Jest wielką zasługą Rowling, że udaje jej się uczynić Harryr17;ego równocześnie nastolatkiem, którego dobrze znamy (radzącym sobie z banalnymi frustracjami nauki i randkowania), jak i epickim bohaterem spokrewnionym ze wszystkimi - od młodego króla Artura po Spider-Mana i Luker17;a Skywalkera. Ten sam talent pozwolił jej stworzyć narrację, w której bez trudu mieszają się aluzje do Homera, Miltona, Szekspira i Kafki, z głupawymi dziecięcymi żartami na temat cukierków o smaku wymiotów. Ta narracja splata mrowie literackich gatunków (od powieści młodzieżowych, przez kryminał, po epopeję) w opowieść, która mogłaby być idealną ilustracją dla słownika mitycznych archetypów Josepha Campbella.

J.K. Rowling stworzyła świat tak pełen szczegółów, jak Oz L. Franka Bauma, albo Śródziemie J.R.R. Tolkiena, wymyślony z detalami odnośnie jego historii, rytuałów i zasad - tak, że można go uznać za alternatywny wszechświat. Może właśnie to jest powodem, dla którego książki o Harrym Potterze mają tak zagorzałych zwolenników i doczekały się tak żarliwej egzegezy.