Jak większość fanów Davida Thewlisa pamięta, aktor ten udał się całkiem niedawno z wizytą do Kanady na International Festival of Authors, której to głównym celem była chęć zainteresowania czytelników swoją najnowszą powieścią The Late Hector Kipling. Impreza ta odbyła się 24 października, zatem do dziś uzbierało się kilka materiałów z nią (i oczywiście Davidem) związanych.

Pierwszym z nich jest wywiad audio, którego David udzielił Willemowi Selfejowi. W trwającej trzydzieści minut rozmowie zarejestrowanej podczas wspomnianego wyżej festiwalu, usłyszeć możemy mi.n. refleksje Davida na temat podobieństw i różnic między aktorstwem, a pisarstwem zaistniałych w jego odczuciu, czy wspomnienia nawiązujące do lat młodości aktora spędzonych w Blackpool. Zainteresowanych tą rozmową odsyłamy do strony The Globe and Meil. (klik)

Drugim zaś, jest artykuł (wraz ze zdjęciem) który opublikowany został na stronie New Toronto. Tekst w całości możecie przeczytać tutaj, a pod czytaj więcej znajdziecie tłumaczenie jego fragmentu odnoszącego się do Jo i rzecz jasna, Davida!

Miałem niesamowitą okazję przeprowadzić rozmowę z wielokrotnym laureatem literackim, Justinem Cartwrightem (The Song Before It Is Sung,), pisarzem, a propos, także przyjacielem JK Rowling. Ten pisarz, którego pojawienie się w mieście w przeddzień festiwalu było wydarzeniem godnym święta, zasugerował mi, że Rowling przeżywa teraz ciężkie chwile. Są one związane z jej czytelnikami, zwłaszcza dziećmi, a także wyznał, że jest pełen podziwu dla jej hartu ducha w stawianiu czoła swoim fanom. Wniosek? Nic dziwnego, że położyła kres swej serii.



Aktor, który zwrócił się w kierunku pisarstwa, David Thewlis, pojawił się ze swoim powieściowym debiutem, The Late Hector Kipling. Stał on opierając się o patio, gdzie mógł palić, pozostając przez większość czasu w samotności – typowa jak dla Kanadyjczyka, reakcja na sławę. Zapytałem go o różnicę pomiędzy przyjęciami filmowymi, a literackimi, a jego odpowiedź była bardzo szybka, "Na przyjęciach filmowych jesteś w stanie rozpoznać każdą twarz. Tutaj zaś, za tobą mógłby stać największy geniusz świata, a ty nigdy byś się o tym nie dowiedział."

Wypił trochę wody tuż przed opuszczeniem swego schronienia i rozpoczęciem czytania - "Nigdy nie piję przed wejściem na scenę" powiedział mi – za wyjątkiem filmu „Całkowite Zaćmienie”, gdzie doskonale zagrał alkoholika, Paula Verlaine`a. Agnieszka Holland, reżyserka filmu nalegała by wypił prawdziwe ouzo podczas jednej ze scen - żaden inny płyn nie mógłby naśladować zmiany barwy ouzo gdy do szklanki z tym alkoholem wrzuca się kostkę lodu - i to przez cztery ujęcia, każde obejmujące trzy sceny.

Gdy zapytałem dlaczego musiał pić ouzo, zaśmiał się "Chciała prawdziwego upicia. Stan upojenia alkoholowego jest niezwykle trudny do zagrania. Ludzie myślą, że tutaj chodzi o koordynacje ruchową, ale to nie polega na fizyczności. To tkwi w oczach, w tym szklistym spojrzeniu. Rzeczą niesamowitą było"powiedział" gdy następnego dnia powiedziałem, że chcę zobaczyć zapis tych scen, ponieważ nie mogłem sobie nic przypomnieć i to właściwie było dobrym posunięciem. Przyjrzyj się filmowi jeszcze raz, a dostrzeżesz efekt."

Ostrzegł mnie, że może opowiadać takie historie bez przerwy i że powinienem go uciszyć, gdy się znudzę. W żadnym razie nie było takiej potrzeby."