Kolejne dni mijały Harry'emu na oglądaniu swoich wspomnień. Pierwsze z nich bardzo nim wstrząsnęły jednak z czasem przyzwyczaił się do tego. Jednak cały czas coś nie dawało mu spokoju. Miał dziwne uczucie jakby coś przeoczył. Czasami wydawało mu się nawet, że słyszy cichy głos Dumbledor'a, który mówi - "Pomyśl Harry, musisz tylko trochę pomyśleć". Cały czas słyszał te natarczywe słowa, jednak wciąż nie wiedział, co takiego przeoczył. Zostało mu już ostatnie wspomnienie do obejrzenia - pogrzeb dyrektora. Co prawda pogodził się już ze śmiercią Dumbledore'a ale gdzieś głęboko w swoim wnętrzu wciąż czuł maleńką iskierkę nadziei. Choć systematycznie przygaszana przez zdrowy rozsądek, tliła się jeszcze i nie zanosiło się na to, żeby miała zgasnąć.
Harry zanurzył twarz w misie i przeniósł się nad brzeg jeziora.
Zobaczył setki krzeseł i marmurowy postument. Wokół niego kłębili się czarodzieje z całego świata. Po chwili ukazał się zrozpaczony Hagrid niosący ciało Dumbledore'a. W oczach Harry'ego zakręciły się łzy. Zaległa niesamowita cisza, przerywana jedynie szlochem zgromadzonych czarodziejów. Harry pogrążył się w żalu i nie krył już łez. Po chwili jednak oprzytomniał. Musiał w końcu odkryć to, co dręczyło go od paru dni. Zaczął uważnie rozglądać się, szukając w tłumie kogoś, kto wzbudziłby jego podejrzenia.
Skończyła się przemowa nad grobem Dumbledore'a i Harry nagle doznał olśnienia! Szybko obejrzał się do tyłu i w momencie, kiedy ciało dyrektora zniknęło w płomieniach, zauważył zakapturzoną postać stojącą w cieniu Zakazanego Lasu. Oczy wszystkich zwrócone były ku postumentowi, dookoła rozbrzmiewały krzyki przerażenia. Ciało Dumbledore'a zniknęło a tajemniczy osobnik skrył w cieniu drzew. Harry odwrócił wzrok i ujrzał to, co wcześniej uznał za przewidzenie. Był to, bowiem feniks wyłaniający się z kłębów dymu. Ptak, ku jego wielkiemu zdziwieniu, poleciał wprost do miejsca, w którym zniknęła zakapturzona postać.
Wszystko zawirowało i Harry znów znalazł się w swojej sypialni.
Przez dłuższą chwile siedział nieruchomo oszołomiony swoim odkryciem. Nie mógł zebrać myśli. Tysiące pytań kłębiło się w jego głowie:
Kim była tajemnicza postać? Skąd wziął się tam feniks? Gdzie podziało się ciało dyrektora? I jeszcze wiele wiele innych. Wszystkie jednak pozostawały bez odpowiedzi.
Harry zatęsknił za Hermioną. Za jej rozsądkiem i analitycznym myśleniem. Brakowało mu też Rona, tego wsparcia i wiary, jaka pokładali w nim przyjaciele. Ślub Billa i Fleur miał się odbyć dopiero za tydzień a do tego czasu Harry miał zostać u Dursley'ów. Wiedział, że tak życzyłby sobie Dumbledore. Co prawda wujostwo ignorowało go zupełnie a Dudley od czasu spotkania z dementorem był dziwnie spokojny i nie zaczepiał go już, to przebywanie na Privet Drive nie należało do najszczęśliwszych chwil. Pozostawiony sam sobie, skazany była ma przebywanie z własnymi myślami bez możliwości podzielenia się nimi z przyjaciółmi. Sowia poczta była zbyt niebezpieczna na komunikowanie się z Ronem i Herminą. Tak bardzo chciałby znowu być z nimi. Choć na chwile zapomnieć o rzeczywistości, oderwać się od problemów.
Zszedł do kuchni, aby coś zjeść. Dudley na jego widok zbladł nieco i szybko uciekł do salonu. Harry przygotował sobie kolację i włączył telewizor. Jedząc, słuchał wieczornych wiadomości. Teraz każdego dnia pojawiały się jakieś informacje o katastrofach i niewyjaśnionych zaginięciach wśród mugoli. Harry wyszedł z kuchni jeszcze bardziej przygnębiony i sfrustrowany. Kładąc się do łóżka, uderzyła go pewna myśl a mianowicie feniks wyłaniający się z płomieni. O tych ptakach wiedział w sumie nie wiele, ale na pewno to, że odradzają się z własnych popiołów. Harry nie miał pojęcia, skąd przy grobie Dumbledor'a wziął się feniks. Był pewien, że wcześniej nigdzie go nie widział. Zmęczony rozmyślaniami zasnął. Śniło mu się, że .....
c.d.n

Myślodsiewnia Harry'ego cz.2 Aevenien 20/05/2007 13:36

Czytano 4308 razy Liczba komentarzy - 28

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.