Śniło mu się, że znalazł się w Zakazanym Lesie. Próbował odnaleźć zakapturzoną postać, którą zobaczył w swoim wspomnieniu. Cały czas wydawało mu się, że widzi ją za którymś z drzew. Biegł, więc dalej i dalej, zagłębiając się w coraz ciemniejszy i mroczniejszy las. Jednak wciąż nie mógł jej dogonić. Nagle postać zatrzymała się. Odwróciła się powoli i kiedy Harry już miał zobaczyć jej twarz, obudził się.
Usiadł gwałtownie na łóżku. Sen był tak rzeczywisty, że jeszcze przez chwilę wydawało mu się, że jest w Zakazanym Lesie. Jego oddech powoli wracał do normy a serce nie biło już w tak szalonym rytmie.
Przypomniał sobie sen o Departamencie Tajemnic. Przeraziło go trochę to podobieństwo. Czy to był tylko sen czy wizja? Harry nie chciał o tym myśleć. Wstał cicho i spojrzał na zegarek. Była dopiero 5 nad ranem. Wiedział, ze na pewno już nie zaśnie, ubrał się, więc i postanowił pójść coś zjeść. Ostrożnie, uważając na skrzypiące stopnie zszedł do kuchni. Ku jemu wielkiemu zdziwieniu zastał tam ciotkę Petunię.
Harry zatrzymał się gwałtownie na progu i ogromnie zaskoczony popatrzył na ciotkę siedzącą przy stole. Na jej twarzy widać było ślady łez, włosy miała w nieładzie a na dodatek siedziała w szlafroku! Musiało się stać coś poważnego- pomyślał Harry, bo odkąd pamiętał nigdy nie widział ciotki w szlafroku. Zawsze była nienagannie ubrana, a chodzenie w podomce uważała za coś bardzo niestosownego. W pierwszej chwili Harry pomyślał, że może coś się stało Dudley'owi albo wujowi, ale zaraz wykluczył tą możliwość. Przecież przed chwilą, schodząc po schodach, słyszał jak smacznie chrapią. Nie miał pojęcia, co takiego mogło się stać, co doprowadziłoby jego ciotkę do takiego stanu.
Ciotka Petunia usłyszała go i spojrzała na niego zaczerwionymi od płaczu oczami. Na jej twarzy malowało jakby poczucie winy.
- Harry, muszę ci coś powiedzieć- szepnęła tak cicho, ze Harry pomyślał, że tylko mu się wydawało, że coś mówiła. Ciotka jednak ciągnęła dalej.
- Widzisz Harry, na początku chciałabym cię bardzo przeprosić..
Harry oniemiał. Nie wierzył własnym uszom. Ciotka go przeprasza??!!
Ciotka mówiła dalej
- Za to jak cię traktowaliśmy przez te wszystkie lata. Byliśmy po prostu okrutni. To wszystko moja wina. Zaślepiała mnie nienawiść do twojego świata i wszystkiego, co było z nim związane. Nienawidziłam mojej siostry, jej męża a przede wszystkim ciebie. Gardziłam wami, magią i wszystkim, co odbiegało od mojego normalnego świata.
Kiedyś nie byłam taka. Jako dziecko pociągała mnie magia. Wciąż pamiętam jak bawiłyśmy się z Lilly. Jakie miałam szczęśliwe dzieciństwo. Nawet jak moja siostra dostała list z tej szkoły,.... z Hogwartu, dalej byłyśmy sobie bardzo bliskie. Ale wszystko popsuła moja zazdrość. Lilly zawsze była ode mnie lepsza. Jednak nie przeszkadzało mi to zbytnio. Rodzice świata po za nią nie widzieli. Ciągle tylko słyszałam Lilly to, Lilly tamto. Z wiekiem coraz bardziej mi to przeszkadzało. Zaczęłam czuć się odrzucona i ignorowana. Nikt nie doceniał mojej pracy. Zawsze chwalili tylko Lilly. Zaczęłam nienawidzić magię i czarodziejów, wszystko, co związane było z moją siostrą. Wtedy też poznałam Vernona. Nie chciałam, żeby wiedział o tym, kim jest moja siostra. Odcięłam się od tamtego świata. Wyszłam za Vernona. Wiodłam spokojne i szczęśliwe życie. Urodził się Dudley. Niedługo potem pojawiłeś się ty. Byłam wściekła, że zakłóciłeś mi spokój, którego tak długo szukałam. Musiałam o wszystkim opowiedzieć Vernon'owi. Chciał oddać ciebie do sierocińca i zapomnieć o twoim istnieniu. Mimo wszytko, nie mogłam na to pozwolić. Zostałeś z nami. Nie wiem czy to była dobra decyzja. Może w sierocińcu był byś lepiej traktowany. Ale, cóż stało się.
Ciotka przerwała na chwilę. Harry siedział oniemiały i nie mógł wykrztusić ani słowa. Jednak to nie był jeszcze koniec rewelacji. Ciotka chowała w zanadrzu jeszcze coś.
- Harry, wiem, że będziesz strasznie zły na mnie...Ja naprawdę nie chciałam, żeby tak wyszło...
Jąkając się nieco ciotka podała mu grubą, pożółkłą ze starości kopertę.
- Miałam dać ci to jak skończysz 11 lat, naprawdę bardzo cię przepraszam, ale po tym jak Dudley'owi wyrósł ten ogon i po tej aferze z Marge byłam strasznie wściekła. Bardzo mi przykro, że tak się dałam ponieść złości. W tym liście na pewno jest coś ważnego. Dostałam go zaraz po tym jak się u nas zjawiłeś.
Harry powoli obracał kopertę w dłoniach. Na odwrocie kopert zauważył wyblakłe litery: R.A.B
To nie możliwe- krzyknął. Ciotka Petunia aż podskoczyła.
- Ciociu pamięta ciocia, kto przyniósł ten list??- spytał Harry wpatrując się niecierpliwie w ciotkę.
- Nie wiem Harry, to było tak dawno... Przykro mi
Harry zawiedziony opadł z powrotem na krzesło.
- No trudno, dziękuje, że zdecydowała się ciocia dać mi ten list. Lepiej późno niż wcale - powiedział głucho.
Ciotka wyszła z kuchni a Harry siedział jeszcze chwilę bez ruchu. Wpatrywał się w list bojąc się go otworzyć. Czy znajdzie tam odpowiedz na nurtujące go pytania? Czy w końcu dowie się, kim jest tajemniczy R.A.B? Miał przeczucie, że ten list zmieni w jakiś sposób jego życie. Wziął kuchenny nóż i powoli zaczął otwierać kopertę.

c.d.n.

Myślodsiewnia Harry'ego cz.3 Aevenien 24/05/2007 19:34

Czytano 4714 razy Liczba komentarzy - 34

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.