Kiedy na ostatniej lekcji OPCMu z Gryfonami Gilderoy Lockhart przypadkiem zamieni³ ma³± ¿abê w ¶redniej wielko¶ci smoka i jak zwykle ulotni³ siê, pozostawiaj±c uczniów sam na sam z potworem, Minerwa McGonagall musi interweniowaæ.
Od autorki s³ów kilka (wa¿ne!):
Ten fick to trening po krótkiej przerwie w pisaniu. W moim odczuciu jest bardzo przeciêtny, ale skoro ju¿ powsta³, to postanowi³am go zamie¶ciæ.
- Gilderoyu - us³ysza³ za plecami czyj¶ bardzo surowy g³os.
Gdyby móg³ najchêtniej zapad³by siê pod ziemiê, ale - niestety - teraz niespecjalnie mia³ ku temu mo¿liwo¶æ. Z gwiazdorskim u¶miechem obdarzy³ spojrzeniem swego go¶cia.
- Minerwo! Có¿ ciê sprowadza w moje skromne progi?
Na d¼wiêk s³owa "skromne" brwi profesor McGonagall podskoczy³y nieco ku górze, tworz±c wyraz uprzejmego zdziwienia. Szybko jednak powróci³a do swego standardowego grymasu.
- O ile mnie pamiêæ nie myli, w co nie w±tpiê, uczenie transmutacji nie jest czynno¶ci± wchodz±c± w zakres twoich obowi±zków. ¯yczy³abym sobie zatem, aby¶ wyja¶ni³ mi powód twojego ostatniego pokazu niekompetencji.
Oby tylko pochowali mnie w jakiej¶ wygodnej trumnie, b³aga³ w my¶lach Lockhart, próbuj±c nie okazaæ swego strachu na zewn±trz.
- Eee... No có¿, wiesz jacy przekonuj±cy potrafi± byæ uczniowie. Zw³aszcza tacy m³odzi - odpar³, szczerz±c rz±d równiutkich, bia³ych, l¶ni±cych zêbów.
- Chcesz mi powiedzieæ, ¿e to za ich namow± po¶rednio zniszczy³e¶ pó³ swojej sali, odes³a³e¶ do Skrzyd³a Szpitalnego czterech moich wychowanków omdla³ych ze strachu i jeszcze uciek³e¶ z piskiem? - warknê³a lodowato zastêpczyni dyrektora bardzo, bardzo podenerwowana.
Niech ciê, stara wied¼mo, szlag, jêkn±³ w duchu nauczyciel.
- Nie bez powodu, kochana Minerwo, mawiaj±, ¿e punkt widzenia zale¿y od punktu siedzenia. Po prostu ¼le patrzysz na tê sytuacjê. Ja interpretujê j± zgo³a inaczej - rzek³ beztrosko.
- W takim razie o¶wieæ mnie, proszê - rzuci³a McGonagall tonem nieuznaj±cym sprzeciwu. Stanê³a na przeciw biurka m³odszego "kolegi" i zacisnê³a usta tak, ¿e tworzy³y teraz idealn± liniê. Mimo ¿e by³a od niego trochê ni¿sza, w takim zestawieniu wygl±da³a powa¿niej oraz gro¼niej. Lockhart po raz pierwszy od wielu lat poczu³ siê jak karcony uczeñ.
- No... eee... Jakby ci to... eee... - podszed³ do rega³u wype³nionego rozmaitymi ksi±¿kami (odprowadzany bacznym wzrokiem przez McGonagall) i wylosowa³ jedn± ze swoich autorskich pozycji. Z dum± zaprezentowa³ ok³adkê g³osz±c± "Wakacje z wied¼mami". - Otó¿ rzeczone wied¼my du¿o mnie nauczy³y. Zanim spêdzi³em z nimi ma³o urocze dwa tygodnie sierpnia, by³em jak ty, czyli osch³y. - Za pó¼no ugryz³ siê w jêzyk i teraz tego ¿a³owa³. - To znaczy... eee... spiêty... nie, nie, to przejêzyczenie... yyy... nadopiekuñczy... eee... nieco zbyt troskliwy...
Nozdrza Minerwy niebezpiecznie siê rozszerzy³y. Wygl±da³a niczym wyj±tkowo rozjuszona kotka.
- Twoi Gryfoni po prostu nie pomy¶leli...
Rozjuszona kotka zmieni³a siê w dzik± lwicê.
- Co to znaczy "nie pomy¶leli", Gilderoyu? Ca³kowicie pomijaj±c fakt, ¿e pl±czesz siê w tym co mówisz, ty zrzucasz winê na niewinnych uczniów! Transmutujesz ¿abê, na której mia³e¶ zademonstrowaæ nieszkodliwe zaklêcie defensywne, w smoka wielko¶ci± dorównuj±cego gargulcowi strzeg±cego gabinetu Dumbledore'a, a potem zostawiasz klasê sam±, bez ¿adnej opieki!
A mog³em pój¶æ do pracy w Proroku, wyrzuca³ sobie Lockhart.
- Z³o¶æ piêkno¶ci szkodzi, Minerwo - usi³owa³ za³agodziæ sytuacjê. - W ostatecznym rozrachunku nic siê nie sta³o, wszyscy ¿yj±, smok pokonany. Nie widzê powodu do chowania urazy... A teraz, za pozwoleniem, tak jako¶ wysz³o, ¿e zachowa³em resztki ¶wietnej kawy z mojej ostatniej podró¿y... Mo¿e zechcesz mi dotrzymaæ towarzystwa, gdy bêdê j± pi³?
McGonagall stanê³a jak wryta. Milcza³a, s³owa nie mog±c wykrztusiæ.
- Nie, dziêkujê – odpowiedzia³a w koñcu ze stoickim spokojem bêd±cym raczej cisz± przed burz±. - Wybacz, wygl±da na to, ¿e mam co¶ istotnego do przekazania Dumbledore'owi – i ju¿ mia³a wyj¶æ, gdy przejrzawszy jej zamiary Gilderoy rzuci³ siê, by zagrodziæ przej¶cie.
- Naprawdê? Nie zostaniesz jeszcze ani na chwilkê? Tak rzadko do mnie zagl±dasz. W ogóle rzadko kiedy kto¶ przychodzi tu z wizyt±, chocia¿ kawê posiadam wyborn±. Ostatnim moim go¶ciem by³ Harry Potter, miesi±c temu. Swoj± drog±, powinna¶ porozmawiaæ z tym ch³opcem, chyba siê mnie trochê boi, bo wiêcej tu nie wróci³, mimo mojego zaproszenia. Tyle tych listów od fanów przychodzi w ci±gu jednej doby, ¿e r±k do pracy zawsze ma³o.
- Pracy?! - wykrztusi³a McGonagall. - Czy ty zaoferowa³e¶ panu Potterowi pracê?!
- Nie, nie, nie! Odrabia³ szlaban – szybko sprostowa³ Lockhart. - Nie chcia³em ch³opaka zbytnio karaæ, bo jeszcze m³ody, to pomaga³ odpisywaæ na korespondencjê. Co prawda jedna z nich by³a tak troszeczkê nie dla dzieci i Potter mia³ pecha na ni± natrafiæ, ale...
- Co to znaczy „troszeczkê nie dla dzieci”?! - przerwa³a mu gwa³townie McGonagall.
- No bo... Uhm...
Merlinie, za d³ugi mam ten jêzyk.
- Czekam na wyja¶nienia.
Lockhart spu¶ci³ g³owê. Kl±³, ¿e ró¿d¿kê zostawi³ na biurku. Znacz±co u³atwi³aby mu wybrniêcie z tej sytuacji.
Zgodnie z zasad± „co ma byæ to bêdzie” przepu¶ci³ w koñcu Minerwê czuj±c, ¿e jego dni w Hogwarcie (i nie tylko) najpewniej s± ju¿ policzone. I kiedy sytuacja wyda³a siê maksymalnie beznadziejna, drzwi jego gabinetu raz jeszcze siê otworzy³y. Tym razem z hukiem. Czarne szaty spêta³y próg, a srogi ton echem poniós³ siê po pomieszczeniu.
- Lockhart. Co ma znaczyæ w±¿ w lochach Slytherinu?
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
Krnabrny
Dziêki za komentarz! 
Cookie
Najpoten
Tak ¿eby jeszcze dobiæ Lockharta.
Wrêcz przeciwnie - zdecydowanie na plus liczê to, ¿e znakiem przestankowym (jak ma³o kto) poprzedza³a¶ s³owo "proszê", czy imiona w wo³aczu. 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
Nadal czujê siê na 17 lat, a ju¿ 26 na karku 
A.
To. Jest. ¦wietne.! Idealnie odwzorowa³a¶ Lockharta i McGonagall. Bardzo podoba³ mi siê jêzyk, jakim siê tutaj pos³u¿y³a¶ (ogólnie, w ca³ym opowiadaniu). Z pewno¶ci± g³adko i przyjemnie siê je czyta. Nie mam ju¿ nic do dodania. To ff jest doskona³e, dajê W!