Zbyt dużo myśli kłębiło się w jego głowie. Nie potrafił już zapanować nad chaosem, w który coraz bardziej pogrążał się jego umysł. Wziął, więc różdżkę i przyłożywszy do skroni, ściągną długie, srebrzyste pasmo, które strząsnął do misy. Myślodsiewnia była prezentem od Hermiony, wręczyła mu ją tuż po pogrzebie, jakby wiedząc, że będę jej potrzebował. Jak zwykle miała rację pomyślał Harry i na wspomnienie przyjaciółki uśmiechną się. Trwało to jednak tylko moment, jego twarz znowu ściągnęła się w pewien grymas bólu i smutku. Czuł na swych barkach ogromną, palącą odpowiedzialność i nie wiedział czy zdoła jej sprostać. Czuł się oszukany i pozostawiony własnemu losowi. Dumbledore odszedł tak nagle , tak nieoczekiwanie, zostawiając wiele spraw, które już na zawsze pozostaną dla Harrego tajemnicą.
Nie odczuwał już takiego natłoku myśli, jego umysł był czysty, od dawna już nie czuł takiego spokoju. Zawahał się chwilę przed pogrążeniem we własne wspomnienia. Doskonale wiedział, co go w nich czeka. Ponownie będzie musiał zobaczyć to, w, co tak bardzo nie chciał wierzyć. Odetchną głęboko. Zbliżył twarz do misy, w której kłębiły się jego myśli.

Nagle znalazł się znowu w Wieży Astronomicznej. Zobaczył jak dyrektor rzuca na niego zaklęcie a w ułamek sekundy później zostaje rozbrojony przez Malfoy'a. Choć starszy czarodziej ledwo trzymał się na nogach, na twarzy miał lekki uśmiech i prowadził konwersację z Draco jak gdyby nigdy nic. Harry był bezsilny. Czuła narastającą nienawiść do Malfoy'a i złość na Dumbledora. Dlaczego postanowił go ukryć? Chciał go tylko chronić czy miał w tym jakiś inny ukryty cel? Tego Harry nie był w stanie pojąć. Nie mógł znieść tego, że był tam i mógł tylko bezczynnie obserwować sytuację. Widział wbiegających śmierciożerców, Snape'a który rzucił śmiertelne zaklęcie. Wtedy dyrektor przestał się uśmiechać i zniknął mu z twarzy wyraz łagodnej pobłażliwości. Zbladł tak bardzo, że widać było każdą żyłkę prześwitującą przez skórę. Jego oczy wyrażały nieme błaganie. Stał tak i patrzył na Snape'a, któremu tak przecież ufał. Jednak zielony promień trafił go prosto w pierś. Harry wdział jak pada największy czarodziej ostatniego stulecia. Jedno zaklęcie i odszedł jedyny człowiek, którego obawiał się Voldemort. Na polu bitwy został tylko Harry, szesnastoletni chłopak zagubiony i niepewny jutra.

Pokój zawirował i Harry znalazł się w swojej sypialni u Dursley'ów. Okrutna rzeczywistość powróciła do niego ze zdwojoną siłą. Nie było już Dumbledora. Został sam. Sam musiał pokonać Voldemorta.
Nie czuł się na siłach przeżywać dalszych wspomnień. Potrzebował snu i odpoczynku. Mimo wszytko czuł się jednak lepiej. Zasnął spokojnym snem, bez snów ale i bez koszmarów. Rano obudził się wypoczęty i czuł się na siłach zmierzyć się z kolejnym wspomnieniem.

ciąg dalszy nastąpi ...

Myślodsiewnia Harrego Aevenien 16/05/2007 03:29

Czytano 3070 razy Liczba komentarzy - 41

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.