Tacy sami

Severusie,
Mamy nowego członka Zakonu Feniksa. Jestem rad z tego, że jest nas coraz więcej, a panna Swan zdecydowała się do nas dołączyć. Twoim zadaniem jest udzielić jej podstawowych informacji o Zakonie.
Z poważaniem

P.S. Proszę Cię, abyś był miły dla profesor Swan...


Snape szybko przeczytał liścik od Dumbledore'a. Ścisnął go w dłoni i wyszedł ze swojego gabinetu trzaskając drzwiami. Szedł szybkim krokiem. Przechodził obok klasy transmutacji, kiedy uderzył go w plecy balon napełniony wodą. W jednej chwili obrócił się na pięcie i machnął różdżką. Dało się tylko słyszeć zduszony, chwilowy krzyk Irytka, którego usta w następnej chwili zrosły się, podobnie jak ręce i nogi. Drugie machnięcie różdżki. Siła zaklęcia wbija Irytka w ściane i zamurowuje go tam przezroczystą cegłą.
- Następnym razem się zastanowisz, Irycie...
Odwrócił się i poszedł dalej. Doszedł do kamiennego gargulca.
- Pałka lukrecjowa...
Gargulec odskoczył ukazując kamienne schody. Snape wszedł na nie, a te od razu zaprowadziły do przed wielkie, drewniane drzwi. Bez wcześniejszego zapukania Snape wszedł do środka. Podszedł prosto do stojącego przy Fawaksie Dumbledore'a.
- Coś się stało, Severusie?
- To!- wycedził przez zaciśnięte zęby rzucając dla dyrektora zgnieciony kawałek pergaminu.
Dumbledore wziął go i rozwinął.
- Coś nie tak?
- Dlaczego ja mam ją w to wszystko wprowadzać? Dyrektorze, wiesz dobrze, co mam na głowie. Po co mi jeszcze...
- Tak, wiem, Severusie- wszedł mu w słowo Dumbledore.- Ale wierz mi, mam swoje powody.
- Tak, mam swoje powody- zadrwił Snape.- Czyli co? Ja też mam swoje powody, żeby tego nie robić!
- Severusie, profesor Swan nie jest taka, na jaką wygląda...
- Co to znaczy?
- Nie jest taka otwarta, na jaką wygląda. Nie śmieje się tak często, jakby się wydawało. To tylko całun, który ją okrywa.
- Jak to? Skąd...
- Tak jest. To jest w ogóle inna osoba, niż ta, którą widzimy. To znaczy... jest miła, jest stanowcza, pewna siebie, ma dobre serce. Ale jest też nieufna, skryta, czego nikt by o niej nie powiedział. Ma jakieś problemy. Poważne problemy. Przeżyłem już tyle, że mogłem to zauważyć. Rozmawiałem z nią, pytałem czy ma jakiś problem, powiedziałem, że razem znajdziemy jakieś rozwiązanie. Ale ona mówi, że wszystko jest w jak najlepszym porządku.
- Skąd ta pewność? Wiedziałem tylko, że ma jakieś kontakty z Lucjuszem, że się chyba pokłócili. Zresztą dyrektorze, już ci to opowiadałem. Ale może się mylisz? To są tylko domysły...
- Powtarzam ci jeszcze raz, żyję już długo na tym świecie. I zauważam rzeczy, których inni nie zauważą. Ta kobieta umie udawać. To, co przed chwilą usłyszałeś, wiesz tylko ty i ja. I chcę, żeby tak zostało.
- Oczywiście. Ale dlaczego to ja...
- Dlaczego tobie zleciłem zapoznanie profesor Swan ze wszystkim? Widzisz... dlatego, że jesteście tacy sami...
- ŻE CO?!
- Tak, Severusie. Uspokój się. Jesteście tacy sami. No, może nie tacy sami... Bardzo podobni, to jest lepsze określenie. Oboje jesteście nieufni, zamknięci w sobie. Nie zaprzeczysz, że taki nie jesteś...
- Nie, nie zaprzeczę- warknął Snape.- Ale mi to nie przeszkadza. A nadal uważam dyrektorze, że się mylisz. Ja nic takiego nie zauważyłem!
- Nie będę się z tobą kłócił. Powiedziałem ci o moich spostrzeżeniach i na tym skończę. Ona tobie ufa najbardziej z nas wszystkich.
- No i co z tego? Już to słyszałem. I co to znaczy JESTEŚCIE TACY SAMI??!!
- Na Brodę Merlina, Severusie! Już ci to wytłumaczyłem. Czy masz do tej kobiety jakąś urazę? Bo tak się zachowujesz...
Snape się nie odezwał.
- Zrobisz z tym co chcesz- Dumbledore oddał mu liścik.- Jeśli za dwa dni nie zdecydujesz się zapoznać profesor Swan z podstawowymi sprawami Zakonu, zrobi to kto inny. A teraz dobranoc, Severusie.


Milion myśli...

Severus wyszedł z gabinetu dyrektora kompletnie zbity z tropu. Nie wierzył w to, co powiedział mu Dumbledore. Niemożliwe, że Lorena Swan jest inna. Nikt inny tego nie zauważył, oprócz dyrektora.
- Kim ty jesteś?- powiedział sam do siebie.
Ruszył przed siebie. Ciągle myślał o tym, co usłyszał. Kiedy pierwszy raz zobaczył profesor Swan, kierowało nim dziwne uczucie. Widział piękną kobietę. Ale nic więcej. Później, kiedy lepiej ją poznał, zobaczył ciągle uśmiechniętą, miłą, słodką dziewczynę. A teraz, po jego podróży, po powrocie do Hogwartu, osoba Swan w ogóle przestała go interesować. No, sprawa Lucjusza nadal go ciekawiła, ale nic poza tym. Jeszcze do dzisiejszego wieczoru tak było. A teraz... Po rozmowie z Dumbledorem, gdzieś tam w środku, Lorena stała mu się trochę bliższa. Gdyby naprawdę było tak, jak powiedział dyrektor... Już po tej rozmowie zaczął inaczej na nią patrzeć. Snape nigdy nie lubił takich słodkich osóbek. Taka słodka, że aż przesłodzona. Przez tą słodycz, przypominała malą dziewczynkę. Chodź nadal nie wierzył w słowa Dumbledore'a, sama z siebie narodziła się w nim większa... sympatia(?) do profesor Swan. Czyżby dyrektor miał rację, że są podobni?
- Och! Co za brednie!- wysyczał.
Severus był zły na samego siebie. Podobni! Oni?! Słodka dziewczynka i on. Jak to powiedział Dumbledore "nieufny i zamknięty w sobie".
- Miejmy to już za sobą. Będę miał spokój.
Postanowił pójść do Loreny i zapoznać ją ze sprawami Zakonu. Nogi poprowadziły go pod jej gabinet. Zapukał. Nie było odpowiedzi. Znów zapukał. Nic. Odczekał chwilę i spróbował jeszcze raz. W końcu drzwi się lekko uchyliły. Przez małą szparkę wyjrzała Lorena.
- Tak?
- Ee... przyszedłem w sprawie tego- Snape pokazał jej liścik, który dała mu na dzisiejszej lekcji.
- Proszę chwilkę poczekać.
Zamknęła drzwi. Severus nie wiedział, o co chodzi, ale czekał. Postanowił sobie jednak, że jeśli będzie to trwało zbyt długo, to nie będzie tu stał całą noc, tylko wróci do siebie. Ale za chwilę drzwi z powrotem się otworzyły. Snape wszedł do środka. Gabinet był ciemny. Przynajmniej w większości. Pomyślał o słowach Dumbledore'a. Jego gabinet też był ciemny. Nie! Nie! Nie! NIE! Podobieństwo... To żałosne. Po co ja tu w ogóle przyszedłem? Niech ja tylko spotkam dyrek...
- Profesorze?
Snape otrząsnął się ze swoich myśli. Spojrzał w lewo. Lorena stała wyczekując, że coś powie. Miała na sobie czerwony szlafroczek, wilgotny na plecach od mokrych włosów.
- Zlecono mi, abym zapoznał panią ze sprawami Zakonu Feniksa. Czy ma pani teraz czas?
- Tak. Tak, proszę usiąść. Napije się pan czegoś? Ognista whisky?
- Może być- Mistrz Eliksirów usiadł przy stoliku w kącie pokoju. Dlaczego ona nie jest taka słodka, jak zawsze? Jeszcze ani razu się nie uśmiechnęła.
Profesor Swan wróciła z dwiema szklaneczkami alkoholu. Postawiła jedną przed Snapem. Usiadła naprzeciw niego i wypiła jeden łyk.
- Słucham?
- Tak więc Zakon Feniksa powstał jeszcze przed utratą mocy przez Voldemorta. Teraz, kiedy odzyskał on moc, dyrektor na nowo chce nazbierać jak najwięcej członków. Część z nich należała do dawnego Zakonu, ale niewielu ich zostało. Większość zginęła z rąk śmierciożerców, a niektórzy nawet z ręki Czarnego Pana. Podstawowymi zadaniami Zakonu są... Czy pani mnie słucha?
- Słucham- kobieta podniosła wzrok ze swojej szklanki i spojrzała mu prosto w oczy. Były takie czarne... Tak głęboko czarne, że mogłaby się w nich utopić. I takie zimne. Lekko się uśmiechnęła.- Słucham- powtórzyła.
- Nie przyszedłem tu, żeby powtarzać w kółko to, co powiem- Snape był wyraźnie rozdrażniony.
Jej oczy mówiły coś w ogóle innego niż usta. Ona wcale nie chciała go słuchać. Była zmęczona i... nie taka słodka? Chłodniejsza niż zawsze? PODOBNA do niego?
- DOŚĆ!!!- uderzył pięścią w stolik. Szklanka z Ognistą whisky przewróciła się, potoczyła po stoliku i spadła na podłogę. Kawałeczki szkła rozprysły się po gabinecie.
Wstał. Złapał się za głowę. Przeszedł się w kółko i w końcu usiadł na krawędzi biurka. Lorena przez chwilę wpatrywała się na kropelki whisky spadające ze stolika na dywan, a później wstała, wyjęła z kieszeni różdżkę, machnęła nią raz- wszystkie kawałeczki szkła skleiły się z powrotem w szklankę, machnęła drugi raz- naprawiona szklanka wylądowała z powrotem na stoliku, trzeci raz- wylana whisky zniknęła. Schowała różdżkę i popatrzyła na Severusa.
- Proszę wybaczyć- powiedział w końcu.- To nie było do pani. Nie wiem, co się ze mną ostatnio dzieje.
Kobieta ponownie napełniła szklankę alkoholem i podeszła do biurka.
- Masz- wyciągnęła rękę z napojem.
Snape wziął, wypił kilka łyków i odstawił szklankę. Podniósł wzrok na stojącą przy nim Lorenę. Spojrzał jej w oczy.
Jej oczy też są czarne... Może nie tak jak moje, ale też są czarne...
"Jesteście tacy sami. No może nie tacy sami... Bardzo podobni, to jest lepsze określenie".
Ustał naprzeciw niej. Kobieta prawie niepostrzeżenie zrobiła krok do przodu. Jedną ręką objął ją w pasie i przyciągnął do siebie. Drugą odgarnął z policzka wilgotne jeszcze włosy. Zaczął całować jej szyję. Podniósł ją do góry i posadził na biurku. Spojrzeli jeszcze raz sobie w oczy. Teraz oczy Loreny nie były już zmęczone, błyszczały w nich iskierki. Wplątała mu palce we włosy.
PUK! PUK! PUK!
Snape momentalnie ją puścił, odsunął się trochę od biurka, a Lorena ustała z powrotem na podłodze. Oboje starali się powstrzymać przyśpiszony oddech i bicie serca.
PUK! PUK! PUK!
Kobieta poprawiła na sobie szlafroczek i ruszyła otworzyć. Snape w tym czasie usiadł na krześle przy stoliku i wypił kilka łyków whisky. Zaskrzypiały otwierające się drzwi.
- Dobry wieczór, pani psor. Nie przeszkadzam? Chciałem zapytać, czy nie poszłaby pani z nami do Hogsmade w tą sobotę. Z nami, czyli ma się rozumieć ze mną, psor McGonagall i psorem Dumbledorem.
- Ee... dziękuję Hagridzie. Zastanowię się jeszcze i dam ci znać.
- Tak. Dobrze. O! Psorze Snape! Może psor także do nas dołączy?
- Ja?- powiedział szyderczo Snape.- Mam zajęty czas do Bożego Narodzenia.
- Oj to trudno, cholibka. Ale psorze jak nie jest psor teraz zajęty to chciałbym zamienić słówko. Bo i tak miałem właśnie do psora iść.
Snape wstał, wyprostował się i szybkim krokiem wyszedł z gabinetu nie patrząc na Lorenę. Ona sama odwróciła głowę w drugą stronę. Nie mogła na niego spojrzeć. Po porostu nie mogła. Nie wytrzymałaby teraz jego spojrzenia. Patrzyła na oddalających się mężczyzn. Zamknęła drzwi dopiero, kiedy Snape razem z Hagridem zniknął za zakrętem.

Oto 6 częśc opowiadania. Mam nadzieję, że się podobało:)
PS. (Dla tych, którzy wpadają na bloga SS/LS) po weekendzie powinien ukazac się nowy rozdział:)
PoZdRo

Moja historia Severusa Snape'a cz.6 erica_nena 29/11/2007 00:39

Czytano 2916 razy Liczba komentarzy - 29

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.