Hermiona i Ron spojrzeli z przerażeniem na podłogę. Ron podbiegł do ciała siostry i zaczął nim potrząsać. - Ginny! Ginny! Proszę Cię obudź się! Ginny!- w dormitorium powstało ogólne poruszenie. Wszyscy rozproszyli się po szkole głosząc wieść o tym jak najmłodsza latorośl Weasleów leży prawdopodobnie martwa na podłodze w salonie Gryfonów. Hermiona upadla obok ciała Harryr17;ego. Nie rozumiała, dlaczego on się nie przebudził. Dlaczego on leży tak, jakby zaklęcie ugodziło również jego? Hermiona, chociaż była inteligentną dziewczyną- tego nie wiedziała. Na razie nie docierało do niej, że Ginny dostała Avadą. Teraz liczył się dla niej Harry. Spojrzała na Rona. Chociaż był najlepszym przyjacielem Harryr17;ego, najpierw podbiegł do Ginnyr30;r1; co się ze mną dziejer1; pomyślała po chwili Hermiona. r Jak mogę być taka egoistką! Przecież to była jego siostra. Ona jest teraz dla niego najważniejszar1;. Hermiona wiedziała, że coś trzeba z tym zrobić. Nie mogą tak ciągle bezczynnie siedzieć. Wstała i starając się zatrzymać spokój powiedziała powoli -Ron, choć pójdziemy do McGonagall. Powinniśmy ich zabrać do skrzydła szpitalnegor30; Nie możemy tak tu po prostu zostaćr30;- Ron spojrzał na nią nieprzytomnym wzrokiem. Nie rozumiał, jak udaje się jej zachować taki spokój. On sam miał całą zaczerwienioną twarz. Po policzkach kapały mu łzy. W końcu powiedział roztrzęsionym głosem -Hermiono, ja nie mogę iśćr30; nie mogę jej tu zostawićr30; nie mogę zostawić ichr30;- dziewczyna spojrzała na niego rozczulona. Wiedziała, że bardzo kochał obojga z nich. Powoli wyszła z salonu. Przeszła bez słowa przez portret Grubej Damy i szybkim krokiem podążyła w stronę gabinetu opiekunki domu. Po chwili jej krok zamienił się w bieg. Nie mogła już powstrzymać łez. Nieważne było, że wszyscy się za nią oglądali. Nieważne było, że Ślizgoni mieli uciechę, bo Panna-Wiem- Wszystko płacze. Gdy dobiegła do gabinetu bez pukania wparowała do środka - Pani profesor!! Pani McGonagall!!- zza półki z książkami o transmutacji wyszła Minerwa. Była w swoim niebieskim szlafroku i wałkami na głowie. Gdyby nie jej głos Hermiona pomyślałaby, że to jej ciotka Jenny. -Panno Granger. Nie to, że nie puka pani przy wchodzeniu, to jeszcze nachodzi mnie panna w środku nocy. Co się stało? Szkoła się pali? - gorzej- gorzko odparła Hermiona- Harry'ego opętał V..Voldemort. Byliśmy u prof. Dumbledore'a i dał nam on eliksir na pomoc Harry'emu. Ale... kiedy wylałam tą zawartość na niego... on wymówił zaklęcie uśmiercające na Ginny. Równocześnie padli na ziemię- Nie wiemy co się stało. Czy może pani pójść ze mną??- Minerwa przerażona spojrzała na swoją najlepsza uczennicę. Wiedziała, że kto jak kto, ale ona na pewno nie kłamała. Chciała coś powiedzieć, ale głos zawarł jej w gardle. Wskazała tylko na fotel i zniknęła za półką. Hermiona usiadła . Rozejrzała się po gabinecie nauczycielki. Wszędzie było czysto i estetycznie. Nie był to jednak uroczy gabinet Umbrigde, to był po prostu pokój należący do kobiety z zasadami. 'Profesor na pewno dogadałaby się z ciotką Harry'ego' pomyślała dziewczyna, żeby oderwać się od smutnych myśli. Jednak to tylko wywołało w niej obraz przyjaciela. Musiała się pospieszyć jeśli chciała go uratować. Wstała pospiesznie i w tym momencie pojawiła się McGonagall. Teraz wyglądała normalniej, choć nie miała upiętych włosów, wiec wyglądała nadal inaczej niż zwykle. Jednak dla żadnej z nich nie wygląd był teraz ważny. Liczył się Harry- no i Ginny. We dwie wypadły z gabinetu. Bez słowa mijały kolejnych zdziwionych uczniów(którzy pierwszy raz w życiu widzieli profesor transmutacji bez swojego słynnego koka.) Wreszcie dotarli do piętra, gdzie znajdował się portret Grubej Damy. Nagle wyskoczył przed nimi Irytek. -O nie.. tylko nie teraz Irytku- jęknęła Minerwa. Ale ku jej zaskoczeniu Irytek po raz pierwszy zachował się jak normalny duch. Bez słowa przepuścił dwie damy i zniknął za zbroją. Hermiona stanęła przy portrecie. Gruba Dama spojrzała na nią beznamiętnie. - Hasło?- spytała, a Hermiona usłyszała drżenie w jej głosie -Yyy...Mroczne Czasy -O tak zapewne-westchnęła Dama i wpuściła je do środka. Zapewne ona też już słyszała o tym co się stało. Mcgonagall i Hermiona wpadły do PWG (pokoju Wspólnego Gryfonów). Zastały tam Rona pochylonego nad ciałem swojej siostry. Profesorka upadła nad Gryfonami. Spojrzała zmartwiona na twarze Ginny i Harry'ego. -Pani profesor, czy... czy oni żyją?- spytał Ron, głosem, jakby bał się usłyszeć odpowiedzi. Kobieta spojrzała na niego zmartwiona. - Nie mam pojęcia panie Wesley, nie mam pojęcia... DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ Harry otworzył powoli oczy. Oślepiło go blade światło. Uniósł powoli głowę. Gdzie on jest? W niebie? Nagle usłyszał znajomy głos. -Ron, chodź tutaj! Harry się obudził! Szybko!- Harry odwrócił się w stronę, gdzie słyszał głos. Siedziała koło niego dość wysoka dziewczyna o bujnych kręconych włosach i pięknych, orzechowych oczach. Harry skądś ją znał. Tylko skąd? Od myślenia rozbolała go głowa. Tymczasem obok dziewczyny usiadł rudowłosy chłopak z mnóstwem piegów na twarzy. Rude włosy... Harry coś sobie przypomnia... Ginny! - Harry, jak się cieszę, że się obudziłeś. Byłam pewna, że musisz wyzdrowieć, sprawdziłam w bibliotece, dobrze zrobiłam ten eliksir, więc musiał zadziałać. Wszyscy tak się o ciebie martwiliśmyr!- powiedziała szybko Hermiona -No, nie uwierzysz, ale Hermiona przez te dwa tygodnie opuściła się w nauce. Cały czas siedziała w bibliotece i zamartwiała się czy to przez nią leżysz w skrzydle szpitalnym. Dopiero pani Pomfrey uświadomiła jej, że to nie jej wina. Dzięki Bogu, już myślałem, że nie będę miał od kogo przepisać prac domowych- Hermiona udała zagniewana i szturchnęła Rona łokciem. Po chwili spojrzała na Harry'ego poważnie. Przez chwilę się wahała, ale w końcu odważyła się i zapytała go cicho - Harry, tamtej nocy...Czy ty miałeś jakiś koszmar? Co się stało, że V..Voldemort zdołał cię opętać??- Harry wreszcie sobie wszystko przypomniał. Tę straszną noc. Noc, kiedy zobaczył jak on...Spojrzał na przyjaciół. Nie był pewny czy chciał o tym mówić. Ale poczuł, że jest to im winny. -Widzicie.. Wtedy miałem senr30; Ale to wcale nie wyglądało jak zwykły koszmar...to było coś takiego, jak wtedy z twoim tatą Ronr30; Ja miałem wizję...Voldemort torturował Ginny. Chciał, żebym ją uratował, żebym po nią przybył, był pewny, że dam się nabrać, tak jak wtedy z Syriuszem. Ale ja czułem, że on znowu mnie oszukuje. Nie chciałem tam iść. I on się wściekł. Nigdy nie czułem, że jest aż tak wściekły. Bolała mnie blizna. Myślałem, że zaraz umrę z bólu. Ale wtedy ból przeminął. Ale za to nie czułem się już tym kim byłem dawniej. Nie miałem nad sobą władzy. Widziałem to wszystko, ale nie panowałem nad tym. Nie mogłem nic zrobićr30; Przepraszam, nie chciałem...;- Harry zaniósł się szlochem. Hermiona nachyliła się nad nim i przytuliła go mocno. Ron spojrzał na niego z współczuciem. Po jego policzkach spływały łzy. Harry nagle zamarł. Uwolnił się od uścisku Hermiony i wyszeptał - Powiedzcie mir30; co się stało z Ginny?? Ona wcale nie była torturowana przez Voldemorta, prawda? Co się z nią dzieje?- Ron nagle zaczął zanosić się płaczem. Nie mógł spojrzeć przyjacielowi w oczy. Wybiegł ze skrzydła szpitalnego. Teraz przy Harrym została tylko Hermiona. Spojrzała z lękiem na Harry'ego. Ale ten patrzył na nią teraz stanowczo. Dziewczyna westchnęła. Musiała mu to powiedzieć. Ale tak bardzo się bała jak zareaguje na tą wiadomość. -Harry, widzisz...; jak On Cię opętał to... widzisz... Ginny... ona rozmawiała z Tobą, to znaczy z V...Voldemortem i on się wściekł i ... Harry, Ginny nie żyje- Harry usiadł z wrażenia na łóżku. Spojrzał na Hermionę, oczekując, że ona zaraz się roześmieje i powie 'Haha, dałeś się nabrać, żartowałam!' Jednak Hermiona siedziała ze skuloną głową i patrzyła się na swoje zaciśnięte pięści. Harry chciał ją o coś zapytać, ale weszła pani Pomfrey. - Przykro mi, ale najwyższy czas abyś poszła cos zjeść. Już od 2 godzin tu siedzisz. I tak pierwszy raz pozwoliłam tak długo na odwiedziny. Już, uciekaj.- Hermiona otarła łzy i powoli wstała z krzesła. Gdy była przy drzwiach odwróciła się i smutno się uśmiechając powiedziała - Nie martw się Harry, będzie dobrze... Wszystko się jakoś ułoży.- Jednak Harry wiedział, że wcale nie będzie dobrze. Już nigdy nie będzie tak samo... I tak się kończy moja krótka opowieść. Nie chciałam tego rozciągać bo zrobiłoby się to już nudne. Jeśli zrobiłam jakieś błędy, to przepraszam, ale ostatnio nie jestem w stanie nic dobrego napisać, bo jestem chora. Trzymajcie się :D

Opętany Harry cz.3- ostatnia potterfanka-gryfindor 28/12/2007 23:27

Czytano 4589 razy Liczba komentarzy - 26

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.