James Potter wszedÂł do pokoju wspĂłlnego, caÂły czas skrobiÂąc coÂś na pergaminie, ktĂłry trzymaÂł w rĂŞku. WidaĂŚ byÂło, Âże jest czymÂś zaaferowany.
- Co robisz? – spytaÂł Remus, dziwiÂąc siĂŞ zachowaniu przyjaciela, gdy ten usiadÂł na kanapie, na ktĂłrej siedziaÂła juÂż dwĂłjka HuncwotĂłw, a trzeci zagnieÂździÂł siĂŞ na fotelu.
- Mamy zadanie bojowe – odparÂł brunet. – Jedna z autorek fan fiction poprosiÂła nas o pomoc, gdyÂż kompletnie nie miaÂła pomysÂłu na miniaturkĂŞ.
- Jak siĂŞ nazywa? ÂŁadna? – podchwyciÂł Syriusz.
- Shanti Black. – James zerkn¹³ na pergamin. – To jakaÂś rodzina, ÂŁapciu?
- Nie przypominam sobie… Mam nadziejĂŞ, Âże nie. A to w ogĂłle jest prawdziwe imiĂŞ? Kto tak nazywa dziecko?
- Bo ona chyba nie stÂąd – powiedziaÂł James.
- Co to jest fan fiction? – do rozmowy w³¹czyÂł siĂŞ Peter. – I miniaturka?
- Miniaturka, to jest takie coÂś, jakby kopia, tylko mniejsza. Na przykÂład jakiejÂś rzeÂźby, albo zwierzĂŞcia. Syriusz ma takÂą miniaturkĂŞ trolla, prawda?
- No, mam – przyznaÂł Black. – I co? I ona z naszej opowieÂści zrobi takÂą miniaturkĂŞ trolla? CoÂś mi tu Âśmierdzi.
- A nie zapomniaÂłeÂś tej figurki wrzuciĂŚ do wody, ÂŁapciu? – zapytaÂł James, siadajÂąc na oparciu fotela. – Bo to ona moÂże tak ÂśmierdzieĂŚ.
- Bardzo Âśmieszne – odparÂł naburmuszony Syriusz. – A po co jej w ogĂłle ta caÂła miniaturka?
- Shanti mĂłwiÂła, Âże chce to gdzieÂś opublikowaĂŚ – James zerkn¹³ w pergamin, na ktĂłrym miaÂł wypisane najwaÂżniejsze wytyczne. – Na harry-potter.net.pl, cokolwiek to jest. Zastanawiam siĂŞ, dlaczego tam jest moje nazwisko. I imiĂŞ Harry. O, moÂże nazwĂŞ tak syna? Co o tym sÂądzicie?
- Bardzo dobry pomysÂł – zaÂśmiaÂł siĂŞ Black. – Ale moÂże skupmy siĂŞ na tym, o co nas poproszono, dobrze?
- Ale jak my to mamy zrobiĂŚ, skoro siĂŞ na tym nie znamy – podrapaÂł siĂŞ w gÂłowĂŞ Peter. – Jak siĂŞ zaczyna takie coÂś?
- No, zwykle od przedstawienia postaci – powiedziaÂł Remus, siadajÂąc wygodniej w fotelu. – Po prostu niech kaÂżdy z nas powie o sobie kilka s³ów. James, zaczniesz?
- Czemu ja? No, dobra. Nazywam siĂŞ James Potter, mam szesnaÂście lat i jestem Gryfonem, ale to chyba oczywiste. No i w quidditchu widzĂŞ sens Âżycia.
- Chyba w Lily – mrukn¹³ Syriusz, maskujÂąc swojÂą wypowiedÂź kaszlem, co niezbyt mu wyszÂło.
- W Lily teÂż – przewrĂłciÂł oczami James. – No i jestem ÂścigajÂącym. Nie myliĂŚ z szukajÂącym. Poza tym, lubiĂŞ obronĂŞ przed czarnÂą magiÂą. I spaĂŚ. Tak, spanie to jedna z moich ulubionych czynnoÂści. Co miesiÂąc wraz z ÂŁapÂą i Glizdkiem w³óczymy siĂŞ za Remusem, ktĂłry kaÂżdorazowo przypomina nam, jak bardzo jest to niebezpieczne.
- A ja jestem Syriusz Black, obraziÂłem ciĂŞÂżko swojÂą familiĂŞ, trafiajÂąc do Gryffindoru, a nie do obÂślizÂłego domu pod jeziorem. Mam nadziejĂŞ, Âże Shanti nie jest mojÂą krewnÂą, bo w przeciwnym razie wyszÂłoby na to, Âże nie znam swojej rodziny. TeÂż mam szesnaÂście lat. I lubiĂŞ Âładne dziewczyny.
- Remus Lupin. Szesnastolatek. Gryfon. Prefekt. Mam pewien…
- Futerkowy problem, o ktĂłrym Shanti wie, wiĂŞc nie musisz wspominaĂŚ – wpadÂł mu w sÂłowo James, wci¹¿ przeglÂądajÂąc swoje notatki.
- Peter Pettigrew. Glizdogon. LubiĂŞ jeœÌ. No i w sumie… PrzedstawiliÂśmy siĂŞ, co dalej?
- Teraz trzeba opowiedzieĂŚ o jakiejÂś akcji lub kawale, ktĂłry komuÂś zrobiliÂśmy. MoÂże byĂŚ teÂż coÂś innego.
- Ale co i jak? PrzecieÂż my siĂŞ na tym nie znamy – strapiÂł siĂŞ Glizdogon.
- MoÂże ktĂłryÂś z naszych kawa³ów? – zaproponowaÂł nagle Syriusz, myÂślÂąc usilnie.
- Ale ktĂłry? – James podrapaÂł siĂŞ piĂłrem w gÂłowĂŞ. – MoÂże opowiemy jak podmieniliÂśmy Smarkerusowi mydÂło na nasz oryginalny wyrĂłb? PamiĂŞtacie jak ÂłaziÂł zielony przez miesiÂąc po szkole?
- Jak dla mnie zbyt nudne – ziewn¹³ Syriusz. – Nic specjalnego, przyszliÂśmy, zamieniliÂśmy, wyszliÂśmy. MoÂże… Jak zabraliÂśmy ÂŚlizgonom miotÂły i przez pierwsze dziesiĂŞĂŚ minut meczu nie mogli wyjœÌ na boisko, przez co opóŸnili mecz?
- Mnie nie przekonuje – przewrĂłciÂł oczami Potter. – A o tym, jak pod pelerynÂą weszliÂśmy do pokoju wspĂłlnego PuchonĂłw? ChociaÂż nie… To teÂż bez sensu… Nie mam pojĂŞcia, o czym moglibyÂśmy opowiedzieĂŚ…
- A moÂże o twoim wielkim uczuciu do niejakiej Lilyatte Evans – wyszczerzyÂł zĂŞby Black.
- Lilyatte?! Syriusz, czyÂś ty na gÂłowĂŞ upadÂł? – James uderzyÂł siĂŞ otwartÂą dÂłoniÂą w czoÂło. – Lily!
- A to Lily to nie zdrobnienie? – zdziwiÂł siĂŞ szczerze brunet.
- Chyba musiaÂłbyÂś jej zapytaĂŚ - wtrÂąciÂł siĂŞ Remus, przeglÂądajÂąc podrĂŞcznik do historii magii.
- BojĂŞ siĂŞ jej po tym jak wczoraj nawrzeszczaÂła na Jamesa za to, Âże podaÂł jej miskĂŞ z owsiankÂą – wzdrygn¹³ siĂŞ teatralnie Syriusz.
- Mam! – wykrzykn¹³ Glizdogon, poderwawszy siĂŞ na oparciu fotela. – Wiem! Opowiedzmy tej szatni…
- Shanti – poprawiÂł James.
- Opowiedzmy jej, jak wyglÂąda nasz typowy dzieĂą – zapiszczaÂł Peter, po czym natychmiast zamilkÂł, jakby powiedziaÂł coÂś okropnego.
- To jest pomysÂł! - James zaklaskaÂł w dÂłonie, a Syriusz z wraÂżenia spadÂł z fotela, na ktĂłrym siedziaÂł. Gdy juÂż siĂŞ pozbieraÂł, udaÂł, Âże ociera ÂłzĂŞ wzruszenia i rzekÂł: - Jestem dumny, Glizdku. Jak chcesz to potrafisz.
- No to zaczynamy – Potter zatarÂł rĂŞce z uciechy. – A wiĂŞc…
- Nie zaczyna siĂŞ zdania od „a wiĂŞc” – powiedziaÂł znudzony Remus, wci¹¿ zawziĂŞcie studiujÂąc podrĂŞcznik.
- To sam zacznij, jak jesteÂś taki mÂądry.
- Nasz zwyczajny dzieĂą zaczyna siĂŞ okoÂło siĂłdmej rano…
- Tak, bo o tej porze Glizdek zwykle spada z ³ó¿ka i robi raban na pó³ Gryffindoru – wtrÂąciÂł zÂłoÂśliwie Syriusz.
- To sÂą szczegó³y – zaczerwieniÂł siĂŞ Peter.
- Ale Shanti prosi³a o szczegó³y.
- Gdy juÂż Peter pozbiera siĂŞ z podÂłogi, a dwĂłch najwiĂŞkszych leni zechce siĂŞ obudziĂŚ – kontynuowaÂł niezraÂżony Lupin. – Idziemy na Âśniadanie.
- Na Âśniadaniu zwykle Syriusz prĂłbuje siĂŞ obudziĂŚ, a James spaĂŚ dalej – powiedziaÂł cicho Pettigrew. – Czasem teÂż James prĂłbuje poderwaĂŚ Lily dziwnymi tekstami.
- MiÂło wiedzieĂŚ, co myÂślisz, Glizdku – przewrĂłciÂł oczami okularnik.
- A kiedyÂś – zacz¹³ Syriusz, ktĂłrego nagle oÂświeciÂło. – KiedyÂś byÂło Âśmieszniej. Bo podczas Âśniadania wymyÂśliliÂśmy, Âżeby przetransmutowaĂŚ ga³¹Ÿ wierzby bijÂącej w bukiet kwiatĂłw i daĂŚ je Smarkerusowi. Wiadomo, Âże to by byÂło…
- Zamknij siĂŞ, Syriusz – powiedziaÂł ostrzegawczo James.
- To by byÂło niebezpieczne – kontynuowaÂł niezraÂżony Black, chociaÂż oberwaÂł poduszkÂą od przyjaciela. – A gdy juÂż po dÂługich trudach i mozolnych staraniach udaÂło nam siĂŞ zdobyĂŚ ga³¹Ÿ tego gÂłupiego, agresywnego drzewa, to Remus jÂą przetransmutowaÂł…
- Zamknij siĂŞ, Syriusz!
- Przetransmutowa³ w bukiet lilijek. A jako, ¿e James o tym nie wiedzia³, pomyœla³, ¿e to zwyk³e kwiaty i wzi¹³ je na spotkanie z Lily Evans.
- ZAMKNIJ SIÊ, SYRIUSZ! – rykn¹³ wÂściekÂły i czerwony ze wstydu Potter.
- Wzi¹³ je na spotkanie z Lily i jej daÂł. A te lilie siĂŞ zamachnĂŞÂły i jak jÂą nie chlasnĂŞÂły… MiaÂła Âślad przez caÂły tydzieĂą.
- James miaÂł czerwony policzek tylko przez szeœÌ dni – wyszczerzyÂł zĂŞby Remus, ale na widok wÂściekÂłego Pottera pobladÂł, a przeraziÂł siĂŞ jeszcze bardziej, gdy ten rzuciÂł siĂŞ na Blacka, zwalajÂąc go z fotela.
- JesteÂś okropny, James – wystĂŞkaÂł przygwoÂżdÂżony do ziemi Syriusz. – Za grosz poczucia humoru.
- MiaÂłeÂś nikomu o tym nie mĂłwiĂŚ!
- To jest inna sytuacja!
- Wcale nie!
- Tak!
- Nie!
- Zamknijcie siĂŞ obaj – powiedziaÂł ostro Lupin, odciÂągajÂąc Jamesa, ktĂłry juÂż powoli przestawaÂł byĂŚ zdenerwowany. – Wstawaj, Syriusz. Na dzisiaj starczy tego opowiadania.
- Shanti, ale jak coÂś, to polecamy siĂŞ na przyszÂłoœÌ! – rzekÂł Syriusz.
- Pozdrawiamy! – krzyknĂŞÂła zgodnie caÂła czwĂłrka.