Aż się boję, co na to powiecie. Mam nadzieje, że się spodoba, ale na to nie liczę.
To mój pierwszy opublikowany na tej stronie FanFick. Pozdrawiam



Duży, stary dom z trzech stron okalał las. Wielka, niebezpieczna puszcza budziła grozę wśród mieszkańców Doliny Godryka - było w niej coś, co przyciągało spojrzenia, a jednocześnie odpychało.
Nikt naprawdę nie wiedział, kto lub co w niej mieszka.
Z przodu domu biegła droga. Kilkanaście metrów za nią- rzeka. Okolica była piękna i prawie niezamieszkana. Wydawało się, że ludzie nie chcą psuć jej pięknego krajobrazu swoją obecnością.
Z Potterami było nieco inaczej. Ich dom stał tu od wielu lat. Był elementem pejzażu, jego nieodłączną częścią. Od samego początku należał do rodziny Potterów, przetrwał pożar, wichurę i atak sług Grindewalda. A w dodatku dawał złudne poczucie bezpieczeństwa. Miało się w nim wrażenie, że śmierciożercy nigdy nie sforsują jego potężnych drzwi, nie przekopią solidnych fundamentów, nie rozwalą grubych ścian. Choć z drugiej strony nie mieli takiej szansy - od kilku dni Strażnikiem Tajemnicy Potterów był Peter Pettigrew, co dawało im gwarancje spokoju.
Lily przechadzała się po dużej, jasnej kuchni. Malutki Harry leżał w swoim pokoju, najprawdopodobniej pilnowany przez Jima, rozwieszającego w jego pokoju Halloweenowe dynie.
W końcu trzeba się przygotować do tego niezwykłego wieczoru.
Ona sama gotowała specjalny pudding, pichciła czekoladowy budyń i piekła kruche, nadziewane ciasteczka. Robiła to tylko dla podtrzymania tradycji - Harry był jeszcze trochę za mały, by rozumieć to święto, oni - trochę zbyt dorośli. Im wystarczyłaby butelka dobrego, czerwonego wina i cisza przez jeden wieczór. Absolutnie żadnych kostiumów, słodyczy psujących zęby i słynnego "cukierek albo psikus" na każdym kroku.
Spokój, cisza, Harry w kołysce, James naprzeciwko, Margot pod sercem ... i czego tu więcej chcieć?
Lily uśmiechnęła się pod nosem.
-Jutro będzie czwarty miesiąc...




Świece powoli dogasały, Harry spał, a oni wciąż siedzieli przy stole. Rozmawiali o wszystkim, o rzeczach, które jeszcze tydzień temu wydawały im się zupełnie nieważne.
Cieszyli się z bezpieczeństwa, ze spokoju, ze zbliżających się wielkimi krokami narodzin córki. Wreszcie mogli głębiej zastanowić się nad imieniem dla niej. Nie wymyślili jednak żadnego lepszego. Jednogłośnie wybrali 'Margot'.
- A zdrobniale jak będzie? - zapytał James, dopijając pierwszy kieliszek.
Lily wzruszyła ramionami.
- Chyba nie ma zdrobnienia od 'Margot'.
- Mimo to mi się podoba.
Jeszcze raz odkręcił butelkę i nalał im wino. Podniósł swój. Lily zrobiła to samo.
- Za nasze dzieci.
- Za nasze dzieci.
Delikatnie stuknęli się kieliszkami.
W tej samej chwili na korytarzu rozległy się kroki.

Świat się nagle zawalił.


- Lily, bierz Harry'ego i uciekaj! To on! Ja go zatrzymam.
- Nie zatrzymasz - szyderczy głos za ich plecami śmiał się głośno.
- UCIEKAJ!!!
- Kocham cię ! - głucho odpowiedziała na jego nieme pytanie, chwyciła Harryr17;ego i wybiegła z salonu.
Zatrzasnęła drzwi i w tej samej sekundzie rozległ się jeszcze głośniejszy, szyderczy śmiech wariata.
Kilkanaście sekund później dał się słyszeć odgłos upadającego ciała.



Lily biegła, a roczne dziecko niemiłosiernie ciążyło jej na ramionach. Biegła najszybciej, jak pozwalały jej na to dzieci. Jedno na ramionach, a drugie...
- No właśnie.
Znikąd pojawił się Lord Voldemort. Lily wrzasnęła przeraźliwie, a on zadał pytanie, którego obawiała się najbardziej.
- Które z nich uratujesz?
Uśmiechnął się szyderczo. Lily stała, wiedząc, że to już koniec. Wiedziała, że Jim leży teraz na podłodze salonu, zimny, martwy, z przekrzywionym okularami - Nie obroni jej. Nikt jej już nie pomoże. Ona sama nie da rady nic zrobić. Nie miała nawet różdżki; z przerażeniem stwierdziła, że została w salonie.
Obok Jamesa.
Chciała błagać by zabił właśnie ją, by oszczędził Harryr'ego, ale sekundę później zorientowała się, że to oznaczałoby dla Margot pewną śmierć. Jednocześnie mały Harry został by sam świecie...
To był dla niej najtrudniejszy w życiu wybór.
- Błagam, tylko nie Harry! Nie Harry! *
- Odsuń się! Odsuń się, głupia!
- Nie, proszę, zabij mnie zamiast jego!
Voldemort uśmiechał się ironicznie.
- To głupie. I bezsensowne.
Uniósł różdżkę. Wypowiedział dwa słowa, które wydarły z niej ducha.
- Avada Kedavra!
Rozbłysło zielone światło. Lily upadła bez życia, wciąż trzymając dziecko w martwych ramionach.
Nawet w chwili śmierci nie miała pojęcia, jakie znaczenie miało to, co zrobiła. Nie wiedziała, że podwójna ofiara uratuje nie tylko jej syna, ale też cały świat czarodziejów. Nie przypuszczała, że przyczyniła się do zwycięstwa nad Lordem Voldemortem.
W chwili śmierci wciąż nie była pewna, czy podjęła właściwą decyzję.




* Przepraszam nie mam teraz w domu rHarryr17;ego Pottera i Więźnia Azkabanu, więc nie mogę sprawdzić, jak dokładnie wyglądała ta 'rozmowa' między Lily a Voldemortem. Mam nadzieje, że mniej więcej podobnie.

Najtrudniejszy wybór Lady_Black 21/05/2007 23:30

Czytano 6069 razy Liczba komentarzy - 60

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.