Uśmiech przez łzy

-Kretyn- powiedziała wycierając policzek.- O czymś takim się nie zapomina! Och, Snape, zapomniałam...
Podeszła do leżącego na ziemi Severusa i wypowiedziała odpowiednie przeciwzaklęcie. Otworzył oczy, rozejrzał się nieprzytomnie, poderwał się jak oparzony i nagle syknął, łapiąc się ręką za głowę.
- Spokojnie... Spokojnie- Lorena jedną ręką złapała go za ramię, a drugą położyła na szacie z przodu, aby go przytrzymać.- Już? Dobrze? To podczas upadku, uderzył się pan w głowę...
- Malfoy!!! Lucjusz Malfoy!!! To on tu był! To jego głos słyszałem! To...
- TAK! Ale niech się pan uspokoi! Już poszedł...
- Widzieliście się? Rozmawialiście?
- Taaak...- Lorena nie chciała pogłębiać tego tematu.- Proszę się odwrócić. Zajmę się rozcięciem.
- Co on tu robił?
- Proszę się odwrócić.
- Czego chciał?- Snape spojrzał jej prosto w oczy- Odpowiedz!
- Nie podnoś na mnie głosu! Odwróć się!
Snape'a trochę zatkało. Nadal był trochę nieprzytomny po tym uderzeniu w głowę. Kazała mu usiąść na krześle, a sama ustała z tyłu, wyciągnęła różdżkę...
- Nie trzeba- warknął Severus otrząsając się ze stanu lekkiego otępienia.- Muszę zająć się sprawą Malfoya. Czy może mnie pani przepuścić?
- Ale co chce pan zrobić? A rana z tyłu głowy? nadal krwawi...
- Gorsze rzeczy miałem w życiu- uśmiechnął się drwiąco.- Przepraszam...
- Ale co chce pan zrobić ze sprawą Lucjusza Malfoya?
- Jak to co?! Idę do Dumbledore'a!
- NIE!
Snape ustał. Wpatrywał się dziwnie w dziewczynę.
- To znaczy... myślę, że nie ma potrzeby iść z czymś takim do dyrektora- wyraźnie się zmieszała.
Snape nic nie mówił, tylko nadal wpatrywał się w Lorenę z lekko przymróżonymi oczami.
- No bo przecież każdy rodzic ma prawo odwiedzić swoje dziecko w Hogwarcie- ciągnęła dalej- a pan malfoy na tu syna więc...
-... więc dlatego rzuca zaklęcie Drętwoty na opiekuna jego domu?- dokończył za nią Snape.- Tak?
- Niee... Nie to chciałam powiedzieć...
- To oczywiste. Jednakże... Lucjusz Malfoy miał tu jakiś interes... I to PANI z nim rozmawiała.
- To nie ma nic do rzeczy...
- Po co... on... tu... przyszedł?
- Nie wiem.
- W takim razie, przepraszam, idę do dyrektora.
Lorena, która od jakiegoś czasu stała przy drzwiach, nawet nie drgnęła.
- Przepraszam- powtórzył z naciskiem Snape.
- Profesorze... Profesorze nie ma potrzeby, bo... bo on przyszedł tu do mnie...
- No proszę...- wyszeptał Severus.- A jeszcze przed chwilą słyszałem, że nie ma pani pojęcia o celu jego...WIZYTY. Jeszcze trochę, a dowiem się zapewne wielu ciekawych rzeczy...
Nastała chwila milczenia.
- Dlaczego nic pani nie mówi? Czego on chciał?
- To nic ważnego...
- Jeśli to COŚ nie jest ważne, to dlaczego JA straciłem świadomość?
- Nie wiem. I nie muszę się nikomu tłumaczyć. Może lepiej będzie, jak już pójdę. Dobranoc.
Odwróciła się w stronę drzwi i już miała wychodzić, kiedy Snape złapał ją z tyłu za rękę, jednym szarpnięciem odwrócił i pociągnął w swoją stronę. Wziął ją za ramiona i lekko potrząsnął.
- Kobieto! pięć miesięcy temu wrócił Czarny Pan! A dziś zjawia się tu Malfoy, rzuca na mnie zaklęcie Drętwoty, a ty nie chcesz...
Urwał. Po policzkach Loreny zaczęły spływać łzy. Łzy tak długo duszone i ukrywane przed całym światem. Wylewała razem z nimi całą rozpacz, wszystkie problemy, które w ciągu tych kilku miesięcy zwaliły jej się na głowę. Silna, a zarazem delikatna i zawsze uśmiechnięta profesor Swan płakała. Płakała tak szczerze, jak jeszcze nigdy dotąd. Cała sytuacja ją po prostu przerosła. Wtuliła się w Snape'a. Nie widział już jej zapłakanej twarzy tylko słyszał, od czasu do czasu, stłumione pociąganie nosem.
- T-to w-w-wszystko jest takie t-trudne- powiedziała w końcu przez łzy.- Zrozum... ze n-n-nie m-mogę ci tego p-powieedzieć!
Snape'a zwalił z nóg ten cały zwrot sytuacji. To była ostatnia rzecz, jakiej by się spodziewał.
- Uspokój się. I na litość Boską przestań płakać.
Ale dziewczyna nie przestawała. Snape nie wiedział, co ma robić. Nikt mu się jeszcze nigdy nie wypłakiwał. Czuł pewien niesmak. Nie lubił takich uczuć jak żal, wzruszenie, płacz. Nie wiedział co zrobić z rękami. W końcu się zdecydował i pomału objął Lorenę. Dziewczyna jakby się trochę uspokoiła, ale wtuliła sie jeszcze mocniej w Snape'a. Stali tak przez jakiś czas. Snape miał minę znudzonego. Kilka razy chciał ją już od siebie odsunąć, ale ona nadal trzymała go rękami za szatę. W końcu poczuł, że jej uścisk się rozluźnia. Nie patrzyła na niego. Patrzyła gdzieś na dół.
- Przepraszam. Ja... ja już pójdę.
Kiedy zamykała za sobą drzwi, dodała z lekko dostrzegalnym uśmiechem przez łzy:
- Zamoczyłam ci szatę.
I poszła.
Snape dotknął szaty na piersiach i zaczął ją powoli zdejmować
- Zamoczyłam ci szatę- powiedział sam do siebie z lekkim rozbawieniem.- Co ty powiesz? Naprawdę?

Moja historia Severusa Snape'a cz.4 erica_nena 03/11/2007 15:17

Czytano 2445 razy Liczba komentarzy - 45

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.