UWAGA!

Poniższy artykuł zawiera niewielkie spoilery z szóstego filmu!

Poniższy tekst, jest moim tłumaczeniem artykułu napisanego przez Erica Sculla, dla MuggleNet.com. I, tak jak poprzedni artykuł (autorstwa Rachezee), opisuje on próbny pokaz filmu "Harry Potter i Książę Półkrwi".

Recenzja "Harry'ego Pottera i Księcia Półkrwi"

Na początku pozwolę sobie wyjaśnić, że to, co zobaczyliśmy było przedpremierowym, próbnym pokazem "Harry'ego Pottera i Księcia Półkrwi" r11; najwyraźniej pierwszym, który zawsze odbywa się w Chicago. Gdybym musiał zgadywać, powiedziałbym, że na pokazie było obecnych z 300 ludzi, i nikt spośród tych, z którymi miałem okazję porozmawiać, nie wiedział jaki film będziemy mogli zobaczyć. Wszystko, co nam powiedziano to to, że film przeznaczony jest dla widzów powyżej 13 lat. Na salę nie pozwolono nam wnieść żadnych urządzeń do nagrywania dźwięku czy obrazu (skonfiskowano nasze telefony), a celem tego pokazu było zapoznanie się z opinią obecnej na sali publiczności, przed ostateczną premierą filmu. Jestem pewny, że jest to raczej standard.

Jedyne, co mogliśmy robić siedząc w sali, gdzie miał odbyć się pokaz, to snuć domysły na temat tego tajemniczego filmu. I tak naprawdę, nie mieliśmy zielonego pojęcia, do czasu, gdy zdarzyło się coś, co sprawiło, że musiałem zamrugać. David Heyman wszedł na widownię i zaczął mówić coś do swojego współpracownika. Nigdy dotąd nie miałem okazji by spotkać go osobiście, ale widziałem go w niezliczonej ilości wywiadów, dlatego gdy tylko go ujrzałem, w moim sercu zabłysła iskierka nadziei i przypuszczenia. I faktycznie, gdy światła przygasły, ogłoszono nam, że to co zobaczymy, będzie jeszcze nie w pełni ukończoną i dopracowaną wersją "Harr'yego Pottera i Księcia Półkrwi".

O filmie.

Wiedzieliśmy, że sfilmowano scenę zawalenia się mostu, o którym to zdarzeniu zostało wspomniane w pierwszym rozdziale książki, "Ten inny minister". Scena ta czyni początek filmu naprawdę widowiskowym i pomimo, że nie spotykamy mugolskiego premiera, całą katastrofę, która się wydarzyła, oglądamy z mugolskiej perspektywy. Właściwie, to widzimy to wydarzenie w dwóch perspektywach - mugolskiej i czarodziejskiej, - i jest to naprawdę świetne posunięcie, wykorzystane w tym filmie. Jest to naprawdę fajnie rozegrane. Już podoba mi się styl i ta staranność z jaką przedstawiono ludzi na tym świecie, których nigdy nawet nie spotkaliśmy.

W filmie nie ma Dursleyów, ale ta informacja również była dostępna już wcześniej. W zamian za to, mamy scenę, w której Harry czeka na Dumbledore'a, i ja nie chciałbym zdradzać gdzie to mam miejsce, ale chciałbym zaznaczyć, że zrobili scenę, która według mnie, naprawdę dobrze wpasowuje się w film i sprawdza się. W filmie mamy także na dokładkę kilka sekund, w których przypomina się nam o wszystkich okropnościach, z jakimi Harry musiał uporać się w ubiegłym roku, dzięki czemu jesteśmy gotowi by wraz z Harrym wyruszyć w kolejną podróż, śledząc jego kolejne poczynania.

Harry i Dumbledore aportują się (efekty specjalne w tej scenie wydają się być ukończone, a ona sama była idealnie oddana, tak jak zostało to napisane w książce) do wsi gdzie przebywa Slughorn. I tutaj, włączyła się jedna z moich największych obaw, czy Jim Broadbent sprawdzi się jako Horacy Slughorn. Nie martwcie się. Przez cały film byłem naprawdę pod wrażeniem tego, jak przystosowali tą postać do filmu, i muszę przyznać, że on odzwierciedla moje wyobrażenie o Slughornie z książek w sposób zadowalający, a dodatkowo, jest bardzo prawdziwy i przekonujący. Scena, w której Harry i Dumbledore spotykają Slughorna, jest nadspodziewanie wierna jej książkowemu pierwowzorowi, jak z resztą większość tego filmu, tak naprawdę. Byłem zaskoczony i zachwycony mogąc podziwiać Slughorna przemienionego w fotel.

Wydarzenia na Spinner's End mają miejsce również w pierwszych minutach filmu. Widzieliśmy już promujące film zdjęcie Alan Rickmana jako Snape'a i Helen McCrory, jako Narcyzy podczas składania Przysięgi Wieczystej i dlatego wiecie, że scena ta jest w filmie. Alan Rickman wygląda dobrze. Snape'owi dla tej sceny uszyto nowe szaty i ma nieco lepiej wyglądające włosy. Scena jest zniewalająco zagrana i nie czuje się, że jest nie na miejscu, czy że nie pasuje do wielu wydarzeń z początku filmu.

A więc film trwa. Początkowe sceny z filmu już są za nami, pomimo że nie czuje się wcale, jakby były pośpiesznie wykonane. Teraz trafiamy do Nory. I tutaj, już zacznę opisywać nieco mniej szczegółowo.

Wiele rzeczy, które nie podobały się ludziom w piątym filmie o Harrym Potterze, takie jak mnóstwo czasu poświęconego na nieco chaotyczne sceny z mnóstwem efektów specjalnych, czy też rozczarowujący montaż, nie ma miejsca w tym filmie. Reżyser utrzymuje wszystko bardzo zgrabnie. W początkowych scenach w Norze, wydaje się być jasne, że pan Yates nie zatracił swojego twórczego oka i raczej postanowił robić inne, cudowne rzeczy z kamerą.

Cały film wydaje się trzymać stałe tempo, i myślę, że jedną z rzeczy, które były pomocne filmowcom, jest wyraźny zbiór wydarzeń dziejących się prawie równomiernie przez cały rok, opisany w książce. Wszystko jest rozmieszczone tak, że choć dokumentuje cały rok, nie czuje się żadnego pośpiechu. I jeszcze raz wspomnę, o dużej wierności filmu w porównaniu z książką. Niektóre sceny są niemal dosłownie oddane, a te, które zostały dodane, czy zmienione, naprawdę służą do lepszego oddania istoty książki.

Wszystkie moje obawy związane z Bonnie Wright, grającą Ginny rozpłynęły się już w pierwszej scenie. Szósta książka ma albo zbyt dużo tych romantycznych wątków, albo zbyt dużo Voldemorta - na które raczej się nie skarżyłem i w sumie, to raczej lubiłem oba te wątki - ale ten film absolutnie balansuje, pomiędzy tymi dwoma wątkami. Co więcej, wydaje mu się przychodzić to bez większego wysiłku. Ale są naprawdę mroczne sceny, a następnie te, bardzo zabawne. Jeśli przeczytałeś książkę i znasz jej bohaterów, myślę, że dużo więcej wyniesiesz z filmu w porównaniu z tymi, którzy tej książki nie czytali i to jest dla mnie zadziwiające. Najwyraźniej, filmowcy po raz pierwszy zdecydowali się zrobić film, który jest naprawdę wierny książce i dobrze przedstawia ich bohaterów. A wszystko to prawie tak, jakby nie bali się, że ludzie, którzy nie znają treści książki, mogą nie do końca wszystko w pełni pojąć.

Ponadto ważne jest, aby wspomnieć to, że ten film nie jest w żadnym wypadku, wcale, w jakimkolwiek kształcie albo formie, filmem dla dzieci. I choć mogłem o tym powiedzieć już wcześniej w związku z filmami o Potterze, to tym razem znaczenie tych słów nie może być prawdziwsze. Wszystko co dzieje się w tym filmie, nadaje mu prawdziwej intensywności, tak jak np. scena z Katie Bell i naszyjnikiem, co sprawia, że jestem naprawdę szczęśliwy, że potrafili zrobić tak dobry i trzymający w napięciu film, ponieważ to daje mi prawdziwą nadzieję, na jeszcze lepszą adaptacje siódmej książki. Ale uważam, że powinniście pomyśleć dwa razy, zanim zdecydujecie się zabrać swoje młodsze rodzeństwo na ten film.

Film przez cały czas koncentruje się na triu. W rzeczywistości, Emma Watson nigdy nie grała lepiej. Był taki moment w filmie, że miałem ochotę krzyknąć: "TO jest moja książkowa Hermiona!" Co nie zdarzyło mi się od czasu pierwszego filmu. Podobnie Rupert, który miał NAPRAWDĘ zabawne sceny do zagrania w tym filmie. Wątek poboczny z Lavender jest komiczny i niespodziewanie, ani trochę denerwując. I och, jakąż radością było, że Quidditch powrócił!

Jak już pisałem, film skupia się na triu możne nawet bardziej niż kiedykolwiek, ale dalszoplanowe postacie również są dobrze przedstawione. Matthew Lewis jako Neville, znów ma trochę czasu ekranowego, ale wszyscy wiemy jak wspaniała i ważna jest jego rola w następnym filmie. Nawet w scenach, w których pewne postacie nie występują w książce, ale są w filmie, bądź występują, ale nawet nic nie mówią, ich charaktery są widoczne. Jest to bez wątpienia z powodu poprawionego warsztatu aktorskiego i pracy wszystkich, i poważnie należą się pochwały nawet za role epizodyczne. Oni dobrze oddają charaktery swoich postaci. Evanna Lynch, czyli Luna ma chyba taki sam czas ekranowy, jak w poprzednim filmie, ale naprawdę bardzo miło jest ją zobaczyć na ekranie, bo sceny z jej udziałem są zabawne.

Również godnym pochwały są inni, nowi aktorzy. Cormac McClaggen i Lavender Brown naprawdę przyczyniają się do polepszenia fabuły filmu, gdy jego sceny odgrywają się w szkole. Film chwilami prawie opiera się na ich postaciach, ponieważ łatwo jest zapomnieć, że jesteśmy w szkole, przez te wszystkie mroczne i tajemnicze wydarzenia.

Jest wiele scen z Draco. Jestem zaskoczony, że do tej pory o nim nie wspomniałem. Od początku, Tom Felton ma dużo do zrobienia w tym filmie i to jest bardzo przyjemne zobaczyć, że dostał wystarczająco dużo czasu, by dobrze odegrać swoją rolę. Film jest pełny współczucia - historia skupia się na jego trudnej sytuacji w wątku pobocznym, i często mamy okazję widzieć, jak czai się wokół zamku, gdzieś w tle innych wydarzeń. Nie dane nam jest zapomnieć, że ma on swoją misję do wykonania w tym filmie.

Michael Gambon, w tym filmie, w końcu mnie zadowolił. On ma doskonałą alterację linii głosu, która jest niezbędna w odgrywaniu roli Dumbledore'a, i wydaje się naprawdę dobrze oddawać charakter swojej postaci. Punkt kulminacyjny filmu jest bardzo wspaniale zrobiony, i przez cały film całkiem miło jest oglądać takiego Dumbledore'a.

Kolejną świetną rzeczą w tym filmie jest powrót do różnych przedmiocików. Mam na myśli m.in. dziennik Tom Riddle'a, Komnatę Tajemnic, czy Mapę Huncwotów. To są przedmioty, które oddają ciągłość z poprzednimi filmami. Jestem pedantem, więc takie rzeczy są dla mnie istotne. Również, Bliźniaki! Wiem, że nie są to przedmioty, ale zdecydowanie jedną z moich ulubionych scen w filmie jest ta, w której odwiedzamy Magiczne Dowcipy Weasleyów! Tak dobrze jest ich zobaczyć, po początkowych, dość przygnębiających scenach filmu. I choć scena z nimi trwa około pięciu minut, jest najlepsza. Filmowcy po prostu nie mogli tego pominąć - i dobrze, że tego nie zrobili! Dzięki temu udało im się pokazać, że są jeszcze jacyś ludzie w świecie czarodziejów, którzy są w stanie pokonać strach. Ulica Pokątna jest w przeciwieństwie do tego sklepu, niemal w całości pusta, a sklep Ollivandera jest całkowicie opustoszały. Myśleliście, że o nim wspominają? Zrobili to. Nawet mają czas zajrzeć do środka, przez co daje się odczuć smutek i pustkę tam panującą.

Wypada też napisać coś o scenach wspomnień. I muszę potwierdzić, że jest ich dużo mniej w filmie niż, w książce. Nie miałem zbyt dużego problemu ze scenami usuniętymi z piątego filmu i mam jeszcze mniej z tymi, które nie znalazły się w szóstce. To, co filmowcy powinni zrobić, to skrupulatnie przedstawić wydarzenia, które znalazły się w książce oraz opowiedzieć naprawdę przekonującą opowieść, która obejmuje wszystkie najbardziej istotne dla fabuły wątki oraz te, nieco mniej, jeśli są w stanie zmieścić je w filmie. Czy chciałbym zobaczyć Gauntów? Może. Ale łatwo jest dodać scenę trwającą od dziesięciu do piętnastu minut, która ma w gruncie rzeczy niewiele do czynienia z rzeczywistą ścieżką, która wyrasta przed Harrym. Są pewne rzeczy, z których właśnie jestem dumny, że mogę je wyczytać tylko z książce i wiem, że one zawsze tam będą, zawsze tak samo dobre, nawet bez ekranizacji.

W filmie są tylko dwie sceny ze wspomnieniami. Scena z teaser tailera, z młodym Tomem Riddlem w sierocińcu i scena z klasy Slughorna, którą raz widzimy skróconą, a potem wydłużoną, tak jak ma to miejsce w książce i z niej dowiadujemy się o horkruksach. Te trzy podróże do wspomnień, są tak dobrze umieszczone w filmie, że nie czuje się, by były za krótkie. Nie jest też zbyt dużo scen z pocałunkami itp. W sumie, jeszcze raz powtarzam, w filmie zachowana jest wielka równowaga.

Bałem się, że scenę w jaskini, która rozgrywa się pod koniec książki, zostanie źle zrobiona i że się zawiodę, ale nie. Jest zdumiewająca. Jest dokładnie tak, jak sobie wyobrażałem i wywiera niesamowite wrażenie, budzi wielkie emocje. Scena, w której Harry na siłę próbuje napoić Dumbledore'a jest właśnie tak samo przerażająca, jak to zostało opisane w książce. Gra Daniela Radcliffe'a przez cały czas jest pierwszorzędna.

Zapomniałem wspomnieć o wątku z Księciem Półkrwi. Naprawdę to cud, że udało im się zmieścić te wszystkie wątki poboczne i że wyszło im to naprawdę dobrze, ale tak jest! I sceny z Klubem Ślimaka, o tak, jest parę. I Quidditch się pojawia. Tyle scen pojawia się w filmie, że w ogóle byłem prawie pewny, że ich nie zobaczę w filmie - a jednak.

W końcu, punkt kulminacyjny. To, również jest bardzo dobrze zrobione. Jest w tym tyle emocji, że gdy dopracują tą scenę, jestem pewny, że będzie to jeden z najbardziej wzruszających momentów z serii. Scena ta podobała mi się dużo, dużo bardziej niż scena śmierci Syriusza. Był zabawny moment dla mnie w Norze z udziałem Lupina, Tonks i pana Weasleya, gdy pomyślałem sobie, "Hej chwileczkę, gdzie jest Gary Oldman?" O śmierci Dumbledore'a na pewno nie zapomnę.

Podsumowując, film, pomimo że słyszeliśmy różne przypuszczenia, był świetny. W filmie wykorzystano kilka motywów z wcześniejszych filmów, m.in. kilka z "Więźnia Azkabanu"! Byłem bardzo mile zaskoczony mogąc usłyszeć melodię "Something Wicked This Way Cyme", utwór był bardzo złowieszczy i naprawdę doskonały. Jestem pełny wiary w to, że kiedy film będzie skończony, będzie cudowny.

Po filmie przedstawiłem się Davidowi Heymanowi. Nie tylko on tam był, ale także Alan Horn, prezes Warner Bros. i David Yates - reżyser, David Barron, producent, oraz Mark Day - montażysta! Wszyscy przez dwadzieścia minut znajdowali się w centrum zainteresowania zebranych, lecz ja w tym momencie nie byłem tam obecny, a kiedy wyszli rozmawiałem z nimi filmie i czułem, że odniesie on wielki sukces.

Napisałem tę recenzję, aby przekonać wszystkich, że warto czekać na ten film. Wiem, że został odłożony i wiem, że to śmierdzi. Ale oni na pewno wykorzystają czas, który teraz mają, na to, by film był jak najlepszy - co do tego jestem całkowicie przekonany. Już nie mogę się doczekać, by zobaczyć właściwe zwiastuny filmu, plakaty, ponieważ wszystkie moje obawy odeszły. I jestem pewny, że gdy obejrzę film raz jeszcze, już gotowy, znów mnie zachwyci.

Mam nadzieję, że ta recenzja nieco pomogła sprawić, że łatwiej będzie Wam czekać na film i zapewniam Was, że ludzie, którzy pracują nad tym filmem, naprawdę liczą się z niepokojami fanów. Wszyscy zostaliśmy poddani ankiecie, które prosiła nas o różne rzeczy i zadawała pytania jak najbardziej konkretnie i istotne. Pytano nas o nasze ulubione postacie, o tempo filmu, jego długość i tym podobne. Już teraz ten film wydaje się być najlepszym ze wszystkich nakręconych dotychczas.

Recenzja "szóstki"! - Recenzje

Menu główne

Artykuły

Recenzja "szóstki"!

UWAGA!

Recenzja "Harry'ego Pottera i Księcia Półkrwi"