Na oficjalnej stronie JK Rowling, za drzwiami do Pokoju Życzeń, które do tej pory przez większość czasu były zamknięte, już bez żadnych zabezpieczeń Jo pozostawiła przepiękny list z podziękowaniami, dziękując niektórym osobą za cały ich wkład i prace, dzięki którym udało się tworzyć w sposób wyjątkowy udaną serię wydawniczą przez niemal dwie dekady. Rowling dziękuje swojemu pierwszemu wydawcy, redaktorowi, specjaliście od reklamy, asystentowi, sekretarzowi, rodzinie i innym. (Aby go przeczytać w całości wejdziecie na oficjalną stronę Jo, kliknijcie na różową gumkę, a potem otwórzcie drzwi i kliknijcie na kartkę leżącą na stole). Jego przetłumaczone fragmenty znajdziecie pod czytaj więcej

W ciągu kilku godzin będziecie wiedzieć co przydarzy się Harry'emu, Ronowi, Hermionie i reszcie w ich ostatniej przygodzie. Wszystkie tajemnice, które tak długo nosiłam w sobie teraz poznacie również i Wy, a ci, którzy je odgadli dostaną ich potwierdzenie, a ci, którzy nie zgadli, mam nadzieję, również nie będą rozczarowani! Co do mnie, czuję mieszaninę radosnego podniecenia, nerwów i ulgi uderzającą do głowy. 'Deathly Hallows' pozostanie moją ulubioną częścią z serii, nawet po kilkukrotnym czytaniu. Nie mogę się doczekać by dzielić ją z czytelnikami, którzy trzymali się mnie przez sześć poprzednich książek.

Jest już tylko jedna rzecz do zrobienia: podziękowania! Są ludzie, którzy dołączyli do mnie w różnych etapach siedemnastoletniej podróży z Harry`m, którzy (jeśli założy się, że ich umysły posiadają kres) mogą opowiedzieć historię dużo bardziej niesamowitą niż fikcja, jaką stał się dziwny i cudowny świat Harry`ego Pottera, ponieważ to rozwinęło drogę dla wszystkich z naszych najbardziej szalonych marzeń.

Jestem, najpierw, głęboko zobowiązana podziękować mojemu agentowi, Christpherowi Little, który był ze mną od początku i który zaryzykował postawienie na nieznanego autora, któremu mile poradził nie rezygnować z codziennej pracy, namawiając do niestrudzonej pracy, dzięki czemu już nigdy nie będę musiała raz jeszcze uczyć francuskich nieregularnych czasowników. Błogosławię dzień, w którym jego imię wpadło mi w oko we Writers`i Artists` Year Book. Dzięki Bogu on nie ochrzcił Vernona. Każdy w jego (teraz znacznie rozwiniętej) agencji zasługuje na mój gorące podziękowania, ale w szczególności Emma Schlesinger, która został niezastąpioną chodzącą encyklopedią Pottera i Neil Blair, który stoczył tyle bitew dla Harry`ego i mojego dobra, że chciałabym, oddać mu teraz jego stracone weekendy.

(...)

W przypadku mojej rodziny, przez długi czas jako jedyna moja siostra Di widziała, jak to jest przyglądać się nadchodzącej burzy i przy najmniejszej okazji podnosiła mnie na duchu, sprowadzała na ziemię i przywracała zdrowy rozsądek. Rozumiała, że pomimo tych wszystkich korzyści, jakie przyniósł mi Harry, były momenty gdy napięcie i rozgłos, stały się dla mnie zbyt przytłaczające. Di, była jedyną, która była wtedy ze mną pozwalając odnaleźć dalsze perspektywy.

Żaden pisarz nigdy nie miał takiego partnera, jakim jest mój mąż. Wciąż nie mogę uwierzyć, że pisarz może doświadczyć takiego szczęścia. Nie mogę uwierzyć, jak wielką byłam szczęściarą poślubiając Neila, nie myślałam, że pisarze mogą nawet przypuszczać takie szczęście. Jego wsparcie sprawiło, że pisanie, szczególnie szóstej i siódmej książki było absolutną radością.

Jeśli chodzi o moje dzieci, to dwójka najmłodszych tak naprawdę nie wie jeszcze, kim jest Harry Potter. Nie mogę się doczekać, tego jak będę mogłą z nimi dzielić lekturę tych książek, gdy będą starsze. Ta myśl powstrzymuje mnie od smutku po zakończeniu pisania serii.

Ostatnią osobą, której należą się podziękowania jest najważniejszą osobą ze wszystkich, której składam niesamowity dług wdzięczności. Napisałam trzy pierwsze rozdziały Kamienia filozoficznego będąc w ciąży z moją najstarszą córką, Jessicą. Ona nigdy nie wiedziała, jak to jest żyć bez Harry`ego Pottera. Nawet przed jego publikacją był on obecny w naszym domu, gdy pisałam wieczorami, albo nagle przerywałam rozmowę z nią, by szybko coś zapisać. Jessica nigdy nie skarżyła się na uwagę, jaką poświęcałam jej fikcyjnemu bratu, nigdy nie wyrzucała mi faktu, że Harry Potter stał się bardziej zmorą niż łaską w jej życiu. Nie zawsze jest łatwo być córką JK Rowling. Jednak, gdybym porzuciła pisanie przed siódmą książką, byłoby to największym rozczarowaniem dla Jessicki, jakie mogę sobie wyobrazić. Fakt, że Deathly Hallows będzie towarzyszyć jej nierozłącznie, niczym pies, do chwili gdy z zużycia zaczną wypadać jej kartki, znaczy dla mnie więcej niż cokolwiek innego, więcej niż największy wydawniczy nakład, czy rozgłos na świecie. Wiec dziękuję ci Decca (przezwisko Jessici) (Posprzątaj swój pokój. Jest obrzydliwy. Mama X).