Rozdział 3

Przesłuchanie

Adamant Rinloy czuł się cudownie. Jego ciało stało się niesłychanie lekkie, zapomniał o wszystkich problemach. Popatrzył się nieprzytomnym wzrokiem na Ministra, czując dziwną potrzebę opowiedzenia mu o wszystkim, czego tylko zażąda.
Minister prześwietlił Adamanta badawczym spojrzeniem. Bał się tego, co zaraz usłyszy.
- A więc panie Rinloy, czy zaatakował pan Dariusa Mac'Labena? - zapytał cicho.
Rinloy poczuł, że słowa same cisną mu się na usta. Czuł, że będzie tego żałował, jednak nie umiał przeciwstawić się tej dziwnej mocy.
- Tak panie Ministrze, zaatakowałem. - odpowiedział po chwili.
W gabinecie nastała cisza. Minister nie wiedział co powiedzieć, czuł że jego wnętrzności wywracają się do góry nogami. Popatrzył z przerażeniem na Adamanta Rinloya, człowieka, który jak kiedyś uważał minister, był jednym z lepszych pracowników.
Carl wiedział, że taka padnie odpowiedź. Nikt jeszcze nie oparł się mocy Verita Serum. Popatrzył z zadowoleniem na Magberrego, który wyglądał jak skonfundowany. Mac'Laben wpatrywał się głucho w przestrzeń.
- A więc... chciałeś zabić pana Oreskiego a następnie pana Dariusa? - zapytał Igencjusz, który wydawał się być już troszkę spokojniejszy niż wcześniej.
- Tak - Adamant odpowiedział automatycznie.
Ministrowi odjęło mowę. Postanowił wykorzystać to Carl. Przybliżył się do Rinloya i powiedział sucho:
- Dla kogo pracujesz? - to pytanie sprawiło, że minister ocknął się. Popatrzył pytająco na Admanta.
Rinloy wiedział, że nie może tego zdradzać obcym, jednak pod działaniem Verita Serum nie miał innego wyboru, nie miał tyle siły, by przeciwstawić się sile eliksiru.
- Ja... pracuję dla... - przerwał. Wszyscy patrzyli na niego, nie mógł tego powiedzieć, jednak czuł, że zaraz nie uda mu się tego powstrzymać.
- ... pracuję dla... - powtórzył.
Ani Mac'Laben, ani Minister Magii nie zauważyli co się działo z Admantem.
Jedynie Carl zauważył jak ciało Rinloya przybrało purpurowy odcień. Darius uznał to za oznakę zdenerwowania, a Magberry za skutek uboczny działania Verita Serum.
Jednak Oreski widział już wcześniej kilka przesłuchań więźniów pod użyciem Verita Serum, nigdy nie zaobserwował podobnych oznak.
Po kilku sekundach stała się rzecz, którą Carl, Darius i Igecjusz zapamiętają do końca życia.
Ciało Adamanta zrobiło się szare,oczy zapadły się w głąb czaszki a z ust zaczeła sączyć się piana. Skóra Rinloya pokryta była dziwnymi bąblami, które pojawiły się na całym ciele. Ponadto związany czarodziej wyglądem przypominał martwego staruszka bez gałek ocznych.
Carl patrzył z obrzydzeniem na martwego Adamanta Rinloy'a.

***

Ministrowi zakręciło się w głowię. Nigdy nie widział jeszcze tak strasznego zdarzenia. Usiadł i nalał sobie wody. Nie zaproponował jej swoim dwóm towarzyszom, był zbyt oszołomiony tym nagłym zajściem. Jedyne czego się dowiedział tego wieczora, była informacja o tym, że w Ministerstwie naprawdę grasował szpieg.
- Jednak... nie wiadomo czy działał w pojedynkę... - ta myśl sprawiła, że Magberry poczuł się osaczony.
- Jeśli... jeśli w Ministerstwie jest jeszcze kilku innych zabójców? Moje życie jest w niebezpieczeństwie! - myślał gorączkowo minister. Nagle poczuł obrzydzenie do własnej osoby.
- Moje życie... życie każdego pracownika Ministerstwa Magii jest zagrożone! - mózg Igencjusza pracował na najwyższych obrotach. Popatrzył na Mac'Labena, który...
To zdziwiło Magberrego. Mac'Laben wcale nie był zaskoczony! Wręcz przeciwnie, patrzył spokojnie na zwłoki Adamanta.
- Czy... czy nie zdziwiło cię to, co się teraz stało Dariusie? - zapytał cicho minister.
Mac'Laben odpowiedział po chwili. Nadal nie spuszczał wzroku z ciała Rinloya.
- Nie... to znaczy, domyślałem się że coś takiego może się stać... - powiedział cicho.
- Stowarzyszenie, do którego należał... z pewnością nie ryzykowało by ujawnienia się w tego typu sytuacjach. Widać zaszczepili u niego jakieś potężne zaklęcie, które aktywowało się, gdy chciał zdradzić swoją organizacje, nie ważne że pod Verita Serum. - kontynuował
Carl spojrzał na Dariusa. Nie wiedział, że coś takiego można zrobić.
- Służba na śmierć i życie - pomyślał ponuro.
Nie miał tu już nic do roboty, postanowił wyjść.
- A więc... żegnam... - powiedział sucho i skierował się ku wyjściu.
Mac'Laben drgnął.
- Chwilę... Carl, pomożesz mi wziąć ciało Rinloya do krematorium, co? - zapytał się Darius patrząc pytająco na Oreskiego.
Dariusowi wcale nie pomyśli było to zadanie. Jednak po krótkiej chwili postanowił się zgodzić.
- Eee... no dobra Darius, zróbmy to szybko, nie mam ochoty więcej patrzeć na te obrzydliwe zwłoki - powiedział cicho.
Darius się uśmiechnął. Jednym ruchem różdżki sprawił, że liny oplatające ciało Rinloya znikły. Następnie zaklęciem "Wingardium Leviosa" uniósł w powietrzu Admanata. Carlowi przyszedł do głowy pewien pomysł.
- Accio prześcieradło! - powiedział głośno.
Po chwili drzwi otworzyły się, i do rąk Oreskiego powędrowało duże, białe prześcieradło. Wziął je i przykrył wzroki.
- ... Carl, po co to? - zapytał się zdziwiony Mac'Laben.
- Darius, myślisz że nikogo by nie zaciekawiły zwłoki, które wyglądają jak ciało staruszka z wyrwanymi oczami, latające sobie przez gmach ministerstwa? - uśmiechnął się i skierował się ku drzwiom.
- Hehe, racja - powiedział w trochę lepszym nastroju Darius i również skierował się do wyjścia.
- Trzymaj się Magberry - powiedział Carl i pomachał ręką w stronę Ministra. Wiedział, że i tak Igencjusz jest zbyt wstrząśnięty, by zwrócić mu uwagę. Darius wyszedł bez pożegnania, zostawiając Ministra samego w swoim gabinecie.
Każdy, kto zobaczył lewitujące prześcieradło lecące razem z dwójką aurorów, poczuł się lekko zdezorientowany. Jedni próbowali dostrzec co zakrywa nakrycie, inni przystawali i wpatrywali się w Carla lub Mac'Labena, czekając na odpowiedź. Oni odpowiadali tylko:
- Proszę nie zadawać pytań ani nie prosić o pokazanie pozwolenia... - odpowiadali jednocześnie.
- Czemu?
- Jak to?
Dariusa co raz bardziej denerwowali pracownicy. Postanowił przyśpieszyć kroku. Carl uważał podobnie, dlatego również zaczął iść szybciej.
Gdy dotarli do kominków sieci Fiuu, Darius niechętnie wziął w ręce zwłoki Adamanta i wszedł w płomienie, które delikatnie muskały jego ciało.
- Krematorium! - krzyknął, by po chwili zniknąć w płomieniach.
Carl uczynił to samo. Zawsze lubił podróżowanie siecią Fiuu, jednak teraz wolał jak najszybciej wypełnić swoją robotę i wracać do domu.

***

W krematorium jak zawszę panowała ponura atmosfera. Carl był tu tylko raz w życiu, jednak nigdy nie przepadał za tym miejscu.
Krematorium było miejscem, gdzie przenosiło się zwłoki niebezpiecznych czarodziei i ofiary wypadków. Ściany były pokryte w połowie kafelkami, w połowie białą farbą. Zawsze śmierdziało zgnilizną, a siostra Eva nie należała do najmilszych osób na świecie.
- Boże, kolejne zwłoki, kogo tym razem zabiliście? - powiedział chłodno, paląc papierosa.
Była bardzo wysoka i chuda, ze skórą koloru starego pergaminu, przypominała mumię. Nikt, z dwójki aurorów nie znał nikogo, kto przepadałby za panią Evą. Jednak oni, podobnie jak reszta pracowników, nauczyli się nie zwracać uwagi na jej złośliwe komentarze.
- Miło cię widzieć... - powiedział przez zęby Carl. Popatrzyła na niego ponuro i wskazała na zwłoki.
- Ile razy mam się pytać, kto to?
Mac'Laben zabrał głos.
- Eva, to Adamant Rinloy, odkryliśmy, że jest... to znaczy, był podwojnym agentem i raczej nie przepadał za nami.
Pielęgniarka pociągnęła za prześcieradło. Papieros wypadł z jej pomarszczonych ust. Popatrzyła na Carlsa.
- Co wyście mu do cholery jasnej zrobili?! - powiedziała przerażona.
Carl i Darius uśmiechnęli się ponuro. Nie wiedzieli, że pomarszczone ciało bez oczu wywołała u niej taką reakcję.
- To nie my, sam się tak urządził - powiedział obojętnie Carl. Nie miał jednak zamiaru zostawać tutaj dłużej, dlatego dodał:
- Nie wiem jak Darius, ale ja już muszę lecieć. Żegnam
Mac'Laben usadowił ciało Rinloya na stole i poszedł z Oreskim.

Meritas Expante - Rozdział 3 DragonWings 06/10/2007 17:53

Czytano 1743 razy Liczba komentarzy - 24

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.