Deszcz siekł drobnymi kroplami w namiot Gryfonów. Z trybun dobiegały pełne aplauzu wrzaski uczniów. Harry'emu zdawały się one jakby mniej radosne. Miał wrażenie, że zaraz usłyszy dodający otuchy okrzyk Dumbledore'a. Ale Dumbledore'a tu nie było. Nie żył. Musial się z tym wreszcie pogodzić. Pokręcił lekko głową, próbując odpędzić od siebie te natręctwa. Wydawało mu się, że coś zakuło go w bliźnie.

- Harry? Co ci jest? - usłyszał za sobą delikatny głos i poczuł na ramieniu łagodny dotyk czyjejś ręki. - Ocknij się! Zaraz zaczynamy!
Obejrzał się. Ujrzał Ginny. Ta, speszona wyraźnie, natychmiast cofnęła rękę.

- Wszystko w porządku? - spytała z troską.

- T... tak... - bąknął. - Dzięki.

Odwrócił się szybko. Czuł jak ból trawi mu serce. Musi się powstrzymać. Teraz jest mecz, musi pokonać Ślizgonów. I teraz nie chodziło już o to, by dokopać Malfoyowi, ale by ich pokonać. By odnieść satysfakcję. By chociaż raz nie myślec o grożącym niebezpieczeństwie. Grożącym jemu, jej, jego bliskim. Niech to się wreszcie skończy! Nie wiedział, kto jest nowym szukającym Ślizgonów, ale skoro stawiał czoło większym zagrożeniom, pokona Slytherin już po raz szósty!

Za chwilę firany prowadzące do namiotu rozsunęły się i jak burza wpadł Ron.

- Co wy jeszcze nie gotowi?! - zawołał.

- Zaraz idziemy - odparł Seamus. - Jak na swój pierwszy większy mecz wydawał się kompletnie nieprzejęty. - Co żeś się tak zdyszał?
Ron zacząl dyszeć, łapiąc powietrze, jakby dopiero co wrócił z dźwigania całych trybun.

- Żebyście widzieli skład Ślizgonów! Zaczynam wątpić w nasze szanse.

- Dotąd jakoś z nimi wygrywaliśmy - zauważył cierpko Harry.

- Poradzisz sobie z nowym szukającym? - zapytał z powątpiewaniem Ron.

- Kto jest ich nowym szukającym? - spytała ciekawie Demelza Robbins.

- Niewiele o nim wiem - odparł Ron. - To ten nowy prefekt. Wiesz, ten taki amant, Stanley Prosky...

- CO? - wychrypiał Harry.

- Zajął miejsce Malfoya - ciągnąl Ron. - Chyba jest dobry.

Harry'm wstrząsnęła groza. Stanley Prosky kilkakrotnie zaczepił go przez ostatnie dni, oferując swoją pomoc w walce z Voldemortem i kilka zaklęć, które jakoby sam stworzył. Przypomniał sobie, że uczeń ten odnosił wiele sukcesów w obronie przed czarną magią. Rekomendował go też Slughorn. Obiecał mu przemyśleć tę ofertę. Jak na Ślizgona całkiem sympatyczny. A teraz mieli walczyć w dwóch przeciwnych drużynach. Widział, w jak podejrzany sposób Prosky odnosił się do dziewczyn i snuł podejrzenia względem niego. Kątem oka dostrzegł, jak Demelza , gdy tylko padło jego nazwisko, dziwnie się uśmiecha. Zaraz wyzbył się tych myśli.

Za chwilę z dworu dobiegł ich gwizdek.

- Dobra! Idziemy! - nakazał drużynie. Spytał Rona: - A ich kapitan?

- Mają nowego, ale nie znam go! - odparł przez ramię przyjaciel.

Gdy wybiegli na boisko rozległy się pełne aplauzu krzyki z trybun Gryffindoru i Ravenclawu, a także gwizdy od strony Slytherinu. Jego drużyna już na nich czekała. Wszyscy w charakterystycznaych zielonych szatach, przyozdobionych wężami, trzymający miotły obok siebie jak żołnierze halabardy.

Na czele stał rosły, jasnowłosy Ślizgon o małych, zimnych oczach i twarzy napełnuionej gniewem, którego Harry od razu przestał lubić. Musiał to być kapitan drużyny.

- Znam go! - szepnęła do Harry'ego ze zdumieniem Demelza, próbując zagłuszyć harmider. - To jest Jack Jankovski z mojego roku. Okropny gość. Samanta Hayden mówi, że jak ćwiczyli pojedynki, zachowywał saię jak na turnieju. Po pojedynku z nim była cała poturobowana od zaklęć. Zresztą nie tylko ona...

Harry nie odpowiedział. Przełknął jedynie głośno ślinę. Chociaż głowę miał przepełnioną innymi sprawami, poczuł nagły respekt, zwłaszcza że Jankovski patrzył na niego jak na brud pośrodku czystej posadzki.
Po jego obu stronach stała reszta grupy w nowym składzie. Po prawej szczupły Stanley Prosky ze swoją nową lśniącą miotłą, odmianą Błyskawicy, jak ocenił Harry. Na widok Pottera uśmiechnąl się tajemniczo. Dalej Larry Burn i Andrew Boyd, dwóch niskich pałąkowatych ścigających o kosych spojrzeniach. Nowe nabytki. Obok nich ku zgrozie Harry'ego Crabbe i Goyle, mimo straty Malfoya, zadziwająco rześcy. Uśmiechali się jak zawsze głupkowato, ale w ich uśmieszkach była również mściwość. Więc jednak przywrócili te małpy do drużyny. Poza tym jeszcze dwóch innych Ślizgonów, rosłych i prężnych, których nie znał. Jeden miał kolczyk węża na lewym uchu.
Wytrzymując ich spojrzenia, podeszli bliżej stając naprzeciwko siebie. Deszcz siekł coraz mocniej. Wrzaski z trybun nasiliły się.

Pani Hooch, która swoim zwyczajem wychynęła niewiadomo skąd, poczęła wertować orlim wzrokiem składy i z zasady przypominając im reguły gry.

- Potter! Jankovski! Uścisnąć ręce! - warknęła na kapitanów.

Wytrzymując spojrzenie kapitana Ślizgonów Harry podał mu rękę, czując jak tamten miażdży ją jak zapałkę. Omal nie skrzywił się z bólu. W końcu wyrwał dłoń, rzucając na Ślizgona nienawistne spojrzenie.

- Strach cię obleciał, Potter? - zadrwił Jankovski. - Może wystawisz za siebie kogo innego? jeszcze cię jakiś śmierciożerca przydybie....

Harry poczuł, że wszystko się w nim gotuje. Przystąpił krok w stronę Ślizgona, dobrze, wiedząc, ze fizycznie nie ma szans.

- Chciałbyś! - warknęła nagle Ginny. Wszyscy na nią spojrzeli. - To ty powinieneś się bać!

Jankovski spojrzał na nią i wydawało się , że zaraz coś zrobi, ale w końcu tylko drwiąco się uśmiechnął.

Harry zauważył jak Ron wpatruje się wściekle we wrogiego kapitana, niebezpiecznie blisko sięgając ręką do różdżki. Przeniósł swe spojrzenie na Stanleya. I wtedy zauważył coś dziwnego. Stanley w dziwny sposób patrzy na Demelzę. Wyraz twarzy miał pogodny i uprzejmym, ale Harry przez moment miał wrażenie, że jest w nim triumf. Gdy spojrzał na Demelzę, zauważył, że na jej radosnej, drobnej twarzy też coś się zmieniło. Zbladła lekko i teraz patrzyła na Prosky'ego jakby z przestrachem...

CIĄG DALSZY WKRÓTCE

Pamiętny mecz cz.1 Sssnape666 06/07/2007 10:04

Czytano 11609 razy Liczba komentarzy - 50

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.