Harry, Ginny i Miley przybyli jako pierwsi. To było zamierzone. Chcieli po kolei śledzić, kto przychodzi. Nie łatwo jest się wtopić w tłum Weasleyr'ów i Potterr'ów.
- Nie widzę, sensu dla jakiego przybyliśmy tutaj dwie godziny wcześniej - powiedziała Miley. Była to ciemnowłosa siedemnastolatka. Właśnie miała skończyć Hogwart - jako ostatnie dziecko Harryr'ego i Ginny. To dziwne, ale ta ładna dziewczyna - niezwykle wysoka jak na płeć, urodziła się w chwili, gdy najstarszy z synów planował ślub. Cukiereczek. Dobrze wychowana przez matkę, rozpieszczona przez ojca. Kochana przez wszystkich. Teraz wkraczała w dorosłość.
Odpowiedź na jej stwierdzenie przyszła sama. Spotkanie rodzinne. Zbliżali się do jej starszy - o wiele starszy brat Albus, jego żona Jenny i ich syn Adam.
Adam miał 14 lat, ciemne włosy i zielone oczy tak jak jego ojciec i ojciec jego ojca i matka ojca jego ojca. Trochę to skomplikowane. Był o wiele niższy od Miley, czubek jego głowy sięgał jej do ramion.
Gdy tylko podeszli mama uściskała wszystkich radośnie, po chwili ojciec zrobił to samo. Na twarzach wszystkich Potterr'ów gościł uśmiech.
- Jak się udały wakacje w lesie? - zapytał Harry
- To nie był las dziadku, tylko prawdziwa puszcza! - rzekł podniecony Adam. - Było ekstra, widziałem prawdziwego tygrysa!
- Ja też. W zoo - wtrąciła Miley, ale nikt jej nie słuchał. Jej bratanek opisywał swoje wakacje z ojcem, czasami w słownictwie poprawiała go Jenny, ale to normalne. Była w końcu bardzo mądrą czarownicą - przypominającą Hermionę. Ledwo skończyli na horyzoncie pojawili się Rose ze swoim mężem i pięciorgiem dzieci ( nie żałowali sobie ): ośmioletnim Damianem, pięcioletnimi bliźniaczkami Joan i Perti oraz piętnastoletnimi - tez bliźniaczkami Debi z Lil. Były takie same pod każdym względem. Takie same blond włosy i jasne oczy. Tyle samo piegów na twarzy. Ktoś, kto porówna ich do Freda i Georgia, jest w błędzie. Starsi bliźniacy byli niezwykle uzdolnieni. Debi i Lil były głupie jak but i można nawet powiedzieć, że mózg im się na dwoje podzielił. Niecałe 15 minut później pojawiły się Lily wraz z jej jedenastoletnią córeczką Adrien. Tej części rodziny Miley nie lubiła najbardziej. Jej siostra znalazła sobie na męża największego snoba w kraju, który wychował ich córeczkę na rMadam Fufur1;. Na szczęście już chwilę potem pojawiła się ta część rodziny, którą znowuż uwielbiała. James wraz ze swoją pokręconą żoną mieli szesnastoletnie bliźniaki, równie szalone. Ryan nie grzeszył inteligencją, ale świetnie latał na miotle i ta jego głupota była czasem zabawna. Izabell była prawie chłopcem, bo ciągle umawiała się na bójki z chłopakami. Trenowała pojedynki magiczne i fizyczne (w razie gdyby zabrakło jej różdżki).
Wszyscy stanęli grupie i zaczęli rozmawiać - nieważne zresztą o czym. Wakacje i takie tam duperele. Potem doszli do nich Teddy wraz z Victorie i ich dzieciakami - prawie dorosłymi. Mieli podobnie jak Ryan i Bell 16 lat. Tegan była metamorfomagiem jak ojciec, a Lindsay willą jak matka. Tegan była szalona fanką eliksirów, a Lindsay kujonką. Nikt nie widział jaka jest piękna, bo dobrze to ukrywała. Hugo pojawił się razem z nimi. On był samotnym ojcem i miał dwoje synów. Andrew miał manię na punkcie wróżenia (nie wiadomo po kim), a Matthew miał tylko kompleksów, co Harry złota.
Nareszcie wszyscy razem. Pięć minut przed odjazdem pociągu zaczęli się pakować do pociągu. Miley uściskała ojca i matkę, pożegnała się z reszta rodziny i wsiadła jako pierwsza.

Przedstawienie gotowe, czas jechać do Hogwartur30;;)

- Uważaj jak chodzisz! - powiedziała Izabell. Jakim prawem jakim platfus podstawia jej nogę r11; Chcesz dostać?
- Ja? - Jake Nathanson chodził do ostatniej klasy i zdecydowanie Bell nie lubił. Uważał, że kobiety powinny być delikatne. Ona z pewnością taka nie była. - Ja mam uważać? Bo co? Dostane klapsa?
- Radzę ci, nawet się ze mną nie sprzeczaj - powiedziała przez zaciśnięte zęby
- Bo mnie wyzwiesz na pojedynek? - teraz na jego twarzy zakwitł szyderczy uśmiech.
- Lingualigo - krzyknęła bez zastanowienia i różowy promień pomknął w stronę Jaker'a. Ten zareagował instynktownie. Krzyknął "Protego" i już promień ku niej wracał. Odsunęła się szybko, nie zdając siebie sprawy, że zaklęcie leci dalej, prosto w plecy Miley. Na szczęście ona trenowała quidditch, więc w ostatniej chwili rzuciła się na podłogę. Przechodzący tamtędy chłopak przewrócił się zwalając Matthew na wózek z przysmakami czarodziejów.
- Matt! - krzyknęła Bell i pobiegła do kuzyna. - Wszystko w porządku? - Jake również podszedł zobaczyć czy młody nic sobie nie złamał. Na szczęście jeśli cokolwiek w nim ucierpiało to znów samoocena. Zrobił się czerwony jak wiśnia i uciekł, cały umorusany w czekoladzie.
- Co wy wyprawiacie?! - krzyknęła Miley - Z głowa coś u was nie tak?! Ledwo znaleźliście się w pociągu już musicie się pojedynkować?!
- Ja nic nie zrobiłem - powiedział Jake
- Ty nic nie zrobiłeś? - oburzyła się Izabell - podstawił mi nogę!
- Ale to ona wyrzuciła bezmyślnie urok
- Nic mnie to nie obchodzi! - Miley był absolutnie wściekła. Miała naprawdę dziwną rodzinę, ale agresywna bratanica to było ostre przegięcie. - Jak dzieci! Wynoś się stąd idioto! - wrzasnęła na Jake'a, gdy tamten się oddalił powiedziała do Bell stając się na spokojny ton - Idziesz ze mną. - Izabell nigdy nie kłóciła się z ciotką mimo, że była od niej starsza tylko o rok. Było w niej cos takiego, że hmr30;NIK jej nie podskoczył. Nawet Izabell.
Ruszyły, przeciskając się przez tłum. Miley szukała wolnego przedziału. Otworzyła drzwi jednego z nich i wepchnęła tam towarzyszkę. Weszła za nią i oparła ręce na biodrach. Przez chwilę przyglądała się Bell. Miała krótkie czarne włosy i bystre, niezbyt sympatyczne orzechowe oczy. Była wysoka jak wieża i chuda jak patyk. Nosiła wytarte jeansy i wypłowiałą koszulkę. Nigdy nie brał pod uwagę jak wygląda, a szczerze mówiąc, mimo tej rzwykłościr1; stroju rzucała się w oczy. Niemalże miała wypisane na czole rwyzywam cię na pojedynekr1;. Przez chwilę Miley chciała uśmiechnąć się do niej, ale zrobiła twarda minę i rzekła:
- Co ty wyprawiasz Belly? Nie masz się czym zająć? Znowu pojedynki?
- Ja nic nie zrobiłam. r11; usprawiedliwiała się r11; to ten głupek podstawił mi nogęr30;
- Może wcale nie chciał. Korytarz jest ciasny. A ty nie możesz wszystkich problemów rozwiązywać bijatykami. Nie na tym polegar30;
- Co polega? Życie? Nie dam sobą pomiatać tylko dlatego, że urodziłam się dziewczyną
- Tylko nikt tobą nie pomiata. Ja nikogo nie wyzywam i mam święty spokój. Oni właśnie dlatego się ciebie czepiają. Wiedzą, że przy każdej okazji będziesz chciała dać im w nos. Po prostu tego więcej tego nie rób, okey?
- Jasne... - Miley wcale jej nie uwierzyła, lecz nie chciała się sprzeczać.
- Zobaczę co z Matthew - rzuciła i wyszła. Czuła się trochę jak taka głowa rodziny. Zresztą trudno jej się dziwić, należała prawie to pokolenia ich rodziców. Czasem mama jej mówiła, żeby przystopowała, dało sobie spokój, ze to nie jej rola wychowywać te dzieciaki, że ich rodzice wiedzą, co robią. Tylko ich rodzice nie mieli pojęcia co się dzieje w szkole. Miley czuła się zobowiązana...
Idąc korytarzem zaczepiała młodszych, pytając się o Matta, ale nikt nie wiedziała, gdzie on się podział. Znalazła go na samym końcu pociągu, przebranego już w szatę uczniowską. Wzdychał raz po raz i gapił się smętnie w przestrzeń, jakby wyczekiwał uśmiechu losu, nie wiedząc, że ten uśmiecha się na co dzień.
- Matt? - podeszła do niego - Nie powinieneś się przejmować. Tego nawet nikt nie widział.
- Nikt albo każdy - odpowiedział cicho. Przez chwilę stali w milczeniu, ale ostatecznie stwierdziła, że mu nawet Bóg nie pomoże i odeszła. Po drodze wpadła na wysoka blondynkę.
- Miley? To ty kochana? - uśmiechnęła się o niej szeroko
- Mirabile? - już po chwili ściskały się jakby nie widziały siebie rok, a tak naprawdę na ostatnich zakupach były pod koniec czerwca - Jak wakacje? - zapytała, gdy wreszcie oderwały się od siebie.
- Ach! Nie było źle, chociaż dziadek wciąż ma mi za złe, że jestem gryfonką.
- Nawet jeżeli to już siódma klasa? Nie przyzwyczaił się? - zdziwiła się
- No co ty? Cała rodzina jest w Slytherinie, wielce czysta krew, a mój ojciec, nie dość, że zrobił sobie córę tak wcześnie to jeszcze z mugolką? To obelga dla rodziny Malfoy.
- Jaka obelga? Dla mnie to najlepsze, co mogło spotkać człowieka.
- Ponieważ u ciebie cała rodzina była w Gryffindorze, wyobraź sobie co by było, gdybyś trafiła do Slytherinu...
- Wole nie myśleć...Lepiej znajdźmy sobie jakiś przedział
- No co ty? Przecież wszystkie zajęte! r11; zaśmiała się Mirabile
- To przez przypadek trafmy do któregoś z zajętych - ruszyły razem. O historii rodziny Mirabile można by napisać książkę. Streszczając to jednak: Draco chciał zrobić ze swojego syna kopie samego siebie, przy czym Scorpius miał nie być zafascynowanym czarną magią. Młody był jednak rozpieszczony do granic możliwości. Jak to opowiadał Albus, nigdy nie wiedział kiedy się wycofać, kiedy jego wpływy słabną, a korzyści przestają istnieć. W ten właśnie sposób zrobił sobie córeczkę bardzo młodo. Matką stała się dziewczyna, mimo że ślizgonka, o bardzo nieukształtowanych poglądach, a dokładniej miała w nosie kto z jakiego jest domu, kim zostanie. Dlatego Mirable trafiła do Gryffindoru. Nikt jej nie przypilnował. W pociągu spotkała Miley, a ponieważ ostatnia córka Harryr17;ego nie posiadała przyjaciół (za dużą miała rodzinę) to bardzo szybko przypadły sobie do gustu. O tym, że się przyjaźnią Draco i Harry dowiedzieli się dopiero w trzeciej klasie. Draco musiał wziąć nervosol (leki uspokajające),a Harry zamilkł na cały dzień.
Ostatecznie wybrały przedział, gdzie siedziały Debi i Lil. Tylko u nich było prawie pusto. Oczywiście nie bez powodu, ale one nie zwróciły na to uwagi. Na razie.

Deszcz rozpadał się na dobre. Miley nie wyobrażała sobie jak dostaną się do szkoły. Równie dobrze mogli przepłynąć jezioro. Żadna różnica. Przebrała się w szatę szkolną. Pociąg zatrzymał się na stacji w Hogsmade. Nikt nie miał ochoty wysiadać (nie licząc pierwszoklasistów). Nie mieli wyboru. Gdy dotarli do powozów, Miley była przemoczona od stóp do głów. Włosy przykleiły jej się do twarzy.
- feo tiempo - zaśmiała się Estella. Była ona niezwykle szaloną koleżanką Miley i Mirabile. Zawsze miała głupie pomysły i często mówiła w obcych językach. Normalnie każdy by się zapytał co powiedziała, ale przyzwyczajone do zachowania dziewczyny , nic nie powiedziały. Przecież, gdyby to było coś ważnego, powiedziałaby w ich narodowym języku.
- Przydałby się parasol - zaśmiała się Mirabile wyciskając swoje długie włosy.
- Nie widzę sensu w tym co robisz. I tak zaraz znowu będą nasiąknięte wodą - powiedziała Miley na co blondynka odrzuciła włosy do tyłu i spojrzała za siebie.
- Patrzcie kto idzie... - za nimi dążyła grupka siódmoklasistów z Ravnclaw. Wszyscy mieli na twarzy ten sam uśmiech. Nie trzeba było być geniuszem, żeby zauważyć, że to snoby.
- Cześć Mirable - krzyknął jeden z nich. Miley podniosła brew, a Estelle szepnęła
- Bonitor... - dziewczyny spojrzały na nią - to twój chłopak Mirable?
- Nigdy! - oburzyła się Mirable. Obrzuciła go nienawistnym spojrzeniem i dodała - to dupek. Zarozumiały, wyniosły dupek! Nigdy się z takim nie zwiąże. Choćby miał być ostatnim facetem na ziemi. Nigdy! Nigdy, nigdy, nigdy...
- wystarczy - zaśmiała się Miley. Wzięła przyjaciółkę za rękę i ruszyły w stronę drzwi. Na całe szczęście nie było Irytka. Najprawdopodobniej zajął się pierwszakami. Usiadły przy stole Gryffindoru, a obok nich wskoczył Andy. Miał rozszerzone oczy, jakby widział cos czego one nie widzą. Wróćr...on widział; coś czego one nie widziały, mało tego, nikt nie widział. Złapał Miley za rękę i powiedział współczującym tonem
- Tak mi przykro Miley. Tak mi przykro!
- Co? - Miley nie maiła pojęcia o co mu chodzi. Przez chwile gapiła się na niego z otwartymi ustami.
- No wiesz... niedługo stracisz bliska ci osobę...Mam nadzieje, że to nie będę ja! - spojrzał na nią przerażony i stał szybko r11; a jeśli to ja?! Jeśli to j mam odejść z tego świata? Śmierć się zbliża! Błagam nie zabieraj mnie - upadł na kolana - jestem jeszcze za młody, mam dopiero 13 lat!
-on powinien zostać aktorem, nie? r11; szepnęła Estelle
- O nie! - krzyknął Andy - Widzę ją! Wchodzi drzwiami. Nie zbliżaj się do mnie zła istoto. Zabraniam ci!
- Schowaj się pod stół - powiedziała Miley - ja ją przepędzę, okey?
- Nie pokonasz śmierci - rzucił ukradkowe spojrzenie na drzwi - Ale dobrze. Pokonaj ją. Dam ci mojąr30;
- poradzę sobie sama - Andy rzucił się pod stół. Miley przez chwilę siedziała nieruchomo po czym rzekła - Już po wszystkim. Nie ma jej. Daje ci jeszcze 50 lat.
- Tak się bałem - powiedział jej kuzyn wychodząc spod stołu. Cała sala patrzyła na niego. Jedni ze śmiechem inni ze współczuciem. Miley uśmiechnęła się do nich przepraszająco. Zobaczyli jednak, że wicedyrektorka wnosi tiarę przedziału. Do Sali wpadli pierwszoroczniacy, pierwszoroczniacy dyrektor powiedział to co mówił każdego roku, czyli same głupoty.

Może jak kapeć wyglądam
Może mej młodości odpłynął prom
Lecz to ja w waszą duszą spoglądam
To ja wybieram wam dom.
Przed mą świetności stanęła góra
Więc teraz wystrychnę was na dudka
O choć nie taka moja natura
Ta piosenka będzie bardzo krótka
Macie cztery domy do wyboru
Geyffindor, Slytherin, Ravenclaw, i Hufflepuff
Każdy innego jest koloru
W każdym bronić będziecie honoru.

Może jednym z krukonów zostać chcesz?
Gdzie cenią kogoś bystrego
Jeśli dużo umiesz
Bądź tę wiedze planujecie
Idźcie do Ravnclaw domu czarno-niebieskiego.

Warto być również gryfonem
Gdzie liczy się odwaga
Włożysz wtedy barwy złoto-czerwone
Nie problemem będzie dla ciebie wojna bądź plaga

Jeśli czysta krew się dla ciebie liczy
Zostań ślizgonem
Tam wyższość serca krzyczy

Nie gorsi są puchoni
Choć uczciwi co nie miara
Każdy puchon słabszego broni
Wiedzą, że za złe uczynki czeka ich kara

Pozwólcie mi więc wykonać zadanie
Ja zawsze mam raję
To wcale nie wysokie o sobie mniemanie
Szybko więc zakładajcie mnie na głowy
Wybieram dobrze
Nikt nie pożałował
Nikt przed swym domem się nie chował

Na tym skończyła swą piosenkę tiara. Po chwili wicedyrektorka zaczęła czytać nazwiska z listy. Po kolei podchodzili uczniowie, ze strachem w oczach, a później z zadowoleniem dążących do swoich stołów. Przyszła kolej na Adrien. Jej siostrzenica sprawiała wrażenie, jakby w ogóle się nie bała. Gdy usiadła na krześle, rozejrzała się po Sali, lecz po chwili miał na oczach stara tiarę. Niedługo potem została przydzielona do...Ravencaw? Zeskoczyła z krzesła i pobiegła do stołu krukonów.
- Czy ja dobrze widzę? - Ryan spojrzał pytająca na Miley - ona jest krukonką?

lily1600 04/10/2008 21:28

Czytano 8200 razy Liczba komentarzy - 58

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.