Rozdział 6

Wspomnienia


Tyrus Leed wyjął z tylnej kieszeni różdżkę i szybkim machnięciem czarodziejskiej broni wyczarował dwie lampki wina. Jeden z kieliszków pofrunął do Keina, drugi znajdował się już w ręce uśmiechniętego Iluminatora.
- Ależ proszę się nie bać, nie otruję pana! - powiedział radośnie i powoli wypił łyk wina, nie spuszczając oczu z zastępcy szefa aurorów.
Ten, widząc jego spojrzenie, poruszył się niespokojnie, mocniej ściskając swoją różdżkę. Eryn nadal nie wiedział, co to wszystko ma znaczyć, jednak czuł, że na zwykłej rozmowie to spotkanie się nie skończy. Uznał, że jeśli będzie to konieczne, użyje całej swojej mocy.
- Wiem, że jesteś Iluminatorem. Wiem też, że przyszedłeś mnie zabić, więc skończmy ten cały cyrk i
zróbmy to, co do nas należy. - powiedział to spokojnie i powoli, ale dostatecznie głośno, by Leed poczuł przez ułamek sekundy strasz.
By poczuł... że nie pójdzie mu łatwo z kimś takim jak Eryn.
- Hmmm... a więc dobrze... - odpowiedział Tyrus.
W jednej sekundzie znikły obydwa kieliszki, a atmosfera stała się zauważalnie gęstsza. Znikł fałszywy uśmieszek z twarzy Iluminatora. Twarzy, która teraz tylko zimno i rządze mordu.
Eryn nie spodziewał się tego, co nastąpiło chwilę po tej wymianie zdań. Tyrus błyskawicznie rzucił
zaklęcie niewerbalne, które trafiło aurora prosto w serce. Na szczęście Kein rzucił sekundę przed
uderzeniem zaklęcia prostą tarczę, która minimalnie złagodziła śmiercionośne działanie czaru. Gdyby nie
to, leżałby już martwy. Siła zaklęcia była jednak tak potężna, że zwaliła czarodzieja z nóg.
- No nie. Nie powiesz mi chyba, że nie obroniłeś tego zaklęcia. Musisz żyć, do diabła! - powiedział
Iluminator, powoli idąc w kierunku leżącego aurora.
- Haha, może się pomyliłem i uśmierciłem nie tą osobę co trze...

Urwał.

Nie mógł wydobyć z siebie żadnego słowa. Oślepiający ból, który ogarnął Keina, był nie do wytrzymania.
Upadł i ledwo skupiając myśli, wypowiedział trzy słowa:
- Exerun Modere Nomiden
Ból ustał. Tyrus sapał głośno, nadal niezdolny podnieść się po tym, co przeżył.
Eryn stał nad nim, celując różdżką w jego plecy. Z czoła spływała mu krew, a on sprawiał wrażenie ledwo trzymającego się na nogach.
- No no, używamy zaklęć niewybaczalnych? Już dawno nie poczułem... takiego bólu. Niezłe Crucio, panie aurorze.
- Stul pysk, jesteś aresztowany. - odpowiedział powoli auror.
- Gdyby On mnie tu nie wysłał, nikt nie byłby cię w stanie pokonać. Tylko ja mam wystarczające umiejętności, by to zrobić. Widać nie doceniłem cię, pozwoliłem sobie na chwilę luzu...
Tyrus podskoczył, odpychając Keina. Zrzucił płaszcz i wycelował w głowę Eryna.
-Exbomb Netora!
Kein odskoczył od sunących ku niemu orłów i odpowiedział atakiem:
- Sectusempra!
Obaj unikali ataków przeciwnika, demolując gabinet i tworząc coraz większy harmider.
Tyrus usłyszał ludzi, którzy bez najmniejszych wątpliwości zmierzali do gabinetu zastępcy szefa aurorów.
Postanowił zaryzykować, bo wiedział że ma za mało czasu na dalszą zabawę.
- Aurorze! Wiem o twojej mocy! Uaktywnij ją, i walcz ze mną na całego! Inaczej... ja cię zabiję!
Powiedziawszy to rozerwał rękaw prawej ręki i dotknął ramię różdżką, wypowiadając cicho zaklęcie.
Jego ramię pokryła blizna, która rozjarzyła się czerwonym światłem. Różdżkę spowiła czerwona poświata.
- To ty... - Kein popatrzył na niego, przypominając sobie wszystko.
- Meritas Expante. - powiedział cicho.

--- (sceny drastyczne)

- Eryn! Eryn! Wracaj do domu! - krzyczała rudowłosa kobieta, chodząc naokoło małego, obskurnego domu.
- Mamo, mamo! Nie złapiesz mnie! - odpowiedział jej mały, 12-letni chłopiec, biegnąc przed siebie.
Kobieta stanęła, uśmiechnęła się. Była szczęśliwa, że posiada tak wspaniałego męża i syna. Spodziewała
się dziecka, najprawdopodobniej dziewczynki. Nie mogła się przemęczać, co często powodowało płacz jej synka, który był dzieckiem bardzo energicznym i ruchliwym. Jednak jak zawsze, uśmiech matki i wesoły śmiech ojca sprawiał, że chłopiec szybko zapominał o urazach spowodowanych brakiem kolegów, wracając posłusznie do rodziców. Rodzina Keinów mieszkała w domku położonym na obrzeżach Cerniville. Ojciec nie planował wysyłać swojego syna do Hogwartu. Czuł, że jego syn jest inny.

To stało się pewnej nocy, kiedy wszyscy spali w swoich łóżkach. Odgłos tłuczonej szyby i tupot nóg, obudziły Aresa. Wziął różdżkę i szybko pobiegł sprawdzić, co się stało. Miał przeczucie, że tej nocy stanie się coś okropnego.
- Avada Kedavra!
Zielone światło, oświetliło na moment sypialnie Eryna. Chłopiec widząc morderstwo swojego ojca, pobiegł cichutko do swojej matki. Kiedy pociągnął ją za rękę, poczuł coś ciepłego, spływającego po jej ręce.
Ze łzami w oczach, obrócił do siebie matkę, potraktowaną kilka razy zaklęciem cięcia.

Zwymiotował.

- Gdzie bachor? - powiedział głośno jeden z zabójców.
- Cholera wie. Ale głupio zrobiłeś Amnesty, że zabiłeś tą dziwkę. Mógłby być z niej jeszcze jakiś użytek!
- Jesteś obrzydliwy Tyrus. Idź się lecz, zachciało ci się zabawy z ciężarną kobietą. Spadajmy stąd, dzieciaka nie ma, może wysłali go do Hogwartu. - odpowiedział pierwszy.
Kein usłyszał oddalające się kroki, jednak nadal zdołał wyłapywać strzępy rozmowy prowadzonej przez dwóch Iluminatorów.
- Kretynie, mieliśmy informacje, że jego ojciec nie miał zamiaru go puścić do tej magicznej budy, bo
obawiał się o Sam Wiesz Co. Zresztą, musimy spalić tą rude...
Przerwał.
Odwrócił się i zobaczył to, czego szukał. Chłopiec trząsł się cały, a koło niego latały porozrzucane przedmioty. Eryn czuł tylko jedno. I pragnął tylko jednego.
- To... to ten dzieciak? Co jest do chole...
Tyrus nie myślał długo, w przeciwieństwie do innych, teleportował się sekundę przed...


4 godziny później...

- W okolicach miasta Cerniville nastąpił potężny wybuch, który zmiótł okoliczne domy. Przyczyną wybuchu był wyciek gazu. Liczba ofiar nie znana.
Alina Sky, Wiadomości.

Meritas Expante - Rozdział 6 DragonWings 26/01/2008 00:24

Czytano 2357 razy Liczba komentarzy - 16

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.