Myślodsiewnia Harry'ego cz.4

Otworzył kopertę i wyjął kilka złożonych, pożółkłych kartek. Zamknął na chwile oczy. Bardzo chciał się dowiedzieć, co zawierają owe kartki, ale jednocześnie bał się, bał się tego, czego może się dowiedzieć. Odetchnął głęboko i zaczął czytać.

Drogi Harry

Nie znasz mnie i pewnie nigdy nie będzie Ci dane mnie poznać. Dlatego też postanowiłem nie zdradzać Ci, kim jestem, przynajmniej na razie. Jest jednak kilka bardzo ważnych rzeczy, które musisz wiedzieć. Obawiam się, że tylko ja jestem w stanie Ci to przekazać i postaram się zrobić to jak najlepiej.
Zacznijmy, więc od początku. Dzięki Tobie zniknął najpotężniejszy i najokrutniejsze czarodziej tego stulecia. Miałeś niespełna rok, kiedy to się stało. Twoi rodzice zginęli a Ty zostałeś wybawcą ludzkości, chłopcem, który przeżył. Zastanawiasz się na pewno, czemu tak się stało. Twoja matka umierając, zapewniła Ci ochronę, za pomocą swojej miłości. Jedyną rzeczą, której Voldemort nierozumnie i nienawidzi jest właśnie miłość. To nasza najlepsza broń przeciwko niemu. Zapamiętaj to Harry. Tarcza stworzona przez Twoją matkę odbiła śmiertelne zaklęcie. Voldemort jednak nie umarł, tylko zniknął. Zniknął, ale jestem pewien, że niebawem powróci jeszcze silniejszy niż przedtem. Musisz być na to przygotowany. Jego wierni smierciożercy udali powrót na naszą stronę, ale kiedy tylko usłyszą, że ich Pan odzyskuje moc, wrócą do niego bez wahania.
Dlaczego jednak zaklęcie, które bez żadnych wątpliwości powinno zabić, zaklęcie, przed którym nie ma żadnej ochrony, zaklęcie, które do tej pory przeżyłeś tylko Ty, nie zabiło Voldemorta? Otóż nie kłamał on mówiąc, że zaszedł dalej niż ktokolwiek inny na drodze do nieśmiertelności. Voldemort rozszczepił swoją dusze i stworzył horkruksa a raczej horkruksy. W horkruksach ukrywa się cząstkę swojej duszy, co sprawia, że nie można umrzeć gdyż część duszy zostaje w horkrusie, nieuszkodzona. Rozszczepienie duszy dokonuje się poprzez akt największego zła, jakim jest morderstwo. Voldemort jednak nie zadowolił się jednym horkruksem, posunął się jeszcze dalej. Wiem na pewno o czterech horkruksach, które stworzył, obawiam się jednak, że może ich być więcej. Tak, więc stał się niemal nieśmiertelny. Tylko zniszczenie wszystkich horkruksów spowoduje, że będzie on śmiertelny. Niewielu wie dzisiaj o horkruksach a jeszcze mniej zdaję sobie sprawę, że Voldemort je stworzył. Jest to dziedzina bardzo starej i czarnej magii.

Z czterech horkruksów, o których wiem, jeden udało mi się zniszczyć. Było to trudne, tak trudne, że moje zdrowie uległo poważnemu uszczerbkowi i mało jeszcze życia mi pozostało. Horkruksem był medalion Helgi Hufflepuff. Nasuwa mi się tutaj wniosek, że Voldemort bardzo starannie wybierał przedmioty, w których umieszczał swoją duszę. Jestem pewien, że jednym, z horkruksów jest stary pierścień Salazara Slytherina i zapewne jakieś przedmioty należące do pozostałej dwójki wielkich założycieli. Musisz zrozumieć, Harry, że tylko odnajdując i niszcząc wszystkie horkruksy będziesz miał szansę pokonać Voldemorta. Choć nawet wtedy będzie to ogromnie trudne i niemal niewykonalne zadanie. Dlaczego właśnie Ty masz to zrobić? Na krótko przed Twoim urodzeniem powstała pewna przepowiednia. Głosiła ona, że ostatniego dnia lipca urodzi się chłopiec, którego Voldemort naznaczy jako równego sobie, Jesteś nim właśnie Ty. Tylko Ty jesteś w stanie go pokonać. Zdaję sobie sprawę jak wielka jest to odpowiedzialność, jak wielki ciężar składany na Twe barki. Nie mam jednak żadnego wyboru.
Jest jeszcze Albus Dumbledore - jedyny czarodziej, którego obawia się Voldemort. On z pewnością pomoże Ci przez to wszystko przejść i zrozumieć wiele rzeczy. Dumbledore ma tylko jedna małą wadę - czasami mimo swej wielkiej mądrości i przenikliwości, nieświadomie przekłada czyjeś bezpieczeństwo i szczęście nad dobro ogółu. Jestem pewien, ze będzie próbował Cię chronić przed prawdą. Pamiętaj jednak, że im wcześniej zrozumiesz tym łatwiej będzie pogodzić ci się z tym, co Cię czeka i się na to przygotować.
Jest jeszcze jedna rzecz, o której musisz wiedzieć. Jest to jedna z największych tajemnic naszego świata. Ja poznałem ją zupełnie przypadkiem. Otóż w magii istnieją pewne prawa. Tylko nieliczni mogą je poznać. Ja znam tylko albo aż jedno. Mówi ono o zachowaniu równowagi. Są uroki i przeciwuroki, trucizny i antidota. Jedynym wyjątkiem od tej reguły są zaklęcia śmiertelne. Jak jednak widzisz, Voldemort znalazł sposób jak je przezwyciężyć. Nasze prawo równowagi nie uznaje jednak takich sposobów. Nasuwa się, więc konkluzja, że śmierć jest nieodwracalna i nie można jej unikną w żaden sposób, sposób zgony z naszym sumieniem i z prawem czystej, jasnej magii.
To, co Ci teraz powiem musi na zawsze pozostać tajemnicą. Nikt nie może się o tym dowiedzieć. Jest, bowiem sposób na uniknięcie śmierci. Sposób całkowicie bezpieczny i czysty. Wiąże się on z bardzo starą i potężną magią. Jak zapewne wiesz są pewne zwierzęta - feniksy- które odradzają się z własnych popiołów. Długo się nad tym zastanawiałem. Skoro musi wszędzie musi istnieć równowaga, to także w wypadku śmierci, prawda? Dlatego też przez długi czas szukałem sposobu na uniknięcie śmierci. W końcu udało mi się. Znalazłem bardzo starą księgę a w niej pewne skomplikowane i niezwykle trudne zaklęcie. Dzięki niemu można odrodzić się z własnych popiołów. Musisz odnaleźć tą księgę. Jest ukryta w dolinie Gordyka. Jednak tylko człowiek o czystym sercu i zamiarach może ją znaleźć. Razem z księgą znajdziesz następny list ode mnie.

Tam, gdzie jest nasza niemoc, tam też jest siła.
Tam gdzie jest nasza nędza, tam też jest nasza wielkość. Tam, gdzie jest ciemność, tam także panuje światło...
Jednak tylko wiara może nam o tym powiedzieć
i jedynie nadzieja pozwala nam to usłyszeć.

Pamiętaj Harry, nigdy nie trać nadziei, nigdy się nie poddawaj się. Walcz do końca. Przede wszystkim jednak musisz uwierzyć w siebie.

R.A.B

Harry powoli odłożył czytane kartki i pogrążył się w myślach. Gdyby tylko wiedział to wszystko wcześniej!! Skrył twarz w dłoniach, powstrzymując się od płaczu. Dumbledore mógłby żyć, nie zostałby sam z tym wielkim ciężarem na swych barkach. Nagle przypomniał sobie słowa dyrektora: rZachowałem się tak,jak się tego spodziewał Voldemort po nas, głupcach, którzy kochamy.r1; Zrozumiał, że Dumbledore zrobił wszystko, co było w jego mocy, aby mu pomóc. Dotarło do niego jak wielka jest potęga miłości. Wiedział, że jest jeszcze nadzieja, że nie wszystko skończone. Nie bał się już przyszłości. Złożył czytane kartki i włożył je z powrotem do koperty. Musiał znaleźć tą księgę. Gdzieś w jego umyśle pojawiło się na chwilę pewne przeczucie, że tajemnicza postać jest ściśle związana z księgą i prawem równowagi.

c.d.n.

Myślodsiewnia Harry'ego cz.4 - Świat magii

Menu główne

Artykuły