Śmiertelny promień leciał wprost na niego, odbijając się od zielonych oczu, jak w lustrze. Harry'ego dzielił już tylko cal od śmierci, gdy coś popchnęło go mocno w bok. Upadł na ziemię gubiąc okulary i usłyszał za sobą ryk:
-CO TY ROBISZ BELLA?! Dałem wyraźny rozkaz każdemu śmierciożercy, że Potter jest mój! Śmiesz mi się przeciwstawiać?
-Panie... - wyjąkała Bellatrix.- Ja nie chciałam, ale on stoi tu sobie... mieszaniec... ma czelność uważać się za rówmego tobie... to odrażające!
-Jeżeli rzeczywiście myśli, że mi dorównuje to dobrze. Walka będzie ostrzejsza, prawda Potter?- rzekł Voldemort i odwrócił się w kierunku Harry'ego, ale nikogo tam nie było. Ron też nagle zniknął.
- Gdzie on jest?- krzyknęła Bellatrix.- Panie, on zaraz...
-Spokojnie.- przerwał jej Voldemort.- Wydaje mu się, że mnie przechytrzył. Za mną.
Tymczasem już dobrych kilkadziesiąt metrów dalej Harry i Hermiona przytrzymawali na barkach nieprzytomnego Rona.
-Żyje?- zapytała niepwenie Hermiona.
-Chyba... tak... no, puls mu bije...- powiedział Harry, modląc się, żeby tak było.- Nie dostał avadą, tylko jakimś silnym oszałamiaczem.
Szli tak pokonując długą trawę, nie ścinaną od paru lat, która falowała im po nogach. Harry spojrzał niepewnie na Hermionę. Wiedział, że za chwilę zada mu to pytanie. Nie mylił się.
-Harry... czy twoja blizna... czy ona...
-Tak. Moja blizna jest horkruksem.
-Na pewno?- wyszeptała.- A co jeśli Voldemort cię podpuszcza? Co jeśli kłamie, żebyś się zabił? Pamiętasz w co cię wplątał w piątej klasie? Nikt wtedy Syriusza nie porwał...
Harry rzucił jej gniewne spojrzenie. Jak mogła wypominać mu teraz ten błąd? Ale odpowiedział jej spokojnie:
-Nie polegam tylko i wyłącznie na jego zdaniu. Mam inne dowody, a Voldemort tylko mnie w tym upewnił.
-Jakie dowody?- zapytała zaciekawiona.
-Snape... powiedział mi... usłyszał od samego Voldemorta... powiedział Dumbledorowi... wiesz przecież, że Snape jest po naszej stronie... widziałaś to w myślodsiewni.
-A jeżeli Snape kłąmie?
-Cóż... Dumbledore mu zaufał, więc i ja powinieniem...
-Och, Harry...
Ale zanim zdążyła coś mu odpowiedzieć wskazał na kaplicę.
-Chodź. Trzeba dokładniej obejrzeć Rona.
-A co z Ginny?- zapytała drgająceym głosem.
-Nie zostawię jej ciała. Jeśli przeżyję, zabiorę ją do Nory. Byśmy mogli wyprawić pogrzeb.
Weszli ostrożnie po kamiennych schodach. Drzwi kaplicy były zamknięte.
-Alohomora!
Drzwi posłusznie się otworzyły. Weszli do środka i położyli Rona na posadzkę. Tym razem Harry rzeczywiście zbadał mu puls.
-Żyje.- odetchnął.
Szafa drgnęła. Zaczęły dobywać się z niej jakieś głosy. Harry ostrożnie podszedł. Hermiona popatrzyła ze strachem, gdy uchylał drzwi. Nagle wyłonił się z nich wielki i potężny dementor. Harry się przewrócił. Dementor był tuż nad nim i chłopiec już miał rzucać Patronusa, gdy coś zrozumiał.
-Riddikulus!
Bogin wpadł do szafy z hukiem, zamykając drzwi.
-Skąd...?
-Nie czułem zimna. A bogin to Lupina. Zrobił mi tu sprawdzian, kiedy zaskoczyli nas śmierciożercy.
Harry spojrzał za okno i zobaczył coś co go przestraszyło. Lord Voldemort szedł w kierunku kaplicy.
- Szybko! Schowaj Rona. Tu za ołtarz.
W ostatniej chwili zdołali się wczołgać pod ołtarz, gdy drzwi wyleciały z hukiem. Voldemort wszedł i rozejrzał się.
-Wiem, że tu jesteś Potter. Wyłaź!
Podszedł bliżej szafy. Coś w niej załomotało. Voldemorta to zaciekawiło, dotykając ją długim białym palcem. Drzwi otworzyły się z hukiem. Voldemort odsunął się. Miał przed sobą Harry'ego, który śmiał się i wskazywał na swoje czoło. Nie było na nim blizny. Śmiech bogina słychać było po całej kaplicy.
-Nie!- krzyknął Voldemort. Był przerażony. Błysnęło zielone światło i bogin padł martwy. Wyglądał dziwnie. Był cały pomarszczony i brzydki. Zupełnie jak Fawkes przed śmiercią.
-Hermiono.- szepnął Harry.- Chwyć Rona i deportuj się.
-Ale...
-Natychmiast!
Hermiona chwyciła Rona za nadgarstek.
-Harry... byłeś najlepszym przyjacielem... żegnaj....
-Żegnaj Hermiono. No już!
Hermiona popatrzyła na niego zaszklonym wzrokiem. Nastąpił trzask i już ich nie było.
-POTTER!- ryknął Voldemort, rozwalając ołtarz.- Gdzie twoi zasmarkani przyjaciele??
-Nieważne. Teraz tylko my się liczymy.- odrzekł spokojnie Harry. Voldemort popatrzył na niego wzrokiem, w którym mieszała się nienawiść ze strachem. Harry dobrze wiedział czego Czarny Pan się boi. Ale żeby załatwić go na dobre, potrzebował jeszcze jedną osobę, która mogła by go wykończyć, po poświęceniu Harry'ego. A na cmentarzu była tylko Bellatrix Lestrenge. W tym momencie usłyszał na dworze kolejny dziś trzask deportacji...
-To Bellatrix.- rzekł Voldemort i wycelował ródżką w Harr'ego. Ten stanął naprzeciw zabójcy swoich rodziców i również wyciągną różdżkę.
"Zaraz odbędzie się walka, która zdecyduje o losach ludzkości"- pomyślał Harry, co go jeszcze bardziej zmobilizowało. Teraz albo nigdy....

c.d.n.


P.S.
/Mam wiadomość do tych, którzy piszą coś w rodzaju
"I znowu zakończenie siódmej części? Dlaczego ciągle to piszecie? To już jest nudne!"
Zakończenie Harre'go Pottera jest w tej chwili najciekawszym tematem do Artów. A jeśli nie pasuje wam to, to możecie tego nie czytać. Nikt was nie zmusza. Nie chciałem tu nikogo obrazić, wyrażam tylko swoją opinię. Pozdrawiam./

Ostatni horkruks cz.2 Pan Nocy 28/04/2007 16:11

Czytano 2869 razy Liczba komentarzy - 31

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.