Cmentarz był całkowicie opuszczony. Blask księżyca oświetlał groby, które zostały dawno zapomniane i zaniedbane. Na polu walki zostali tylko Lord Voldemort i Harry James Potter. Za Voldemortem leżało kilku martwych śmierciożerców, za Harrym kilku martwych członków Zakonu Feniksa, w tym Remus Lupin czy Nimfadora Tonks. Voldemort zaczął się śmiać:
-Widzisz Harry Potterze. Nikt z was mnie nie pokona. Brakuje wam tych cech, które ja posiadam. Żądza śmierci, żądza strachu czy krwi.- i oblizał się po swoich białych wargach.
-Ty za to- powiedział Harry- Nie masz ani inteligencji, ani serca. Nie masz tych rzeczy, które miał największy czarodziej świata. Albus Dummbledore.
-Wątpisz w moją siłę?- zapytał Voldemort, przekręcając głowę lekko w lewo.
-Może masz siłę, bo to może mieć każdy głupek.- rzekł spokojnie Harry.- Ale nie masz serca, a to się liczy najbardziej.
-Myślisz głupcze, że jest mi to potrzebne? Zobacz czego dokonałem! Bez jak to mówił stary Dumby "miłości". To, że miłość jest silniejsza od magii, ta stara zasada Dumbledora nie żyje! Rozumiesz? Nawet nigdy nie istniała, a ty wierzysz nadal w teorię, tego starego durnia. chociaż od roku nie żyje!- Voldemort był pełny swoich poglądów. Zobaczył na ustach Harrego uśmiech. Zaczęło go to już drażnić.
-Jak to powiedział Dumbledore? Aha, w pewnych zakresach magii, jesteś żałosnym ignorantem- powiedział spokojnie Harry.
-TY....- krzyknął Voldemort i wycelował różdżką w Harrego.
-Avada kedavra!
Harry uskoczył w bok za nagrobek ojca Voldemorta. Zielony płomień trafił w jakiś grób Denisa Goldiego.
-Nie chowaj się. I tak cię zabiję. Żadna miłość cię nie ochroni. Nie wiesz, że twoja blizna to ostatni horkruks? Ha, ha, ha!- zaczął śmiać się Voldemort. Harry gdy to usłyszał otworzył szeroko oczy. A więc to prawda. Jego domysły były prawdziwe. Musi zabić siebie, aby zabić Riddla. Zobaczył w myślach Ginny i uśmiechnął się. Zrobię to dla niej- pomyślał i już miał wyjść, gdy usłyszał znajomy trzask. Ktoś się tu deportował. Szybko zaczął się rozglądać, Voldemort chyba robił to samo, bo jego głos ucichł. I kiedy tak Harry rozglądał się, zobaczył w oddali jedną czuprynę rudą, w blasku księżyca i drugą rozczochraną. "Nie oni, tylko nie Ron i Hermiona" pomyśłał.
-HARRY! HARRY!- zaczął krzyczeć Ron. Harry obrócił się. Voldemort nagle zniknął.
-HARRY!- tym razem był to głos Hermiony. Harry zaczął myśleć gorączkowo, jeśli ich zawołam wpadną w pułapkę, natomiast, jeśli nic im nie odkrzykne, na pewno Voldemort ich usłyszy, jeżeli już tego nie zrobił. Pozostało tylko do nich iść. Harry zaczął się gorączkowo rozglądać za Voldemortem, słysząc w oddali nawoływania przyjaciół. I już miał do nich wstać, kiedy usłyszał głos, którego nie powinien tu usłyszeć.
-Harry!
Była to Ginny.
Harry nerwowo poderwał się zza grobu i zaczął pędzić w ich stronę. Voldemorta nigdzie nie było widać. Pewno kolejna podpucha. Gdy go zobaczyli szybko do niego podbiegli.
-Harry...- zaczęła Ginny, ale on jej przerwał.
-Co wy tu robicie??
-Postanowiliśmy tu wrócić. Harry nie pozwolimy ci umrzeć.- rzekła Hermiona, a Ron pokiwał głową.
-Nie możecie tu zostać, on...- zaczął Potter, ale tym razem to Ginny mu przerwała.
-Mamy to w nosie. uratujemy cię.
-Ginny, posłuchaj...
-NIe, to ty mnie posłuchaj. W Departamencie Tajemnic było o wiele groźniej i jakoś z tego wyszliśmy. Zobaczysz, że damy sobie radę!- prawie krzyknęła mu w ucho.
-Nie.- powiedział Harry, tym razem ostrzej.- ON tu jest. Nie mogę was narażać.
-Ale my chcemy! Chcemy być koło twojego boku!
-Ginny, posłuchaj. Ja i tak muszę umrzeć, bo...
Nie dokończył. Zielony promień wystrzelił zza grobu Michaela Pettersona i trafił prosto w Ginny, która padła bez ruchu.
-NIE!- krzyknęli wszyscy troje razem. Harry nie mógł w to uwierzyć. Ginny, jego miłość, siostra jego najlepszego przyjaciela, nie żyje. Zobaczył płacz Rona. Odwrócił się. Wezbrała się w nim potężna nienawiść. Jeszcze takiego czegoś w życiu nie czuł.
-WYŁAŹ VOLDEMORT.- wrzasnął ze łzami w oczach. Jego głos drgał.- WYŁAŹ GŁUPI MIESZAŃCU!!!
Zobaczył cień wychodzący zza grobu. Nie był to Voldemort. Była to Bellatrix Lestrange.
-Witaj, Potter. Masz pozdrowienia od Blacka.- zaczęła się głośno śmiać. Jej pusty i pozbawiony życia śmiech zatoczył się wokół cmentarza. Harry nie mógł się powstrzymać. Wycelował różdżką w Bellatrix i krzyknął:
-Crucio!
Bellatrix uskoczyła. Ktoś pchnął Harrego z tyłu.
-Ron, co ty....
Ale to nie był ten Ron, którego Harry znał. Zobaczył w jego oczach szaleństwo i nienawiść, wpatrującą się w Bellatrix.
-Harry, odsuń się.
-Ale...
-Odsuń się
Harry zrobił dwa kroki w bok. Jego serce rozdzierało się. Podejść do Ginny, czy walczyć z Bellatrix.
-DRĘTWOTA!- ryknął Ron, gdy Bellatrix krzyknął "Avada kedavra". Zaklęcia zderzyły się i pomknęły w nieznane. Harry usłyszał z tyłu krzyk Hermiony. Szybko się odwrócił. Leżała zakrywając twarz rękoma, a nad nią stał Lord Voldemort. Celował w różdżką w jej serce. Harry nie zastanawiał się długo.
-Drętwota!
Voldemort odbił zaklęcie, ale Hermiona uciekła zza nagrobek.
-Potter. Znowu ty. Wiesz, że nie można mnie zabić. Więc po co próbujesz? Będziesz musiał zabić i siebie, bo blizna jest horkruksem. Jesteś już martwy.
Hermiona spojrzała na Harrego, pełnymi strachu oczyma. Wiedział, że zrozumiała.
-Walczysz Potter, czy tchórzysz?
Zaczął się zastanawiać. Nie miał szans w pojedynku, bo Voldemort będzie ciskał Avadami, a on nie może go zabić. Jeszcze nie. Błysnęło z tyłu żółte światło, i Harry szybko się obejrzał. Ron leżał na ziemi, a Bellatrix tylko się uśmiechała.
-Widzisz, Potter?- powiedział Voldemort.- Ty i twoi przyjaciele nie wyjdziecie stąd żywi.
-Właśnie.- krzyknęła pełnym satysfakcji głosem.- Zaraz spotkasz się z moim drogim kuzynem!
Podeszła bliżej i wycelowała w niego różdżką.
-AVADA KEDAVRA!
Harry nawet nie podniósł różdżki, patrzył na zbliżające się światło. Tylko jedno słowo nasunęło mu się teraz na myśl. Ginny...

Ostatni horkruks Pan Nocy 28/04/2007 01:29

Czytano 3788 razy Liczba komentarzy - 38

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.