Harry siedział w wiklinowym fotelu. Wpatrywał się w ogień płonący w kominku. Czuł się samotny. Pierwszy raz od tak długiego czasu. Nie miał już nikogo kto mógłby mu pomóc. Nie miał się komu wyżalić, zwierzyć ze swoich obaw. Nie było już Syriusza, Dumbledore'a i rodziców. Owszem, miał przyjaciół. Rona, Hermionę, jak i również innych, którzy mu uwierzyli i poparli go. Do tego dochodziła jeszcze Kapłanka. Tak dawno jej nie widział. Powiedziała mu, że musi się przygotować, że już niedługo odbędzie się pierwsze spotkanie. Długo zastanawiał się nad nazwą ich stowarzyszenia. Jedynym co mu przyszło do głowy była Gwardia Dumbledore'a. Wszyscy jej członkowie byli teraz po tej samej stronie co on. Nie wierzył, że kiedykolwiek to powie, ale dziękował Bogu, że udało mu sie przekonać kilku Ślizgonów.
-Harry - usłyszał głos dobiegający zza drzwi
-Tak? - odwrócił się, Hermiona patrzyła na niego ze współczuciem. Wiedziała jak jest mu ciężko - nie...nie wiemy co zrobić ze Stworkiem. - uśmiechnęła się smutno
-Och, fakt. Ja się nim zajmę. Ale później. Teraz... teraz muszę to wszystko sobie przemyśleć. - powiedział. Dopiero teraz zorientował się, że jest w domu przy Grimmuald Place 12. W domu Syriusza. W byłej siedzibie Zakonu Feniksa. Wszyscy jego członkowie rozproszyli się po świecie w szukaniu wsparcia. Siła Voldemorta rosła nieubłaganie. Zabijał wszystkich którzy mogliby mu przeszkodzić w zabiciu Harry'ego. Chłopak poruszył się. Odgarnął z czoła czarne włosy. Jego palce dotknęły blizny. Od tak dawna go nie bolała. Wstał. Wyszedł na podwórko. Spojrzał na czarne niebo. Gdzie niegdzie można było dostrzec malutkie srebrne kropki. Wiał zimny wiatr. Harry usiadł na ławeczce. "Choć jeden raz coś mogłoby się ułożyć tak, jak bym tego chciał" - pomyślał. Zamknął oczy. Przypomniał sobie Syriusza. Wesołego. Dekorującego dom na święta. Tak, to było wtedy, gdy Harry zobaczył pana Weasley'a. Którego pogryzł wąż. Potrząsnął głową. Podniósł powieki, ale zaraz potem ponownie je opuścił. Nie chciał żeby to piekne wspomnienie go opuściło. "Syriusz, Syriusz, mój Syriusz..." te słowa nie dawały mu spokoju. Teraz miał przed oczami Dumbledore'a, który błagał go o to by Harry nie dawał mu więcej tego przeklętego napoju. Inferiusy, ogień, Snape, Malfoy, zielony strumień światła, Dumbledore leżący na ziemi, fałszywy Horkruks. Harry ponownie potrząsnął głową. Otworzył oczy. Piekły go od skrywanych przez tyle czasu łez. Otarł pierwszą łzę rąbkiem szaty. Spojrzał przed siebie. Coś majaczyło pomiędzy krzewami. Wytęrzył wzrok. Zobaczył na wpół przeźroczystą postać. Miała długie, siwe włosy i tak samo długą siwą brodę. Patrzyła na niego zza swoich okularów-połówek i uśmiechała się.
-Profesor Dumbledore? Przecież pan...
-...nie żyje, zgadza się. Harry, a czy słyszałeś o czymś takim jak duchy? W Hogwarcie było ich pełno. - odpowiedział Dumbledore i uśmiechnął sie do Harry'ego po ojcowsku
-Profesorze, mówiłem panu, przez cały czas, że Snape to podły zdrajca! - krzyknął chłopak i spojrzał na ducha z wyrzutem i nieukrywaną złością.
-Harry, Severus nie był zdrajcą. On musiał mnie zabić. Złożył przysięgę Narcyzie . Już z nim rozmawiałem. - powiedział, nadal nie przestawał sie uśmiechać. - a teraz, idź do domu, zapewne jest ci zimno.
-Profesorze Dumbledore, czy on, czy on tam jest? - zapytał wskazując palcem na niebo - czy on mnie widzi?
-Tak Harry. Syriusz cię widzi i jest z ciebie bardzo dumny. Teraz na mnie czas. Nie mów o mnie reszcie. Musze jeszcze porozmawiać z Kapłanką.
-Dobrze. - odpowiedział Harry i patrzył jak duch Dumbledore'a znika mu z oczu. Czuł się dobrze. Spojrzał na niebo. Uśmiechnął się przez łzy. Wiedział, że Syriusz tam jest i co ważniejsze jest z niego dumny...


Opowiadanie pochodzi z mojego bloga www.hp-i-kc.blog.onet.pl czekam na wasze opinie ;)

Odcinek pierwszy Lenusia15 10/04/2007 20:24

Czytano 1567 razy Liczba komentarzy - 25

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.