Hogwart. Kilkadziesiąt, a może nawet kilkaset lat po Harrym Potterze. Z resztą, nieważne. Nie ma Voldemorta, śmierciożerców. Głównymi problemami Hogwardzkiej młodzieży jest teraz tylko to - kto, z kim, gdzie, po co, jak i dlaczego. W Hogwarcie znajduje się właśnie trójka takich nastolatków. Chociaż nie do końca...


Bohaterami tej krótkiej historii jest trójka siedemnastolatków - dwie dziewczyny: Kate i Alice, oraz chłopak Victor. Cała trójka należała do tego samego domu - Ravenclawu i do tej samej klasy. Mimo, iż znali się od ponad sześciu lat byli trójką całkowicie obcych sobie ludzi.
Kate była osobą skromną i skrytą. Nie otaczały ją tłumy. Nie chodziła zbyt często do Hogsmeade, co wcale nie oznaczało, że nie potrafiła się bawić. Po prostu najlepiej czuła się w Pokoju Wspólnym, w towarzystwie najlepszych przyjaciół, których nie miała zbyt wielu, ale zawsze wiedziała, że może na nich liczyć. Niestety były też takie osoby, które uważały ją za "kujonkę" i mimo to przezywały ją od charłaków, oraz korzystały z każdej okazji, by jej to powiedzieć.
Do tych osób należała Alice. Była ona duszą towarzystwa. Lubiana przez wszystkich i przez nikogo. Wszystkie wypady do Hogsmeade należały do niej. Prawie zawsze otaczały ją tłumy. Alice jednak nie była do końca szczęśliwą czarownicą. Do pełni szczęścia brakowało jej tylko Victora.
Victor nie należał ani do grupy "kujonów", ani do tej, do której należała Alice. Posiadał swój własny, odrębny styl. Często można go było zobaczyć spacerującego w pobliżu Zakazanego Lasu. I właśnie to najbardziej podobało się młodym czarownicom. Od pewnego czasu Victor próbował zbliżyć się do Alice, ale nigdy nie miał śmiałości by do niej zagadać. Nie wiedział też, że skrycie kocha się w nim Kate.
Pewnego zimowego dnia, niedługo przed Świętami, Alice postanowiła wprowadzić swój plan w życie, czyli zdobyć Victora. Udało jej się. W końcu Victor tylko na to czekał. W kilka dni prawie cały Hogwart dowiedział się, jak Victor bardzo ją kocha, jacy są szczęśliwi oraz jak podobno zamierzają spędzić Nowy Rok. Oczywiście Victor o większości tych planów dowiadywał się od kolegów i rozchichotanych koleżanek Alice. Nie minął nawet tydzień, a on już zaczynał mieć wątpliwości, co do tego, czy rzeczywiście kocha Alice. Pomyślał sobie, że wytrzyma jeszcze trochę i poczeka. Być może Alice w końcu zrozumie, że nie na tym polega miłość. Ale nagle uświadomił sobie, że może Alice wcale go nie kocha, a tylko bawi się jego kosztem. Zdecydował jednak, że tak jak postanowił, tak zrobi. Tak, więc dni mijały, a Alice się nie zmieniała. Victor nie wiedział, co robić. Nie chciał zranić Alice, gdyż cały czas czuł, że jednak nie jest ona mu obojętna, ale z drugiej strony wydawało mu się bez sensu udawanie, że wszystko jest w porządku.
Kilka dni przed feriami świątecznymi, gdy wszystkich ogarnęła już świąteczna atmosfera, a chęć powrotu do domu była wprost nie do opisania, Victor przechodził razem z Alice obok Kate. Dostrzegł, że jego dziewczyna, jakby naumyślnie szturchnęła Kate. Kate zachwiała się i wypuściła z rąk kilka książek. Victor pochylił się by jej pomóc. Był pewien, że Alice zrobi to samo, bo w końcu to ona omal nie przewróciła Kate. Mylił się. Alice nie dość, że nie pomogła Kate, to jeszcze nazwała ją charłakiem i kazała jej się odsunąć. Victor wściekły na Alice i na samego siebie, spojrzał na Kate. Ich wzrok spotkał się na ułamek sekundy. Ale to wystarczyło by Viktor mógł zrozumieć, że przez cały ten czas był ślepy. Dotarło do niego, że to nie takiej dziewczyny jak Alice szukał, ale właśnie takiej jak Kate. Przestał udawać. Nareszcie mógł powiedzieć Alice wprost, że już nic do niej nie czuje i, że koniec tego związku był nieunikniony. Na szczęście Alice była tego samego zdania, ale i tak nie obyło się bez scen. W tym czasie Kate zdążyła schować się w najbliższej otwartej klasie. Victor to zauważył i zostawiając Alice z jej przyjaciółkami, które pojawiły się przy niej nie wiadomo skąd, pobiegł za Kate. Odetchnął z ulgą, gdy okazało się, że w klasie nie ma nikogo więcej poza nimi. Kate siedziała w ostatniej ławce tyłem do niego. Wiedziała, że nie jest sama, ale się nie odwróciła. Victor przez chwilę się zawahał, ale nie mógł oderwać od niej wzroku. Po kilkunastu bardzo długich sekundach znalazł się obok Kate. Ich spojrzenia znów się spotkały, ale tym razem na dłużej. Chłopak był już pewien, że kocha Kate, tak jak i ona jego. Przesiedzieli w milczeniu całą przerwę. Słowa nie były im już potrzebne.
Victor zrozumiał wreszcie, że nigdy nie należy oceniać ludzi po pozorach i, że bardzo często to, czego szukamy jest o wiele bliżej niż nam się wydaje.


-------------------------------------------------------------
To moje pierwsze "dzieło" tego typu:) Mam nadzieję, że się podobało. W każdym bądź razie, starałam się:)

"The answer's there, just look in her eyes..." - P.Doyle Herma16 28/03/2008 09:50

Czytano 3694 razy Liczba komentarzy - 84

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.