3 tajemnice...



- Myślę, że nie powinno być z tym problemu- powiedział ciepło Dumbledore.

- Naprawdę bardzo dziękuję, dyrektorze. Nawet nie wie pan, jak bardzo mi na tym zależy.

- Może kiedyś zdradzi mi pani powód, który przeważył na tej decyzji...

- Kiedyś... Myślę, że nastąpi to szybciej niż ja bym tego chciała i była na to gotowa. Ale liczyłam się z tym podejmując tą decyzję i jestem gotowa ponieść konsekwencje za swoje czyny i wybory.

- Szanuję takich ludzi. Taak...- Dumbledore zamyślił się. - Do tego trzeba dorosnąć, a pani ze swoim młodym wiekiem jest naprawdę bardzo stanowcza, a przez to i dojrzalsza. No dobrze- otrząsnął się, jakby odganiał swoje myśli.- Teraz powinna pani udać się do profesora Snape'a. On pani wszystko dokładnie wytłumaczy. Prosze mu to przekazać...

Dyrektor wyjął kawałek pergaminu i napisał kilka zdań.

- To kilka słów wyjaśnienia- dodał, widząc pytający wzrok kobiety.- A więc... do doboty!

- Jeszcze raz bardzo dziękuję. Dobranoc.

Lorena wzięła od Dumbledore'a liścik do Severusa i wyszła z gabinetu. Nareszcie się udało. Że też wcześniej na to nie wpadła! Może nie jest to bezpieczniejszy sposób... No, na pewno nie jest. W tej sprawie nie może być bezpieczniejszego i niebezpieczniejszego. Ale jest on w jakimś stopniu łatwiejszy. Nie będzie działała na własną rękę, zawsze będzie miała najświeższe informacje. Tak... tę decyzję podjęła naprawdę słusznie...

Dochodziła do gabinetu Snape'a. Kiedy podeszła do drzwi, zobaczyła, że są uchylone. Po cichu wślizgnęła się do środka. Rozejrzała się po gabinecie i...

-O Boże!

Zatrzasnęła za sobą drzwi, podbiegła do leżącego na podłodze Snape'a i upadła przy nim na kolana.

- Profesorze!

Poklepała go po policzku.

- Snape!- uniosła delikatnie jego głowę i poczuła coś lepkiego- krew.- Severusie! Se...

- Spokojnie. Nic mu nie będzie...

Lorena położyła głowę Snape'a z powrotem na podłodze. Wzrok miała skierowany nadal na niego, ale go nie widziała. To niemożliwe- myślała.- Ska on by się tu wziął?

- To Drętwota... A krew? Uderzył się o kant biurka, kiedy upadał.

- Co ty tu robisz?- zapytała wstając i odwracając się w stronę, z której dochodził głos.

Z cienia wyłoniła się wysoka postać w czarnym płaszczu z długimi, niemalże białymi włosami.

- Lorenko, Lorenko... Myślałaś, że się tu nie zjawię?

- Nie myślałam, że nastąpi to tak szybko, Lucjuszu.

- Tak szybko? Trzy miesiące cię szukałem! Czarny Pan już zaczynał nad sobą nie panować! Dopiero we wrześniu Draco powiedział mi, że ma nową nauczycielkę Obrony Przed Czarną Magią. Niejaką... Lorenę Swan...

- Oh nie myśl sobie, że tego nie przewidziałam. Ale gdybym tylko chciała, nigdy byś mnie nie znalazł. Nie myślałam tylko, że tak szybko...

- Ale znalazłem. A teraz... wracasz ze mną.

Lucjusz podszedł do Loreny, złapał ja za rękę i pociągnął do drzwi.

- Puszczaj!- dziewczyna wyszarpnęła rękę z jego uścisku i spojrzała wyzywająco w oczy.- Nigdzie nie idę! Zabieraj łapy!

- Czy ty jesteś taka głupia, czy taką udajesz?! Nie po to tyle czasu cię szukałem! Chcesz czy nie- wracasz ze mną. Pan czeka...

- Czy on... czy on wie, że mnie znalazłeś?- w jej głosie dało się słyszeć strach.

- Nie. Jeszcze nie.

- To mu tego nie mów!

- Nie zartuj- prychnął Lucjusz.- To jest mój Pan i jestem mu wierny!

- Nie dowie sie o tym. A ja tam nie chcę wracac i nie wrócę! Prędzej bedziesz musiał mnie zabić, a to mu się bardziej nie spodoba.

- Nie wygłupiaj się- powiedział Malfoy, ale teraz w jego głosie dało się słyszeć mieszaninę strachu i zdenerwowania.- Nie zmuszaj mnie do użycia czarów.

Lorena wyciągnęła swoją różdżkę i wyselowała w siebie.

- Nie. Prędzej wypowiem słowa Avady. A jeśli chcesz się ze mną zmierzyć, to wyciągaj różdżkę i walcz!

Malfoy stał i nie wiedział, co ma robić. Nie może zrobic jej krzywdy. Więc co ma zrobić? Pozwolić jej zostać? Tez nie.

- Milczysz Lucjuszu... Posłuchaj, zostaw mnie tu. Powiedz Czarnemu Panu, że jeszcze mnie nie znalazłeś.

Miał pustkę w głowie. Na pewno dobrowolnie ze mną nie pójdzie. A jeśli coś jej się stanie, Czarny Pan mnie osobiście zabije. Potrzebuję czasu do namysłu...

- Nie wiem, co mam z tobą zrobić... Znam cię i wiem, że nie żartujesz z rzuceniem na siebie Avady. Ale wiem już, gdzie jesteś. A o każdym twoim posunięciu poinformuje mnie Draco. Dam ci trochę czasu... Może zmienisz zdanie. On da ci za tą jedną przysługę wszystko! Co tylko zechcesz!

- Przysługę?! Nazywasz to przysługą?! To nie może być nic przymuszonego!

- Uspokuj się! Nawet nie wiesz, ile byłoby chętnych na twoje miejsce! To zaszczyt!

- Ale ja tego nie chcę!!!

- Ale ON tak. I to powinno byc dla ciebie święte! Nie rozumiem, że Czarny Pan nadal upiera się przy tobie. Chociaż...- zmierzył ją wzrokiem- jesteś naprawde bardzo, bardzo atrakcyjna...

- TO NIE O TO CHODZI!!! NIE WIESZ, TO SIĘ NIE...

Lucjusz złapał Lorenę wpół, przyciągnął do siebie i pocałował. Dziwczyna nawet nie zdążyła go odtrącić, bo w następnej sekundzie oboje syknęli z bólu i odskoczyli od siebie. Malfoy masował sobie lewe ramię.

- Cholera! Na śmierć o tym zapomniałem!

- Nigdy wiecej tego nie rób!- Lorena splunęła na ziemię.- Idiota! Wyjdź!

- Teraz wyjdę... Ty przemyśl wszystko, a niedługo ponownie się spotkamy.

Podszedł do niej, musnął ustami jej policzek i wyszedł.

***

W tym rozdziale są 3 wątki ("3 tajemnice"), które zostaną rozwinięte i wyjaśnione w całym FF... Nie wiem, czy dojdziecie, co to za sekrety, bo moja siostra miala z tym wieeelki kłopot:):):)

Moja historia Severusa Snape'a cz.3 erica_nena 17/10/2007 22:51

Czytano 3408 razy Liczba komentarzy - 40

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.