Na początku chciałam wszystkich przeprosić, za to, że tak długo nie pojawiała się ta część. Mam też do Was małe pytanko. Czy nie sądzicie, że powinnam przenieść to opowiadanie na forum? Bo tak mi trochę głupio dostawać za to punkty. Czekam na Wasze komentarze i miłej lektury życzę

***

Kilka następnych dni minęło względnie spokojnie, nie licząc małej kłótni z wujem Vernonem, którą o dziwo załagodziła ciotka Petunia. Po swym wyznaniu zmieniła się trochę, chociaż nie można powiedzieć, że stała się kochającą ciocią. Harry wcale tego nie oczekiwał, cieszył się, że jest jak jest. Nigdy nie okazywano mu miłości w tym domu i nie spodziewał się, żeby nagle coś się zmieniło. Ciotkę nie zniosła po prostu wyrzutów sumienia i w chwili kryzysu, wyznała Harryr'emu, to, co leżało jej na sercu.
W końcu przyszedł upragniony dzień wyjazdu do Nory. Harry obawiał się trochę spotkania z Ginny. Nie wiedział jak się zachować, co jej powiedzieć. Bał się o nią i ten strach niemal go paraliżował. Nie chciał stracić kolejnej bliskiej mu osoby. Voledemort niszczył wszystkich, których kochał. Jednak rozstanie z dziewczyną było bardzo trudne. Przy niej czuł się tak spokojnie i błogo. Patrząc jej głęboko w oczy, zapominał o okrutnej rzeczywistości i choć przez chwilę czuł się szczęśliwy.

W dzień wyjazdu, na Prievet Drive przybyli Tonks i Moody, aby bezpiecznie odtransportować go do Nory. Zmuszeni byli podróżować Błędnym rycerzem, gdyż lot na miotłach był zbyt niebezpieczny, bez odpowiedniej ilości aurorów.
Wysiadając z autobusu, po zaledwie trzech godzinach jazdy, Harry był cały posiniaczony i obolały, nie mówiąc już o męczącym bólu głowy, którego nabawił się słuchając narzekań Moody'ego. Przez ten krótki okres czasu stary Auror zdążył opowiedzieć Harryr'emu połowę swojego życia, szczególnie podkreślając swoje sukcesy i wygłaszając kazanie na temat "stałej czujności", która tak wiele razy ratowała mu życie.
Zmęczony i niewyspany Harry, z radością witał się z Weasleyami. W Norze wreszcie mógł się poczuć jak w prawdziwym domu, którego nigdy nie miał. Czuł się tam bezpieczny i kochany. Na widok Ginny szybciej zabiło mu serce. Wyglądała tak ślicznie i niewinnie. Przytulił ją delikatnie, wdychając znajomą woń kwiatów.
Dziewczyna zadrżała w jego ramionach.
Harry westchnął i wypuścił Ginny z objęć. Na rzęsach zalśniły jej łzy, ale powstrzymała się od płaczu. Weasleyowie razem z Tonks i Alastorem weszli do domu, zostawiając ich samych. Harry nie wiedział, co powiedzieć. Tysiące słów cisnęło mu się na usta, stał jednak milcząc. W końcu Ginny wyszeptała - Dlaczego, Harry, dlaczego to zawsze musisz być TY? Dlaczego właśnie Ty musisz ratować świat, wyrzekając się wszystkiego, co jest ci drogie?
Harry popatrzył na nią ze smutkiem - Nie wiem, musimy się po prostu z tym pogodzić Ginny, nie mamy wyjścia.


***

Ślub. Harry nigdy nie brał udziału w takiej uroczystości i nie miał pojęcia jak podniosłe i wzruszające jest to wydarzenie, nie mówiąc już jak wielkie znaczenie ma ono w czarodziejskim świecie. To, że Ginny i Hermiona zalewały się rzewnym łzami, było jeszcze do przewidzenia, ale to, że on wraz z Ronem, a nawet bliźniacy mieli łzy w oczach, było dla niego samego, wielkim zaskoczeniem. Fleur wyglądała oczywiście olśniewająco, w długiej białej suknie i welonem i przepiękną, misterną tiarą na swych złocistych, falujących włosach. Natomiast Bill, no cóż, z pewnością było już lepiej, ale blizny zmieniły jego, dotychczas, przystojną i sympatyczną twarz, tworząc nieco groteskowy widok. Nie można było jednak, nie zauważyć szerokiego uśmiechu, który rozświetlał poranioną twarz młodego mężczyzny. Pani Weasley płakała chyba najgłośniej, ale widać było, że jest bardzo szczęśliwa.


Znowu przybyło na świecie trochę miłości - pomyślał wzruszony Harry. Kiedy młodzi powiedzieli sobie sakramentalne rtakr1;, zaczęło się wesele. Pani Weasley przeszła chyba samą siebie, przygotowując góry jedzenia tak pysznego, że Harry stał przez kilka minut, nie wiedząc na ci się zdecydować. Zabrzmiały tony pierwszego walca. Bill tańczył oczywiście ze swoją świeżo poślubioną żoną, Ron poprosił Herminę a Harry czule obejmował Ginny, ciesząc się tą chwilą bliskości. Jej wygląd zapierał dech w piersiach. Piękna zielona suknia podkreślała głębię jej oczu a rude włosy lśniły w promieniach słońca. Harry zapomniał na chwile o swojej misji, o Voldemorcie, zapomniał o całym świecie. W tym momencie liczyła się dla niego tylko dziewczyna, którą trzymał w ramionach. Po chwili jednak czar prysł i chłopak powrócił do rzeczywistości. Wiedział jednak, ze tej chwili nie zapomni nigdy w życiu. Nikt nie odbierze mu tego wspaniałego wspomnienia, tej chwili błogości i pełnego szczęścia.

***

Wesele trwało do białego rana i wszyscy bawili się wspaniale. Bliźniacy zachwycili gości niesamowitym pokazem fajerwerków, choć nie obyło się bez malej katastrofy. Jeden ze sztucznych ogni, z niewiadomych przyczyn zmienił tor lotu i sycząc, leciał wprost na panną młodą. Przytomnością umysłu wykazała się Tonks, likwidują machnięciem różdżki niebezpieczny przedmiot.
Kładąc się spać, Harry czuł się szczęśliwy. Coraz bardziej rozumiał potęgę miłości. Wierzył, że uda im się pokonać Voldemorta. Zasnął szybko, po raz pierwszy od bardzo dawna, z uśmiechem na ustach.


c.d.n

Myślodsiewnia Harry'ego cz.5 Aevenien 12/06/2007 19:50

Czytano 5472 razy Liczba komentarzy - 44

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.