Pożyczysz mi pelerynę niewidkę?

Chciałabym nawiązać do poprzedniego odcinka. Nie chodziło w nim o to, że Pani Pomfrey nie mogła go uleczyć, a lepiej było, żeby obudził sie sam. Po za tym bardzo dziękuję wszystkim za tak urocze komentarze i super oceny. Niektórym z Was to się nie podobało. No cóż... Nie można być idealnym i spodziewałam się tego. Bardzo dziękuję za te słowa krytyki. A teraz zapraszam do czytania...

Pokój Wspólny:
- Nie mogę uwierzyć, że to zrobiła!
- Hmmm?
- Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
- Wybacz Lily, zamyśliłam się...
- Nic innego nie robisz! Nie poszłaś na ten durny bal, bo byłaś w Skrzydle Szpitalnym, o mało nie dostałaś kolejnego szlabanu za nieodrobieni zaklęć i na eliksirach prawie wysadziłaś lochy! Że już nie wspomnę, że trzeba Cię karmić!
- Jak będę głodna to pójdę do Petera, a po co miałam iść na bal skoro był durny?
- NIE ŁAP MNIE ZA SŁOWA!!! - ryknęła
- Daj spokój... - mruknęłam wstając z cieplutkiego fotela przy kominku.
- I znowu tam idziesz!
- Słucham?
- Idziesz do Syriusza.
- Tak i co z tego?
- Niedługo tam zamieszkasz! Dziewczyno obudź się!
- Wiesz co? Mam dość tych twoich ciągłych docinków, narzekań, jaka jestem okropna i nieczuła! O co ci chodzi?! Spójrz na siebie! Ja mam być nieczuła? A ty co wyprawiasz z Potterem?! Jesteś największą egoistką jaką spotkałam! - wykrzyczałam i szybko ruszyłam do dziury pod portretem.. Jak może mi wyrzucać, że chodzę do przyjaciela?!
- Jesteś taka sama jak Malfoyr... - powiedziała
Poczułam jakby ktoś mnie uderzył w twarz. Nie oglądając się wyszłam z Pokoju Wspólnego.
Było mi źle. Nie mogłam sobie znaleźć miejsca. Miałam wyrzuty sumienia, że Syriusz leży tam przeze mnie.
Pomyślałam o Emmie, ale nie miałam pojęcia, gdzie ona jest. Rano wyszła gdzieś z Remusem. Mignęli mi tylko na obiedzie. James? James pewnie szlajał się z Gwizdkiem po zamku albo w Hogsmeade albo... byli u Łapy.
Zmierzałam do Skrzydła Szpitalnego, kiedy potknęłam się o skraj szaty i wpadłam na kogoś.
- Przepraszam, nie chciałam. - powiedziałam szybko nadal leżąc na ziemi.
"Ktoś" też był rozciągnięty na posadzce.
- Nic się nie stało. - powiedział.
To był Lucjusz.
- Nic ci nie jest? - zapytał wyciągając rękę.
- Nie, dzięki. - rzuciłam wstając. - Przepraszam i ... cześć. - chciałam odejść, ale zatrzymał mnie.
- Kate, pogadajmy.
- Nie mamy o czym.
- Mamy - spojrzałam na niego pytającym wzrokiem - O nas.
- Nie ma "nas", spieszę się.
- Chcę, żebyś wiedziała, że nie miałem nic wspólnego z tym co się wydarzyło na meczu. - powiedział patrząc mi w oczy. Lubiłam ten wzrok. Był taki ... poważny. Coś w nim było.
- To nic nie zmienia. Przepraszam cię. - odeszłam
- Zaczekam na ciebie. - powiedział
- Nie potrzebnie - mruknęłam i skręciłam w korytarz obok.
Ruszyłam wielkie, mosiężne, zdobione drzwi. Moim oczom ukazała się idealnie biała sala. Na jednym z łóżek leżał mój przyjaciel... Wokół niego tak jak się spodziewałam, siedzieli James i Glizdek. Zaskoczył mnie widok Lunatyka.
- Cześć Kate! Znowu tutaj? - w tym momencie adrenalina mi się podniosła.
- Nie denerwuj mnie.
- Co się stało? - zapytał z lekkim rozbawieniem Rogacz.
Głośno westchnęłam i powiedziałam:
- Pokłóciłam się z twoją lilią...
- O co?
- W zasadzie to o ... całokształt.
- Jak to?
- Tak to. Zaczęło jej przeszkadzać, że tutaj przychodzę i w ogóle!
- Chciałbym zwrócić uwagę, że ona ma trochę racji...
- Remus, lepiej będzie jak na tym etapie zakończysz - warknęłam.
- Jak było wczoraj u McGonagall? - zaczął Rogaś
- Świetnie się bawiłam. - prychnęłam
- Naprawdę? - zapytał z niedowierzaniem
- No jasne, że tak. Tańczyła z brudną szmatą na stylu szczotki, szorując jakieś cholerne puchary. Filch cały czas jęczał, jak on to ubolewa nad faktem, że kary cielesne zostały wycofane, a moje ulubione spodnie są tak brudne, że nawet najlepszy skrzat domowy ich nie wyczyści .- powiedziałam z sarkazmem
- A dodając do tego trochę optymizmu?
- Jeszcze tylko cztery razy.
- No to masz ciekawe perspektywy.
- No nie?
- Czyżby ktoś tu wstał lewą nogą?
- Żebyś wiedział Syriuszu!
Chwila...
- Syriusz?!?! - krzyknęliśmy wszyscy
Na łóżku siedział uchachany Syriusz patrząc na nas jak na grupę idiotów, którzy wlepiają w niego oczy.
Zamurowało nas. Tak długo czekałam na to, aż się obudzi, a terazr30; nie wiedziałam co zrobić. Dałam się ponieść emocjom. Rzuciłam mu się na szyję.
Poczułam ten znajomy zapach, tak mi bliski. Dotyk jego ciepłych rąk. Przeszły mnie dreszcze.
- Tak się cieszę, że jesteś - wyszeptałam
- Mógłbym powiedzieć to samo. - odsunęłam się odrobinę. Położył rękę na moim policzku.
- Hej, gołąbeczki! Później będziecie się witać! - krzyknął James odsuwając mnie od Łapy. -Chyba się wyspałeś nie?
- No jasne. - odrzekł ściskając rogasiową rękę.
- Lunatyk! Źle wyglądasz chłopie.
- Też się cieszę, że cię widzę. - powiedział z uśmiechem.
- Czyżby wizyta u cioci się zbliżała?
- Cioci? - zapytałam
- Eee... bo jest chora. - skomentował szybko Remus czerwieniąc się
- Nie przegapiłbym tego! - krzyknął Syriusz - A zmieniając temat. Jaki jest wynik meczu?
- 190:60 dla nas! - powiedziałam uśmiechem.
- No to nie na marne tyle się wymokliśmy nie? - zapytał żwawo Syriusz krzywiąc się.
- Co jest? Co cię boli?
- Nic, Kat.
- Zawołam Panią Pomfrey.
- Nie trudź się moja droga. - podskoczyliśmy na krzesłach. Pojawiła się jak duch. - KTO WAS TU WPUŚCIŁ?!?!?! WYNOCHA!!! - ryknęła
- Spokojnie kobieto. Bębenki mi popękają. Chciałem powiedzieć Pani Pomfrey.
- Już was tu nie widzę! - krzyknęła
- Wpadniemy później. - szepnął James do Syriusza
- Nie sądzę. - rzuciła chłodno pielęgniarka.
Szybko "wyszliśmy" z Sali. Staliśmy przed patrząc jak drzwi się zamykają.
- Co za kobieta! Nie ma przeproś... - jęknął Rogacz.
Znikąd pojawiła się Lilka. Nawet na siebie nie spojrzałyśmy.
- Jak tam Syriusz?
- Obudził się, ale właśnie nas stamtąd wyrzucono... - powiedział James z żalem.
- Chodźcie, przyjdziemy później. O! Lily, zrobiłaś już ten esej na zaklęcia? Mam problem z pytaniem piątym...
- Dopiero zaczęłam, ale może pójdziemy teraz do biblioteki? I tak nie ma nic ciekawszego do roboty. - rzekła zjadliwie.
- Ja pójdę do wieży, ja już go skończyłam wczoraj - powiedziałam ciągnąc Pottera za rękaw. - a Potter mi pomoże w ... ustaleniu daty treningu! Właśnie!
- Nie za wcześnie? On dopiero się obudził... - zaczął Remus.
- No tak, ale trzeba.... zarezerwować boisko u McGonagall.
- No to spotkajmy się wieczorem w Pokoju Wspólnym. - rzucił i odszedł z Evansówną do biblioteki.
Z niepokojem spojrzałam na Petera... Biedny, wyglądał jakby miał świra. Jego oczy rrozgałęziłyr1; się między drogą do Królestwa Pani Prince i Wieżą Gryfonów. W końcu bliski wybuchu śmiechu powiedział:
- Glizdek, lepiej idź z nimi. Słyszałem, że pani Prince rozdaje ciasteczka za każdą wypożyczoną książkę, jako nagrodę...
- To jar... ja dołączę do was później. - pisnął po czym pobiegł co sił do Lunatyka, który właśnie znikał za zakrętem korytarza.
- Myślisz, że w ten sposób nauczy się czytać? - zapytałam nadal patrząc na niegramotnego Glizdogona, wpadającego poślizg na zakręcie.
- Nie sądzę, ale przynajmniej mamy go z głowy. O co chodzi, bo chyba nie mówiłaś serio o tych treningach... hm?
- No jasne, że nie. Nie jestem głupia! Ale chodźmy do waszego dormitorium.
Jak zawsze na tygodniu, po korytarzach błąkało się nie wielu uczniów. Nie wiem jak w innych Pokojach Wspólnych, ale nasz był dość tłoczny.
Kiedy przeszliśmy przez dziurę pod portretem, pierwszoroczni, którzy siedzieli na "naszych" fotelach, skoczyli na nogi. To były nasze miejsca. Odkąd tylko się zaprzyjaźniłyśmy się z Huncwotami (5 lat temu, peron 9 i 3/4), zawsze tam przesiadywaliśmy.
James lekko uniósł rękę i powiedziała do jednego z chłopców:
- Spokojnie Lary, co odrabiacie?
- Transmutację. - odrzekł wesoło.
- I tak trzymać! - uśmiechnął się do niego i puścił na schodach do dormitoriów.
James potrafił być poważny. Jeśli chodziło o jego przyjaciół, zawsze robił wszystko, żeby im pomóc. Jest opiekuńczy i zabawny. Lily zna go z tej "drugiej" strony - jako Huncwota i podrywacza. Nigdy nie dała mu szansy pokazać, jaki jest naprawdę. Fakt - faktem, że on wariuje przy niej. Zaczyna się popisywać itp. A jeśli dodamy do tego wszystkiego Severusa, to już kompletna klapa. Ogólnie rzecz biorąc, James mi imponował i to bardzo.
Weszliśmy do dormitorium Hunców. Nie będę kolejny raz opisywać, jaki tam panuje brud bo to bez sensu i szkoda mojego pióra...
- Więc o co chodzi?
- Chciałabym, żebyś pożyczył mi ... pelerynę niewidkę...
- CO?!

Pożyczysz mi pelerynę niewidkę? - Fan Fiction

Menu główne

Artykuły