Wspomnienia i zaufanie

Severus otworzył oczy. Był już ranek. Spojrzał na stojący na szafce przy łóżku zegarek- była 6.20. Usiadł. Odrarnął z twarzy włosy i pogładził ręką zarost. Poszedł do łazienki, ogolił się, wziął zimny prysznic. Na krześle znalazł świeżą szatę, którą w nocy przyniósł któryś ze skratów. Ubrał się. Dochodziła 7.00. Uczta była dopiero o 9.00. Nie mając nic lepszego do roboty, postanowił przejść się po błoniach.
Doszedł do wielkich, drewnianych, frontowych drzwi. Machnął różdżką i się otworzyły. Uderzył go w twarz zimny powiew świeżego, porannego powietrza. Pachniało rosą i mgłą. Wszędzie słychać było spiew ptaków. Snape zaczął iść przed siebie. Doszedł do wielkiego drzewa, rosnącego na środku błoni. To tutaj -pomyślał.- Tutaj ten przeklęty Potter... Wielki pan... Umiał się tylko popisywać przed tą Evans i pozostałymi... Ale to jego już nie ma... To on zginął. I to wydany przez tego, przed którym się tak chwalił... Przez tego, którego uważał za gorszego od siebie.
- Aach... Tak... Tak kończą tacy, jak ty...
Odwrócił się w stronę zamku. Dostrzegł jakiś ruch przy oknie na pierwszym piętrze. Lorena, jeszcze w swojej białej koszulce nocnej, usiadła przy stoliku z kubkiem w ręku. Wyprostowała się, ukryła twarz w dłoniach. Włosy opadły jej na zasłonięte teraz rękami policzki.
Co miało znaczyć to wczorajsze zachowanie? -myślał Snape- Czego nie mogła mi powiedzieć? I co takiego zrobił Lucjusz Malfoy, że doprowadził ją do płaczu... W co ty pogrywasz, kobieto...
Poszedł na ucztę. Miejsce między nim a Hagridem było dziś puste. Zwrócił się do siedzącego po jego prawej stronie Dumbledore'a:
- Dyrektorze...
- Słucham cię, Severusie?
- Wczoraj...
I opowiedział mu całą historię z Malfoyem i Loreną. Dumbledore przez cały czas wpatrywał się gdzieś przed siebie i kiwał głowa na znak, że słucha Snape'a.
- Bardzo dobrze, że mi to powiedziałeś Severusie. Panna Swan nic mi o tym nie wspominała, gdy dziś z nią rozmawiałem. Wzięła dzień wolnego, bo źle się czuje.
- Źle się czuje- prychnął Snape.
- Nie wiem, co miało znaczyć to wczorajsze zachowanie Lucjusza. Zauważyłem, że profesor Swan największym zaufaniem darzy tu ciebie, dlatego...
- To mi wcale nie imponuje- warknął Snape.
- ... dlatego jeśli jeszcze się czegoś dowiesz, natychmiast mi o tym powiedz. Ja na razie będę udawał, że o niczym nie wiem.
- Dobrze, dyrektorze.
Snape wstał od stołu.
- Severusie...
- Tak?
- Czy dostałeś wczoraj liścik ode mnie?
- Nie... Jaki liścik?
- Dałem go profesor Swan. Musisz jej wszystko wytłumaczyć. Bo widzisz...- dodał widząc pytający wzrok Snape'a- mamy nowego członka Zakonu Feniksa.

Róże

Minęły 4 dni. Snape gdzieś zniknął na ten czas. Dla Gryfonów były to, jak na razie, najlepsze dni w tym roku szkolnym.
- Jestem ciekaw, co on robi- powiedział Harry wieczorem w pokoju wspólnym.
- Nooo... Ja tez. Ale mamy za to wolne od eliksirów!
- Och, Ron! Ty tylko myślisz o tym, żeby nie było jak najwięcej lekcji!- powiedziała ze złością Hermiona.- A w tym roku są sumy! Mam nadzieję, że Snape szybko wróci, bo to, co robimy na lekcjach jest o wiele ważniejsze niż to, co jest w "Eliksirach dla zaawansowanych",
- Hermiono! Nie wierzę! Wątpisz w wartość książek???
- Nie o to chodzi, Ron! Po prostu poprzez praktyczne podejście możemy sprawdzić swoje umiejętności! Harry, a co do Snape'a to...- ściszyła głos- ... to myślę, że znów robi coś dla Zakonu...
- Taaak... Pewnie znów coś tajnego... Jak w wakacje wrócił ze swojej misji, to nie mogliśmy nic podsłuchać.
- Nawet Uszy Freda i Geroge'a nic nie dały- powiedział Ron, jakby to przesądzało sprawę.- Jak nie będzie go jeszcze przez tydzień, to wyślę mu przez sowę anonimowo bukiet róż!
Harry i Hermiona parsknęli śmiechem.

***

Następnego dnia Snape znów nie pojawił się na śniadaniu. Harry'emu i Ronowi dopisywał humor. Kiedy później udali się na błonia i znaleźli wolną ławkę, Hermiona od razu wyciągnęła podręcznik do eliksirów i zaczęła studiować temat, który powinni mieć na dzisiejszej lekcji.
- Ach... Życie jest piękne- westchnął Ron. - Hermiono, schowaj to! Powinnaś cieszyć się tym, że dziś znów przepadają nam eliksiry! A książka przecież i tak nie zastąpi ci "praktycznego podejścia na lekcji"...
Hermiona udała, że tego nie słyszy i dalej przewracała strony podręcznika.
- Harry, to co robimy? Za pół godziny mamy eliksiry. Trzeba jakoś uczcić nieobecność starego Snape'a. Może zwędzimy trochę żarcia z kuchni, co?
- Jasne!- Harry nie zwrócił uwagi na spojrzenie Harmiony. Pomysł Rona o wiele bardziej podobał mu się od zmarnowania całej godziny na naukę tak znienawidzonego przez niego przedmiotu.
- Wiecie co?- Ron był wyraźnie wniebowzięty, czego nie okazywał od 2 tygodni.- Mój pomysł z kwiatami jest nadal aktualny. Snape'owi zostało jeszcze 6 dni. Jeśli przez ten czas nie zjawi się na naszych lekcjach, będziecie świadkami, jak wysyłam mu bukiet róż.
- Myślę, że nie będzie takiej potrzeby...
Cała trójka aż podskoczyła. Za nimi stał Snape!
- Niestety panna Granger i pan Potter nie dostąpią tego... ZASZCZYTU bycia świadkami tak wyczekiwanej przez ciebie Weasley chwili, a ty sam dostąpisz u mnie zaszczytu tygodniowego szlabanu. Od dziś o 17.00. Ach, a w czwartek o 11.00, bo ma nie być lekcji.
- A-Ale profesorze, w czwartek o 11.30 jest turniej Quidditcha!
- Naprawdę? Cóż za pech panie Weasley...
- Ale ja gram!
- Codziennie o 17.00, a w czwartek o 11.00 widzę cię pod moim gabinetem.
Odwrócił się i odszedł szybkim krokiem w stronę zamku. Czarna szata podróżna powiewała za nim jak wielkie, czarne skrzydła. Uczniowie schodzili mu z drogi. Tylko Draco Malfoy zatrzymał go na chwilę i zamienił kilka zdań. Ron siedział z miną zbitego psa.
- On wiedział, że w czwartek o 11.30 jest Quidditch!
- To chyba nie zaskoczenie, co? Na pewno wiedział. Przecież to nauczyciel, to chyba normalne- warknęła Harmiona.
Harry miał wrażenie, że odgryza się za docinki Rona.
- Harry, musisz znaleźć nowego obrońcę.
- Przestań Ron! Może ci przełoży ten czwartkowy szlaban- Harry spojrzał ostro na Hermionę, która już otwierała usta, żeby zaprzeczyć słowom Harry'ego.- Prawda Hermiono?
- Eee... Ja... no... myślę, że powinieneś spróbować go przekonać...
- Nie znacie Snape'a? To na nic...
Hermiona schowała do torby swój podręcznik.
- Przed szlabanem będziesz się o to martwił, co mu powiesz. Teraz chodźmy na eliksiry.

Woreczek

Cała trójka stała wraz z innymi uczniami w lochach czekając, aż Snape wpuści ich do środka. Prawie nikt się nie odzywał. Wszyscy byli oszołomieni i zaskoczeni nagłym pojawieniem się Mistrza Eliksirów. Tak samo jak 5 dni temu, kiedy to zniknął- nie wiadomo gdzie, nie wiadomo jak i nie wiadomo na ile czasu. Lecz dało się zauważyć, że nie tylko uczniowie nie mają pojęcia o tym tajemniczym zniknięciu. Profesor McGonagall zapytana o to przez Harry'ego, odpowiedziała, że nie ma pojęcia, dokąd udaje się profesor Snape i że jego, Harry'ego, też nie powinno to interesować. Hagrid, wypytywany o to od kilku dni, też nie mógł im nic powiedzieć. Najprawdopodobniej jedynie sam Dumbledore wiedział gdzie był Severus Snape. Ha! Może nawet sam zlecił mu jakąś kolejną misję. Ale to były tylko domysły, a w tym momencie nikt nie miał głowy, żeby wymyślać coraz to nowsze i bardziej niemożliwe i głupie powody 5-cio dniowej nieobecności Snape'a. Nikt się nie odzywał. Ron stał ze spuszczoną głową, załamany tygodniowym szlabanem, Harry zastanawiał się, co dziś wymyśli dla nich Snape, po prawie tygodniowej rozłące. Nawet Malfoy, którego ulubionym przedmiotem zawsze były eliksiry, ze względu usłyszenie chociażby jednej złośliwej i szydzącej z Harry'ego uwagi Snape'a, teraz stał ze zrezygnowaną i niezadowoloną miną.
Usłyszeli stuk obcasów. Wszystkie głowy zwróciły się w stronę, z której dochodził. Profesor Swan szła ze stosem grubych ksiąg w rękach. Od kilku dni wyglądała na czymś zmartwioną. Jej twarz nie była tak promieniejąca, jak w dniu, w którym ją pierwszy raz zobaczyli. Nadal była piękna- tego nie można zaprzeczyć, nadal szła wyprostowana, nawet teraz, z takim ciężarem w rękach, nadal na jej lekcje wszyscy z chęcią uczęszczali... Ale była jakaś przygaszona. Rzadziej się uśmiechała. Taka... zatroskana.
Zatrzymała się widząc stojącą przed klasą i wpatrującą się w nią grupę. Dracon Malfoy ocknął się momentalnie. Odepchnął stojących mu na drodze Crabbe'a i Goyle'a, i podszedł szybkim krokiem do profesor Swan.
- Pani profesor może pomóc? Proszę dać mi te książki.
- Dziękuję ci bardzo, Draco, ale poradzę sobie- na jej twarzy pojawił się leciutki uśmiech.- Ee... możesz mi powiedzieć, dlaczego tu wszyscy stoicie?
- Czekamy na eliksiry.
- Ale profesora Snape'a nie ma.
- Jest. Przed chwilą wrócił.
- Wrócił?
- Tak jest.
Przez chwilę stała w bezruchu, jakby zastanawiała się, co ma zrobić.
- Czy nic się nie stanie, jeśli przeszkodzę wam troszeczkę w lekcji?- powiedziała zwracając się do całej grupy.
- Nie, nie.
- Ależ skąd!
- NIE!
- Niech pani przychodzi.
Znów ustała. Spoglądała to na drzwi klasy, to na wyczekujących jej reakcji uczniów, to na księgi, które trzymała. I w końcu się zdecydowała...
BUCH!
Prawie rzuciła cały stos ksiąg w ręce Malfoya. Ten w ostatniej chwili zdołał wystawić ręce, żeby złapać książki. Kolana lekko mu się ugięły pod spadającym z ogromną siłą ciężarem. Ale w następnej chwili już stał prosto, dumny z tego, że to on doświadczył tego zaszczytu niesienia jej książek, że to on pierwszy rzucił się jej z ofertą pomocy.
- Draco możesz się trochę spóźnić na eliksiry? Usprawiedliwię cię.
- Oczywiście.
- No to chodź ze mną.
I ruszyła szybkim krokiem. Obcasy równo wystukiwały rytm na kamiennej posadzce. Malfoy starał się dotrzymywać jej kroku, ale nie było to możliwe z tak wielkim stosem ksiąg w rękach, więc po chwili zaprzestał tych starań i szedł za nią, jak najbliżej mógł.
- Haha! Patrz jak popędziła! Założę się, że zgubi ją za najbliższym zakrętem- powiedział ze złością Ron.
W tym momencie z wielkim hukiem otworzyły się drzwi. W podziemnym korytarzu zapadła grobowa cisza. Snape ogarnął wszystkich zimnym spojrzeniem i rzucił tylko krótkie "Do środka". Nie było trzeba im tego powtarzać. Wszyscy bez słowa weszli i zajęli swoje miejsca. Nikt się nie odwracał. Trzasnęły z ogromną siłą zamykane za ostatnią osobą drzwi.
- Straciliście pięć lekcji eliksirów. Na pewno nie jest to na waszą korzyść, jeśli chodzi o zaliczenie tego przedmiotu na egzaminie Standardowych Umiejętności Magicznych- zaczął Snape.- Jednakże... jest w tej klasie wiele osób, które nie wykazują żadnych umiejętności...- zatrzymał swój wzrok na Harrym- ...choć nawet jeśli posiadałyby jakiekolwiek, najpierw musiałyby zacząć myśleć, aby nauczyć się z nich korzystać. Tak więc... tym osobom nie robi różnicy tych kilka lekcji...
Harry posłał mu najbardziej nienawistne spojrzenie, jakie mógł z siebie wydobyć.
- Dziś zajmiemy się eliksirem Długiego Snu. Potrzebne ingrediencje- machną różdżką, na tablicy pojawiły się potrzebne składniki- macie wypisane tutaj, wszystko, co potrzebne do jego uwarzenia- ponownie machną różdżką, drzwiczki i szuflady stojącego przy ścianie kredensu otworzyły się z hukiem- znajdziecie w tej komodzie, czas- po raz trzeci machnął różdżką, a stojący na szafce przy biurku dziwny zegar, który nie wskazywał godziny, ruszył odliczając czas pozostały do końca warzenia eliksiru Długiego Snu- widzicie na tym zegarze.
Po wypowiedzeniu tych słów odszedł w stronę biurka, nie zwracając uwagi na idących w stronę kredensu uczniów. Podszedł do okna. Bez najmniejszego zainteresowania zaczął przypatrywać się Hagridowi, podlewającemu swoje grządki. Odwrócił się na pięcie. Usiadł przy biurku. Wyjął z kieszeni jakiś mały woreczek z żółtym proszkiem i czysty kawałek pergaminu, zamoczył swoje czarne jak smoła pióro w atramencie i zaczął coś pisać. Harry przestał kroić swoje korzonki. Zainteresował go ów proszek. Niepostrzeżenie nadepnął Hermionie na stopę i dźgnął Rona jednym z niepokrojonych jeszcze korzonków. Oboje posłali mu pytające spojrzenia. Harry wskazał głową na Snape'a.
- Co jest w tym woreczku?- szepnął.
Ron nic nie powiedział, a Hermiona potrząsnęła tylko głową, spojrzała na zegar i zabrała się do mieszania swojego eliksiru. Ron po krótkiej chwili zrobił to samo. Harry nie spuszczał wzroku z proszku. Był pewny, że już go kiedyś widział, tylko nie mógł sobie przypomnieć, gdzie. Otrząsnął się ze swoich myśli, kiedy woreczek zniknął mu z oczu. Zamiast niego widział rękę, która go zasłaniała. Spojrzał na Snape'a. Ten wpatrywał się w niego z nieukrywaną złością. Wstał, podszedł do stolika Harry'ego i zajrzał do jego kociołka.
- No staraj się, Potter- wyszeptał jadowicie.- Na koniec lekcji wypróbujemy twój eliksir... na jego właścicielu- jego usta wykrzywił złośliwy uśmiech.- Teraz z waszych kociołków powinien unosić się fioletowy opar.
Harry spojrzał na swój- był pomarańczowy! Nie wiedział, co się stanie, po wypiciu nieudanego eliksiru. Ale na pewno nic dobrego.
Snape wrócił do biurka. Związał ze sobą tajemniczy woreczek z zapisanym przed chwilą pergaminem. Wsypał garść proszku ze stojącego obok naczynia do kominka. Natychmiast zaczęły w nim tańczyć zielone płomienie. Ukucnął, wypowiedział jakieś słowa i w następnej chwili wręczył woreczek i list ręce, która ukazała się tam nie wiadomo skąd. Wyprostował się.
- Za 10 minut koniec! Crabbe, gdzie jest Draco?.
PUK! PUK! PUK!
- Proszę!
Jak na zawołanie, wszedł Malfoy.
- Czy możesz mi wyjaśnić, gdzie byłeś?- warknął Snape.- I zamknij drzwi.
Malfoy nie zdążył wypowiedzieć ani jednego słowa, ani zamknąć drzwi, bo w następnej chwili weszła profesor Swan.
- Profesorze, Draco był u mnie.
- Co zrobił?- powiedział beznamiętnie Snape.
- Nic. Po prostu mi pomagał.
Malfoy usiadł z zadowoloną miną i zaczął opowiadać coś Crabbe'owi i Goyle'owi. Lorena przeszła przez klasę i podeszła do Severusa.
- To...- wyjęła jakiś liścik-.... to dla pana. Od dyrektora. Ale może wie już pan, o co cho...
- Tak, wiem.
Lorena odwróciła się aby wyjść, kiedy Snape niespodziewanie ją zatrzymał:
- Profesor Swan....
- Tak?
- A co z...?- posłał jej znaczące spojrzenie.- Był jeszcze raz?
Harry, Ron i Hermiona podnieśli głowy i spojrzeli na siebie. O co chodzi? Wyostrzyli słuch.
- Niee... Nie. Ale...
Urwała. W tej samej chwili zadzwonił dzwonek. Uczniowie zaczęli wychodzić. Lorena także poszła w stronę wyjścia, stwierdzając, że w takim hałasie z ich rozmowy nic nie wyjdzie. Harry dziękował jej z całego serca, że weszła akurat w takim momencie. Zabrał swoje książki i wyszedł wraz z innymi, posyłając Snape'owi zwycięskie spojrzenie...

Tym razem trochę:) dłużej. Połączone 3 rozdziały. Miłej lektuy!!!

Moja historia Severusa Snape'a cz.5 erica_nena 15/11/2007 19:49

Czytano 6491 razy Liczba komentarzy - 61

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.