Severus Snape nigdy nie należał do szczęśliwców.
Przeciwnie. Był cholernym pechowcem.
Nie miał przyjaciół, o jakiejkolwiek miłości nawet nie marzył. Miał czarne tłuste włosy sięgające ramion, czarne oczy i bladą twarz. Był chudy i zawsze ubierał się na czarno. Wiecznie chodził z książkami traktującymi o czarnej magii lub eliksirach.

Należał do Slytherinu, co pogarszało sprawę.

-Hej, Smarkerus!- drogę zagrodził mu ten zdrajca krwi, Gryfon Syriusz Black.- Co tam masz?- wyrwał mu z ręki pracę domową z eliksirów-rzecz niebotycznie cenną.

-Oddaj to, Black!- wrzasnął Snape i wyszarpnął różdżkę.

-James, łap!- pergamin wzleciał w powietrze.

-Impedimento!- krzyknął Severus. Rulon potoczył się po posadzce, czarnowłosy okularnik wyszarpnął swoją różdżkę.

-Protego!- ryknął James.- Podniosłeś na mnie różdżkę, zasmarkany brudasie?! Furnunculus!
Severus rzucił się w bok. Pech chciał, że wpadł na Blacka. Obydwaj z wrzaskiem przetoczyli sie po posadzce.
-Drętwota!- James rzucił się w wir walki.

-PRZESTAŃCIE!- nagły wrzask sprawił że James i Syriusz natychmiast przestali okładać Ślizgona. Cała trójka dyszała ciężko. Syriusz miał siniaka na oku, James nieco poturbowane okulary, natomiast Severus rozwalony nos i rozciętą wargę.

-Totalne tłumoki.- wysyczała ta sama postać.

-Evans, to że podoba mi sie twoja siostra, nie oznacza, że będę traktował cię inaczej!

Severusowi udało się podnieść głowę i spojrzeć.
W korytarzu stała blada czarnowłosa dziewczyna o jasnych wargach i czarnych drapieżnych oczach. Bladą buzię osłaniała kurtyna prostych czarnych pukli. Oprócz przepisowego czarnego płaszcza miała na sobie czarną bluzkę i czarne spodnie, na nogach czarne glany. Na szyi widniała czarna obroża, na nadgarstku łańcuszek. Zaciśnięte na różdżce palce miała długie i białe, zakończone czarnymi paznokciami.
-Potter, mule niedorobiony, jak widzę, quidditch skutecznie zapobiega rozwijaniu się twojej inteligenci.- jad w ustach dziewczyny niemal skapywał na podłogę.- Black, ty to w ogóle nie pokazuj mi się na oczy. Chyba, że chcesz tak jak Regulus zbierać banany w RPA.- warknęła do Syriusza.

-Nie waż się tak do mnie mówić!- szczeknął Syriusz, omal nie rzucając się na nią.

-Co, pojedynek, psie?- wycedziła, robiąc krok w jego stronę. James stanął między nimi.- Dwóch na jedną?- sarknęła.- Dwóch pokonanych za jednym zamachem, na tym mi zależy....
-Evans....- syknął James- AUAU!

Evans doskoczyła do niego i całą mocą złapała za gardło, uderzając nim o ścianę.
-Nie mówili ci, że do mnie mówi się PANNO Evans?

-P...uszaj....pusz....czaj!- wycharczał James.

-Potter, masz szczęście, że nie dotykam takiego gówna jak ty. Zaatakowałeś nie tego co trzeba, gryfoński śmieciu. Black, jeden krok, a ścisnę tak, że twój fagas straci przytomność.- warknęła Evans, patrząc na rozjuszonego Syriusza.- Tknij go jeszcze raz, a zapewniam ci, że posmakujesz własnych podeszw.
Puściła go gwałtownie. Podniósł się z trudem, rozcierając sobie gardło.

-Jeszcze się policzymy, Evans...- warknął ostro Syriusz i razem z Potterem udali się w stronę schodów.

-Zdechnij gdzieś w kącie.- mruknęła pobośnie dziewczyna, po czym podeszła do siedzącego na psadzce Severusa, który tamował jak mógł buchającą z nosa krew.-Daj, ja to zrobię. Episkey.
Krew przestała lecieć.

-Pomóc wstać?- wyciągnęła do niego rękę.

-Nie potrzebowałem pomocy, brudna szlamo!- krzyknął Severus. Czuł się upokorzony. Broniła go dziewczyna...
Evans, jakkolwiek miała na imię, zmrużyła niebezpiecznie oczy, twarz wykrzywił jej paskudny grymas. Snape odpowiedział tym samym.
-Liczyłam na podziękowanie, ale widzę, że z kulturą to u ciebie ciężko.- powiedziała zjadliwie.
Severus podniósł się niezgrabnie.
-Nie musiałaś się wtrącać.- warknął po chamsku.

-Jasna sprawa, Snape, i pozwolić, żeby na moich oczach rozkwasili ci na dobre pysk.- Evans miała ostre teksty. Patrzyła na niego spod oka. Severus podniósł torbę z ziemi; nie dał po sobie okazać, że łzy upokorzenia stanęły mu w oczach.- Accio pergamin!- rulon podleciał do jej rąk. Rozwinęła go.- To miał być powód do tej mordoplastyki? Nawet nie jest poprawna.- powiedziała zimno i cisnęła nim w zrozpaczonego Snape`a.
-NIE POTRZEBOWAŁEM POMOCY!- wrzasnął Severus, z paniką stwierdzając, że zaraz się rozpłacze.

-Jasne, a ja jestem blondynką.- zripostowała Evans.- Nie licz, że następnym razem pozwolę ci działać w pojedynkę.

Severus nie wytrzymał i puścił się do ucieczki. Czuł jak gorące łzy płyną mu po policzkach. Dopadł kamiennej ściany w lochach i wykrztusiwszy hasło, wpadł do środka. Wszyscy w PW popatrzyli na niego i roześmiali gromko. Snape wpanoszył się do dormitorium i tam rzucił na swoje łóżko, rozpaczając w poduszkę.

Broniła go szlama! Tak nisko upadł....

Zapłakany szesnastolatek w końcu zasnął, przezywając wszystko wciąż na nowo....
Obudził się dopiero następnego dnia rano. Regulusa, Rudolphusa i Lucjusz już nie było, najwyraźniej zeszli na śniadanie.

Severus wstał i robity zaczął się pakować.. Nie cieszyły go nawet dwie godziny eliksirów po śniadaniu ani OPCM przed obiadem.
W PW zastał nie tylko Rudolphusa i Regulusa, ale i Lucjusza. Ten ostatni, cieszący się niebanalną sławą arystokrata o pięknej wyniosłej twarzy Malfoy`a okolonej długimi do łopatek blond włosami, siedział w fotelu iście po książęcemu. Szare zimne oczy lustrowały poranny rozgardiasz w PW. Był prefektem. Wszystkie dziewczyny na jego widok wzdychały i chichotały. Szczególnie Narcyza Black. Smukła blondynka czystej krwi wydawała się być nim zainteresowana. Jej siostra Bellatriks bardziej interesowała się Rudolphusem.
Severus przez chwilę zapragnął być taki jak Lucjusz. Bogaty, piękny i wyniosły. Poczuł się jak wyrzutek.

-Hej, Smarkerus, zabrakło ci szamponu?- zarechotał Regulus, widząc przemykającego Severusa. Rudolphus oderwał się od Bell i ruszył z pomocą.

-To on w ogóle wie, co to prysznic?- zadziwił się usłużnie.
Bellatriks zachichotała.

-Szczur. Smarku, masz pracę domową z eliksirów?- wyciągnęła różdżkę. Severus, który poczuł sie osaczony, przycisnął mocno torbę do piersi.
Torba wyrwała się z mu z rąk i podleciała do Bellatriks. Severus rzucił się na nią.

-Regulus, łap!- zaśmiała się bezczelnie i rzuciła kojber, nie patrząc na wysypujące się rzeczy.

-Rudolphus, do ciebie!

Rzucali sobie na przemian, a wszystko się wysypywało. Wszyscy w salonie śmiali się do upadłego, gdy Snape próbował przechwycić swoją torbę. Wreszcie nie wytrzymał i z płaczem rzucił się na roześmianego Regulusa. Ślizgoni wrzasnęli z radochy. Rudolphus i Bellatriks rzucili się na pomoc- Bell bratu, Rudolphus kumplowi.

-Niech was szlag! Za grosz honoru!

Głos, który potoczył się po PW nie był głosem Lucjusza. Severus omal nie zawył. Nadal szamotał się z Bellatriks.

-Namnożyło się tych Blacków jak zarazy!

Regulus odskoczył jak oparzony, Rudolphus także.

-Laska, nie masz co robić?- Bella wizgnęła przeciągle, gdy czyjaś dłoń chwyciła ją za włosy
Evans wyglądała jak wczoraj. Z odrazą spojrzała na brunetkę i puściła ją. Ślizgoni byli cicho, zamarli, czekając na dalszy rozwój wypadków.

-Regulus, kopa lat!- wysyczała do przerażonego chłopaka.- Dawno cię nie było w RPA? Chcesz odwiedzić przyjaciół?- przystawiła mu różdżkę do gardła.

-Anika, uspokój się.- Lucjusz Malfoy stanął obok niej i z lekkim uśmiechem opuścił jej różdżkę.- Oni się tylko bawili.- powiedział spokojnie, zamieniając uśmiech na kokieteryjny. Zapłakany Severus zauważył, że prefekt obejmuje dziewczynę.

Na każdą inną by to podziałało, ba, chyba by zemdlała z wrażenia.

Na Anikę Evans nie podziałało.

CHLAST!

Zaskoczony blondyn, legenda i sława Slytherinu, dostał z całej siły w twarz z otwartej dłoni, aż mu się zmierzwiły złote włosy.

-Milcz, blond zasrańcu! Doprawdy, to rozrywka pierwsza klasa, rzucać nie swoim plecakiem i doprowadzać kogoś do łez!- wrzasnęła, zamierzając się po raz drugi.

Po raz pierwszy w życiu ktoś odważył się podnieść rękę na Lucjusza Malfoy`a. Wszyscy cofnęli się ze zgrozą.

-A podrywacz z ciebie taki jak z koziej dupy trąba.- dowaliła mu jeszcze Anika. Zmrużyła oczy, gdy spojrzała na zszokowanego Severusa.- Cześć, niewdzięczny prosiaku. Jak już powiedziałam, przy mnie nikt cię nie tknie. To zemsta za twój brak kultury.- uśmiechnęła się beznamiętnie.
W Severusie coś pękło.

-Dziękuję! DZIĘKUJĘ! ! KAPUJESZ?! PORADZĘ SOBIE SAM! ZOSTAW MNIE W SPOKOJU!- wrzasnął na czarnowłosą, czując do niej falę palącej nienawiści. Chciał ją uderzyć, zadać ból, COKOLWIEK.

-SNAPE, NIE WAŻ SIĘ NA NIĄ WRZESZCZEĆ!- Lucjusz pchnął go na ścianę- WYDRZYJ SIĘ NA NIĄ JESZCZE RAZ, A POŻAŁUJESZ, ŻE ŻYJESZ!
Tłum Ślizgonów zaszemrał.

To było ciekawsze, niż zamknięcie Dippeta w kabinie toalety na piątym piętrze.
Narcyza wygladała tak, jakby serce pękło jej na kawałki. Rozpłakała sie i uciekła. Bellatriks cicho płakała. Ślizgoni szemrali gorączkowo. Lucjusz Malfoy najpierw dostaje w twarz od dziewczyny (szlamy!) a potem jeszcze jej broni?! Brakowało tylko tego, żeby ktoś wybiegł w różowych stringach i odtańczył taniec hula.

-Malfoy, NIE DOTYKAJ GO!- Anika odepchnęła prefekta jak podrzędnego kmiota.-HIPOKRYTO JEDEN!

Oszołomiony Severus patrzył na walkę Aniki z Lucjuszem. Szarpali się zaciekle, Włosy Lucjusza rozsypały się wokół jego twarzyczki. Nagle Anika ugrzęzła w stalowym uścisku Malfoy`a, który wyłamał jej ręce aż krzyknęła i ścisnął ją w pasie.

-Kocham takie wyrywające się kotki....- mruknął do jej ucha uwodzicielsko.

Chwilę później zginał się z bólu, trzymając za brzuch i z trudem łapiąc powietrze.
Dostał z łokcia centralnie w żołądek.
Severus nie wierzył w to co widział.

-Uważaj sobie, hitlerowski chłopie, co mówisz! Nazistowska świnio! A TY JESTEŚ TAKI SAM!- wydarła się na Snape`a i wybiegła z lochów
Zanim zorientował się, co robi, wyleciał za nią. W locie kłębiło mu się setki pytań, nie wiedział, co się z nim dzieje.

Znalazł ją w starym lochu. Siedziała na biurku. Ramiona jej się trzęsły.
Płakała?!
Severus zaniemówił.
Nie wyglądała na taką, która kiedykolwiek uroniła łzę.

Chłopak powoli podszedł do biurka.

-Idź stąd!- załkała we własne ramiona.

-Evans...

-Ja mam imię, wrażliwy jesteś jak brama cmentarna!
Szlochała. Ten płacz wstrząsnął Severusem.

-A...Anika... przepraszam....- wydukał niezgrabnie.- I... i... dzię... kuję.

Dziewczyna podniosła wzrok. Czarne oczy szkliły się od łez, dwie słone krople spływały po policzkach. Dopiero teraz Severus zauważył, że była uderzająco piękna.

-Wy faceci jesteście jak mór!- rozszlochała się. Przerażony Severus, nieobeznany w kontaktach męsko-żeńskich nie wiedział co powiedzieć, czy zrobić.- I na dodatek ślepi jak krety!
Snape nie do końca wiedział o co chodzi. Podszedł niezgrabnie i wziął ją za rękę.
-Przeprosi... łem...

-Nie o to chodzi!- krzyknęła zapłakana czarnowłosa.. Zerwała się na nogi. Przerażony Snape odskoczył, omal nie rozbijając się o tablicę. Anika była zdolna trzasnąć Malfoy`a, to jego rozniesie na kawałki!
-I... podzięk.... dziękowałem!- zaskomlał zrozpaczony Severus.- O co.... ci chodzi?

-O to!- rzuciła mu się na szyję i ustami wpiła w jego wargi, palce wplątujęc w jego włosy.
Severus doznał potężnego szoku. Tak potężnego, że aż ją objął.

-Ja.... cię.... kocham!- łkała straszliwie Anika, ocierając oczy. Krztusiła się.- A ty, ty.... nie chciałeś tego zauważyć!

Severus objął gwałtownie zapłakaną Anikę i pocałował ją zachłannie. Czuł.... że musi to zrobić.
Puścił ją po chwili, gdy zakończyli głęboki pocałunek. Patrzyła na niego wielkimi czarnymi oczami, a on czuł, że kiełkuje w nim zupełnie nieznane mu uczucie....Miała śliczne oczy. Teraz je zauważył. Mały zgrabny nosek, delikatną buzię i usta bogini. Cała była niczym Sachmet....

-Ty.... ty....

Bez słowa przyciągnął ją do siebie i musnął wargami delikatnie jej usta. Całowali się tak namiętnie jak to tylko możliwe. Severus czuł się niesamowicie. Pragnął stać tak wieczność, jednak po chwili ją puścił.

-Ja.... ja też....- wydukał bez ładu i składu. Zarumienił się jak piwonia.

-Nie mogłam patrzeć, jak znęcają się nad tobą.....- rzuciła Anika łamiącym się głosem, po jej policzkach płynęła kaskada łez.

-A.... ja nie doceniłem cię....- Snape sam omal się nie załamał. Przytulili się.

I już wyszli razem.

On został ogrodnikiem, a ona psychologiem

Koniec : )


Nie. no joke. I to wredny.
Po tej histroii Severus i Anika stali się niemałym pogromem wśród gnębicieli.
Okazało się, że Anika świetnie znała się na OPCM. I młody Harry Potter miał podwójny kieracik w postaci Severusa Snape`a, podłego nauczyciela eliksirów i Aniki Snape, równie podłej nauczycielki OPCM. Na dodatek to było jego wujostwo!



Teraz to już koniec!

Świat według... Snape'a Anika 19/04/2007 12:39

Czytano 6823 razy Liczba komentarzy - 132

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.