Pamiętny mecz cz.3

Lecieli zwartym kluczem jedno za drugim umykając przed gradem zaklęć, które rzucało na nich czterech Ślizgonów. Bardzo dzielnie zachował się Seamus, który mimo nie najlepszej znajomości zaklęć trafił oszałamiaczem w miotłę Boyda, mieszając mu szyki.
Tłum na trybunach wrzeszczał i wrzał, nie bardzo jednak było wiadomo z jakiego powodu. Harry nie mógł uwierzyć, że po tym wszystkim co zobaczyli, nikt jeszcze nie spieszy im z pomocą. Przez chwilę zaczął się zastanawiać, czy to wszystko nie zostało z góry zaplanowane. Byli zdani tylko na siebie.
- Nikt nam nie pomoże! - krzyknął do przyjaciół, zawracając w prawo. - Musimy z tego wyjść! Nie wahajcie się zwalać ich z mioteł!
Skinęli tylko głowami, nie zdolni wymówić słowa.
Jankovski zaleciał im drogę, zjawiając się nie wiadomo skąd z prawej.
- I co, Gryfonki? - zadrwił. - Macie już dosyć?
- Nigdy w życiu! - krzyknął Ron i strzelił w niego oszałamiaczem. Ślizgon odbił go błyskawicznie, prawie lekceważąco, nawet nie ruszając się z miejsca.
- Jak sobie chcecie! - rzekł. Sadystyczny uśmiech nie znikał mu z twarzy. - Uwielbiam dobrą zabawę!
Nim zdążyli zareagować, błyskawicznie wzbił się wyżej, okrążył ich i celując ze szczególnym uwzględnieniem w Harry'ego zaczął ostrzeliwać ich serią zaklęć. Zielone promienie trzaskały na wszystkie strony. Harry był zmuszony do wykonania serii uników. Dwa razy zrobił na miotle fikołka. Tłum wrzeszczał jak szalony, rozległy się śmiechy.
Ginny i Demelza odbiły większość zaklęć napastnika dzięki błyskawicznym ruchom różdżek. Wydawały się w ogóle nie być przestraszone. Nie gorzej z unikami od Harry'ego radził sobie Ron.
Wreszcie Ślizgon zakończył kanonadę zaklęć, widząc, że prężą siły. Umknął szybko w lewo. Od tyłu już atakowali ich Boyd, Burn i Prosky, a także Crabbe i Goyle z tłuczkami.
- Uwaga! - wrzasnęła Ginny.
Goyle cisnął w nich z bliska tłuczkiem. Minął o włas głowę Rona, o mało jej nie ścinając. Zaraz zawrócił, z wściekłym dźwiękiem sunąc niczym okrągła piła.
Nagle na trybunach Gryffindoru zabłysło białe światło i promień wystrzelił w ślad za tłuczkiem. Trafił go w sekundę. Z wielkim hukiem rozpadł się na kawałki, nastepnie na drobny maczek.
Rozejrzeli się oszołomieni. Pomoc jednak nadeszła. Nie byli zupełnie sami.
Ron rzucił mu porozumiewawcze spojrzenie.
- Niezawodna Hermiona, co? - uśmiechnął się.
Mimo napięcia i sytuacji, Harry jaimś cudem odwzajemnił uśmiech. Dodało mu to też jakby odwagi.
- Zajmijcie się tamtymi, ja dorwę tego drania! - krzyknął, uśmiechając się do nich ciepło. - Wyjdziemy z tego, przysięgam!
Wcale nie był jednak pewien tego ostatniego. Wiedział, że ich przeciwnicy nie cofną się przed niczym. Znajdowali się w pułapce. Jak na rzymskiej arenie. Nie było ucieczki. Musiał walczyć do końca. Trafili już Deana Thomasa, nie było nawet wiadomo czy żyje. Jeśli nawet, pomszczą go!
Demelza szepnęła coś cicho i za chwilę z jej różdżki wystrzelił ogień. Zaklęcie trafiło kręcącego się w pobliżu Crabbe'a , zapalając pod nim miotłę. Goryl zaczął ptrzeraźliwie wrzeszczeć i wkilka ekund odruchowo zesjkoczył z miotły głową w dół, wrzeszczać jak opetany. Wyglądało to komicznie, choć nikomu nie było do śmiechu. Harry pospiesznie odrzucił od siebie pytanie skąd właściwie dziewczyna zna zaklęcia tak trącące czarną magią. Z trybun rozległy się głośne oklaski.
- Brawo, Demelzo! - krzyknął Ron. - Żałuję, że sam tego nie zrobiłem. Jednego mamy z głowy!
Harry zauważył na pólnocnym krańcu boiska przyczajonego Jankovskiego, krzyknął wściekle i pomknął za nim. Wezbrał w nim niespotykany wcześniej gniew. Nie da się zabić! Jeśli dorwie przywódcę tej makabrycznej zabawy, pomiesza szyki pozostałym. Albo on, albo oni.
Demelza strzeliła "rozbrajaczem" w Burn'a który ścigał Harry'ego. Ten zdążył jeszcze tylko dosłyszeć jego ryk wściekłości pomieszanej z bólem.
Wreszcie dopadł do Jankovskiego. Ślizgon uśmiechnął się drwiąco.
- Jak na kogoś twego pokroju żyjesz bardzo długo, Potter - stwierdził. - No to bawmy się dalej!
Strzelił w niego kolejnym zaklęciem. Harry wykonał szybki zwód i wrzasnął:
- Impedimenta!
Zaklęcie chybiło, ale musnęło szatę Jankovskiego. Zadziałało dokładnie jak nagły powiew wiatru. Ślizgona zniosło ostro w lewo, co zaraz wykorzystał Harry. Przysunął się bliżej i ryknął:
- Expelliarmus!
Jankovski błyskawicznie odbił zaklęcie i zrewanżował się kolejnym zielonym światłem z różdżki. Tym razem prawie trafiło Harry'ego w twarz, przelatując przez włosy. Stracił równowagę i kilka razy przekoziołkował, z tylko jedną nogą na miotle.
- Więcej zwinności, Potter - szydził Ślizgon. - Nie starasz się!
Harry powoli zaczynał rozumieć, jakim zaklęciem jest to zielone światło. Pot wstąpił mu na czoło. Rozejrzał się w poszukiwaniu pomocy, wiedząc jednak, że jej nie otrzyma.
Jankovski znów podleciał do niego z uniesioną różdżką.
- No, Potter, zbliżamy się do punktu kulminacyjnego. Każda zabawa musi mieć jakiś finał...
Harry nie dał mu dokończyć; wykorzystając całą swą siłę i wyładowując nienawisć w jednej chwili znalazł się przy Ślizgonie, nim ten zdążył rzucić zaklęcie. Lewą ręką chwycił miotłę Jankovskiego i i zaczął nią kołysać. Musi zwalić go z miotły, na czary nie ma szans.
- TY DRANIU!
- Puszczaj... ty...
Harry był za blisko by potraktować go różdżką. Tamten kopał go po żebrach i całym ciele. Ciosy jego pięści spadały na głowę i kark Harry'ego. Ale on nie puszczał. Z wielkim wysiłkiem zacisnął pięść i z całej siły rąbnął Ślizgona w twarz. Ten odskoczył od niego.
- IMPEDIMENTO!
Zaklęcie odrzuciło Harry'ego na wiele metrów dalej. Jankovski podleciał i rąbnął go raz jeszcze. Harry poczuł krew na twarzy, ale utrzymał się kurczowo miotły.
Jankovski trzymał się jedną ręką za oko, w które uderzył go Harry. Widać było, że pada z bólu, ale mimo to wciąż nie rezygnował z mściwego uśmieszku.
- Nie doceniam cię czasem, Harry - powiedział cicho. - Walczysz dzielnie, ale zrozum, że nie masz szans.
Podleciał tak blisko, że dźgał Harry'ego różdżką.
- Koniec z tobą, Potter!
Odskoczył gwałtownie w bok i ryknął triumfalnie:
- AVADA KEDAVRA!

C.D.N. - będzie finał!

Pamiętny mecz cz.3 - Fan Fiction

Menu główne

Artykuły