Oto moja dość ostra odpowiedź na stwierdzenie mojego hmm... przyjaciela, jakoby Albus Dumbledore miał horkruksa. Padło jeszcze tam zdanie, w którym Snape miałby pomóc odrodzić się dyrektorowi. Uwaga- jest to dość heretyczna wizja, która może szokować. Nawet bardzo... Wystąpią różne osoby. Teraz parodia wymiesza się z groteską...
------------------------------------------------------------

Cmentarz był stary i ponury. Światło księżyca kładło się plamami na popękanych starych nagrobkach. Z północy wiała ostra morska bryza. Nekropolia od tej strony kończyła się skalistym urwiskiem, nazywanym Wielkim Klifem. Jakieś trzysta metrów w dole o skały rozbijały się targane wichrem fale. Natomiast od strony południowej na tle ciemnego nieba, otoczony rosłymi dębami stał dom.
Cisza była przejmująca, w gałęziach świszczał tylko wiatr. Nagle jednak przez ową ciszę przedarł się wrzask, przerazający i ścinający krew w żyłach na gęstą galarekę a`la Krwawa Mary.
-Silencio!-dało się słyszeć ostre słowo, wypowiedziane przez mężczyznę.
Nieopodal Klifu stał Nagrobek z wytartym już napisem "Wulfric Matthew Dumbledore". Daty urodzenia i zgonu była tak niewyraźna, że wyglądały ja starożytne pismo runiczne.
Zakneblowana i oszołomiona rozwojem wypadków osoba została brutalnie pchnięta na płytę nagrobną.
-Incarcerus.- ten sam męski głos wypowiedział zaklęcie i w jednej chwili ciało zakneblowanego zostało przywiązane z całej siły do kurhanu.- Wszystko gotowe...- Finite Incantatem. Masz być cicho.- warknął, zdejmujac zaklęcie kneblujące i chowając różdżkę za pazuchę. Jednym ruchem zrzucił kaptur z głowy i spojrzał z nienawiścią na ofiarę.
-Snape, ty zakłamany ZDRAJCO!- wydyszał z furią związany Czarny Pan.
Severus Snape uniósł brew, przyglądając się Voldemortowi.
-Zdrajco?- syknął.- Nie mogę być zdrajcą, jeśli tak naprawdę nigdy nie byłem po twojej stronie.
-Zapłacisz mi za to, ty....
W tej samej chwili jednak rozległ się dziwny ostry krzyk, jakby drapieznego ptaka, który przedarł się przez huk fal i szum wichru. Snape, obejrzał się gwałtownie i usmiechnął katem ust.
Nadlatywał Fawkes.
Voldemort poderwał głowę i szarpnął się wściekle. W jego oczach widać było przerazenie. To nie mogła być prawda. Po prostu nie mogła.
Niebo rozjaśniło się, gdy feniks w porywach wiatru sfrunął w dół, siadając na ramieniu Snape`a.
-To jest niemożliwe...- wyszeptał Czarny Pan z szaleństwem w oczach.- Dumbledore....?
Zawył wiatr, a feniks krzyknął, jakby potwierdzał te słowa. Patrzył jednocześnie na Czarnego Pana z taką przenikliwoscią, że tego aż przeszedł dreszcz.
-Sądziłes, że tylko ty masz horkruksy?- Snape spojrzał z pogarda na szarpiącego się z linami czarnoksiężnika.
-Dumbledore nie mógł miec horkruksów!- wrzasnął Voldemort, wyglądając przerazająco. Oczy płonęły mu wściekłością, gdy patrzył na Severusa i Fawkesa, szarpał się jak mógł.- NIE MÓGŁ!! TYLKO JA WIEDZIAŁEM JAK JE....
-Tak to jest, kiedy widzi się koniec tylko własnego interesu.- prychnął Snape, a Fawkes krzyknął.- A teraz poczeekasz chwilę na spektakl...
Feniks z krzykiem poderwał się w powietrze, złote pióra szamotały mu się na wietrze, ptak zdawał sie promienieć jak słońce...
Voldemort wodził głowa jak w malignie. To nie mogła być prawda, to nie mógł być Dumbledore... tylko on wiedział jak umieścić skrawek duszy w ciele żywej istoty... Nagini....
Rozbiegany wzrok Riddle`a zatrzymał się na potężnym kotle, stojącym nieopodal. W środku bulgotał jakiś eliksir, a Snape czegoś dolewał do niego.
Rytuał.... to jakiś koszmar, to przecież absurd, Dumbledore i horkruks to jak Pan Bóg z Lucyferem pod rękę na satanistycznej Czarnej Mszy...
-Gotowe!- krzyknął Severus, patrząc w górę na feniksa. Ten ponownie krzyknął ostro i zapikował wprost do kotła, wypełniając światłem jego wnętrze. Sagan zachybotał się lekko.
-Poświęcisz się dla niego, Snape?!- zawył Voldemort.- Podarujesz mu część siebie?! Jesteś po prostu tchórzem!
Snape spojrzał na Czarnego Pana z chłodnym politowaniem.
-Tchórzem bym był, gdybym był po twojej stronie...- syknął i wyszarpnął różdżkę zza pazuchy.- Kości ojca dana nieświadomie... odnów swego syna!
Smagnął różdżką i spod nóg Voldemorta z ziemi wydostała się spora kość, która podleciała do kotła i wadła do niego z chlupotem. Voldemort był bliski obłędu.
Snape wziął głęboki wdech i wyjął mały inkrustowany szmaragdami i rubinami sztylet.
-Ciało sługi dane z ochotą, ożyw swego pana!
Prawa dłoń zacisnęła mu się na trzonku... zacisnął wargi i jednym wprawnym cięciem odciął sobie mały palec lewej ręki, który z obrzydliwym pluśnięciem dołączył do Feniksa i kości. Snape nawet nie krzyknął, jęknął tylko boleśnie.
-Nie odważysz się...- wydyszał Voldemort, ale Severus szybkim, choć chwiejnym krokiem podszedł do niego i błyskawicznym ruchem wbił mu czubek sztyletu w ramię. Krew, ciemnoczerwona, prawie czarna popłynęła powolnym strumieniem. Czarny Pan wrzasnął wściekle, ale Mistrz Eliksirów, zaciskając zęby z bólu nabrał trochę życiodajnego płynu we fiolkę, by po chwili stanąć nad saganem, w którym bulgotały złowieszczo składniki.
-Krwi wroga odebrana siłą...- wydukał Snape.-... ożyw swego przeciwnika!
Przechylił fiolkę, wlewając krew do gara.
Zasyczało, coś zabulgotało i straszna jasność oslepiła tak samo Voldemorta jak i Snape`a.
Po chwili oślepiająca biel zaczęła przygasać...
.... i oczom obu mężczyzn ukazał się Albus Dumbledore we własnej osobie. Długa biała broda, dobrotliwe spojrzenie błękitnych oczu, okulary połówki... na sobie miał długą jasnofioletową szatę.
Voldemort zaniemówił, czerwone oczy wytrzeszczył tak, że przypominały monety pięciozłotowe.
-Dziękuję ci, Severusie...- powiedział cicho Albus, patrząc na swoje zdrowe dłonie. Nie minęła chwila jak Snape cieszył się nowymi srebrnymi palcami.- Tom...- dyrektor spojrzał na związanego czarnoksiężnika.- To przyjemność znowu się z tobą spotkać...
-Horkruks... ty...- Riddle nie był w stanie wykrztusić nic wiecej.
-Ciekawa sytuacja, prawda? Stworzyłem horkruksa... i umieściłem go w Fawkesie, bo chciałem mieć zabezpieczenie na wypadek gdybym umarł.- Dumbledore uśmiechnął się dobrotliwie.
-Zabijesz mnie?- Voldemort szybko zmienił temat.
-O nie, Tom. Są rzeczy gorsze od śmierci.- Albus spojrzał z uwagą na czarnoksiężnika.- Jesteś śmiertelnikiem... twoje horkruksy zostały zniszczone... zmierzysz się z przeznaczeniem, Tom. Z tym, którego naznaczyleś...
-Wezwać ich?- zapytał szybko Severus.
-Tak.- odparł szybko Dumbledore, nie odrywając wzroku od Voldemorta, który wił się i wrzeszczał.
Nie trwało to długo. W ciagu kilku następnych chwil wokół nagrobka materializowały się nowe osoby. Nimfadora Tonks, Remus Lupin, Dedalus Diggle, Elfias Doge, Kingsley Shackebolt, Weasley`owie prawie że co do sztuki...
Wokół nagrobka ojca Dumbledore`a, przywiązanego do niego Czarnego Pana i samego dyrektora aportowali się członkowie Zakonu Feniksa. Szeptali między soba, patrzac z trwogą na dwie postacie mierzące się wzrokiem. Jedna spokojnym i opanowanym, druga wściekłym i oszalałym.
-A gdzie Wybraniec?- Albus rozejrzał się po przybyłych, smaganych wiatrem.
-Tu jestem.
Zza pleców Hagrida wysunął się wysoki chłopak o czarnych włosach i zielonych oczach, ukryty za okrągłymi okularami w okrągłej oprawce. Na czole miał bliznę w kształcie błyskawicy....
Harry Potter.
----------------------------------------------------------

Jeżeli wam się to spodobało, moge dac drugą część. Jeśli nie... domyślcie sie sami jak to się skończyło. Troche groteskowe, nieco parodyczne, ale nie każda parodia musi byc śmieszna. Licze na pozytywne komentarze. :* staram się wam udowodnic, że Dumbledore nie mógłby mieć horkruksa, chociaż jak teraz tak patrzę na to co napisałam... chyba zaczynam wierzyc w tą herezję... :D a co wy o tym sądzicie? Jakie jest wasze zdanie?

Między parodią a groteską - odrodzenie Albusa Dumbledore`a. Anika 01/06/2007 22:12

Czytano 6393 razy Liczba komentarzy - 72

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.