwykłe, pospolite wilki. Starzec natknął się na stadko Krwistookich Wilków Górskich, których srebrne zęby błyszczały w promieniach słońca. W ich oczach szalała śmierć.

Jedna z bestii powaliła mężczyznę na ziemię. Kolejna wtopiła swe kły w szyję tego biedaka i kiedy już pomyślałem, że to koniec czarodziej wycelował różdżką w zwierzę. Ostatkiem sił krzyknął:

- Wolfies Extermine!!! - z różdżki trysnął snop fioletowych iskier. Wilk ugodzony zaklęciem padł na ziemię. Nie żył. Reszta stada znieruchomiała niczym kamienne posągi.

Czarodziej wycelował różdżką w ranę. Mruknął coś pod nosem. Na szyi nie pozostał żaden ślad po ugryzieniu. Kolejne zaklęcie i szata, którą miał na sobie wyglądała jak nowa. Popatrzył na nieruchome zwierzęta i westchnął głośno.

Już chciałem zejść w dół kanionu, kiedy zauważyłem drugiego czarodzieja, który w jednej chwili wyłonił się zza skały. Ubrany był w liliową, aksamitną szatę. Długie, złote włosy rozwiewał ledwo wyczuwalny wiatr. Szedł dumnie z głową podniesioną wysoko do góry w stronę zmęczonego bohatera.

Przyjrzałem mu się dokładnie gdyż zdawało mi się, że gdzieś już go widziałem. Nie pomyliłem się. To bez wątpienia był Gilderoy Lockhart.
Czułem, że coś się wydarzy. Obecność Lockharta tutaj i to w takich okolicznościach nie mogła wróżyć niczego dobrego.

- Świetnie! Brawo! Brawo! - zaczął Lockhart. - Widziałem całe zdarzenie i jestem pod wrażeniem. Tym bardziej jest mi przykro, że muszę "wybić panu z głowy" tę historię. - dodał z nutką ironii w głosie wyciągając przy tym błyskawicznie różdżkę i uśmiechając się szeroko.

- Nie odważysz się Lockhart! - krzyknąłem w jego stronę i niemal w tym samym momencie zniknął. Deportował się w mgnieniu oka widząc, że jego nikczemny plan nie miał szans na powodzenie.

Starzec kiwnął nieznacznie głową w moją stronę na znak podzięki. Ponownie spojrzał na skamieniałe wilki i deportował się z cichym pyknięciem.

Zdziwiony całym tym zajściem, mając wiele do przemyślenia, kontynuowałem wędrówkę skrajem Kanionu Mroku...

Kanion Mroku Tom 02/04/2007 21:07

Czytano 1887 razy Liczba komentarzy - 45

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.