The last war: Krwawy koszmar cz.5

14.06 godzina 22.14

Draco obudził się i ze zdziwieniem zobaczył, że w pomieszczeniu jest jasno. Rozejrzał się swoimi zamglonymi oczami i dojrzał kontury kilku postaci. Jasne światło oślepiało go.

- Oj, Draco chyba nie widzi wyraźnie.- Czyjś głos zakpił z niego.- No to mu pomogę. Crucio!

Niewyobrażalny ból szybko otrzeźwił Dracona. Wampir dyszał ciężko. Po chwili otworzył oczy, i rzeczywiście widział całkiem wyraźnie. Dostrzegł, że jedyną osobą która trzymała różdżkę w dłoni, był Mr Night. Draco zrozumiał, że nadszedł jego koniec. Chciał spojrzeć na Angelinę, ale jej ciała już nie było.

- Gdzie ona jest?- Spytał, a raczej wychrypiał, bo miał sucho w gardle.

- Tam gdzie jej miejsce.- Zaśmiał się Czarny.- Jej ciało leży na mugolskim śmietniku.

Wszyscy zebrani roześmiali się. Cieszyło ich, to, że mogą w ten sposób zadać ból wampirowi. Nie wiedzieli jednak, że Draco już nie opłakuje nad losami ciała dziewczyny. Był tylko ciekawy, co z nim zrobili. Gdyby nie był przywiązany łańcuchami do sufitu, nie czekałyby go tortury i śmierć, on także by się roześmiał z tego pomysłu. Mimo, że zdecydował się przejść na stronę Ministerstwa, to jednak nie wyzbył się okrucieństwa.

- Co macie zamiar ze mną zrobić?

- To co należy.- Odpowiedziała Angela.- To, co się robi ze zdrajcami. Crucio.

Draco znowu zaczął wić się z bólu, ale nie krzyczał. Dopiero jak Czarny również rzucił na niego klątwę, wampir zaczął krzyczeć.

- To tylko na rozgrzewkę.- Uśmiechnął się Dziki.- Powinniśmy tu wpuścić twoich braci krwi, ale postanowiliśmy, że sami się tobą zajmiemy. Odpowiednio ci to wynagrodzimy. Nauczymy cię, że nie zdradza się swoich kolegów.

Pan Nocy podszedł do wampira i zaklęciem rozwarł mu szczęki. Wepchnął mu różdżkę głęboko do gardła i wypowiedział zaklęcie:

- Incendio!

Było to gorsze od Cruciatusa. Draco, mimo iż wampiry są odporne, nie wytrzymał. Chłopak zsikał się z bólu. Ogień, który poparzył mu usta, gardło i płuca, doprowadził go do takiego stanu , że wampir zemdlał. Ale Draco przeżył. Wrodzona odporność pozwoliła mu przeżyć.

- Uuuu... Wampirek usnął.- Zasmucił się Dziki.- Zaraz go obudzimy. Aguamenti!

Dziki także wsadził mu różdżkę do buzi. Zimna woda, która wlała się do poparzonego przełyku, zadziałała gorzej niż kwas. Oparzone miejsca musiały boleć niemiłosiernie, bo Draco ocknął się wrzeszcząc jak opętany.

- Crucio!

Angela rzuciła zaklęcie. Ból całego ciała zagłuszył ból przełyku; Draco się wygiął na łańcuchu tak mocno, że aż zatrzeszczały mu stawy w rękach i nogach.

- Crucio!

Czarny też chciał mieć w tym swój udział. Nie chciał okazać miłosierdzia.

Draco mdlał i budził się co chwila. Gdy zemdlał, budzili go Cruciatusem.
Dziki podszedł do wycieńczonego wampira. Draco płakał, ale Dziki się temu nie dziwił. Każdy, kto przeżyłby tyle bólu, płakałby jak małe dziecko.

- Widzisz Draco.- Szepnął cicho Dziki.- Widzisz. Mogłeś iść z nami po chwałę. Każde dziecko na świecie poznałoby twoje imię. Ale ty wolałeś nas zdradzić. Wolałeś przejść na stronę Ministerstwa Magii. Wolałeś zaprzedać się dobru. Stworzenia takie jak ty, nie są mile widziane w ich świecie. Oni gardzą wami, i boją się was. My was podziwiamy. Ale ty to odrzuciłeś. Twój błąd. Cru...

- Dziki, mam ważną sprawę do ciebie!- Metrix wpadła jak burza do sali tortur.

Dziki nie wypowiedział formułki do końca. Rzucił Metrix wściekłe spojrzenie.

- Tylko go nie zabijcie jak mnie nie będzie.- Rzucił przez ramię.- Chcę przy tym być.

Wyszedł z Metrix na korytarz. Dziewczyna była czymś strapiona.

- Mam dwie wiadomości. Zła to taka, że Kate nie żyje. Zabił ją jakiś auror.- Wypowiedziała jednym tchem.

Chłopak spojrzał na nią z obłędem w oczach. Kate była jago siostrzenicą, ale nikt ( nawet sama Kate), o tym nie wiedział.

- Jak to się stało?- Ledwo mógł opanować złość. Miał ochotę wszystko rozwalić. Do tej pory lekko się wahał, czy czasem ta wojna jest słuszna, ale teraz wiedział już, że tak.

- Kate szła ulicą, i wpadła na czterech aurorów. Z tego co mi mówiło moje źródło z Ministerstwa, to dziewczyna nieźle poszczerbiła Adriana D, a na jakiegoś drugiego rzuciła Cruciatusa.

Dziki musiał lekko się uśmiechnąć. Nie byłby sobą, gdyby tego nie zrobił. Był dumny z Kate.

- A druga wiadomość?- Dziki nie nawykł do długiego opłakiwania członków swojej rodziny.

Tym razem to Metrix się uśmiechnęła. To była dla każdego dobra wiadomość. A Dziki powinien się naprawdę ucieszyć.

- Moi ludzie są gotowi. Musicie tylko mieć na prawym ramieniu zieloną wstęgę. Wtedy żaden wilkołak was nie ruszy.

Dziki spojrzał na nią zdziwiony. Jeszcze nie słyszał, aby jakiś wilkołak zdołał zapanować nad rządzą mordu.

- W jaki spo...

- Wywar Tojadowy.- Była szybsza.

Chłopak był szczerze zdumiony. Skąd oni wzięli tyle tego eliksiru? Wilkołaków było prawie sześciuset, a każdy z nich musiał pić eliksir cały tydzień przed pełnią.

- Jesteś pewna, że to zadziała?- Spytał.- Bo inaczej cały plan na nic.

- Już ty się o nic nie bój.- Zachichotała.- Już raz tego próbowałam. Wilcza postać, ale ludzki umysł. Pod taką postacią możemy wszystko przemyśleć. Nikomu z naszych nie stanie się krzywda.

Po raz pierwszy tego dnia, chłopak był naprawdę szczęśliwy. Zaczął wierzyć, że mogą wygrać bitwę. Wierzył, że wreszcie uda im się wykonać plan Czarnego Pana. Wierzył w to, że rdobror1; przegra i zostanie pokonane z kretesem. Był tego pewien. Michał Savage pożegnał się z Metrix i wrócił do sali tortur.

Draco wyglądał okropnie. Krew lała mu się ze złamanego nosa, nie miał kilku zębów, jedna ręka była dziwnie wydłużona.

- No, no.- Zachichotał Michał.- Widzę, że tu nie próżnowaliście. Nie było mnie raptem kilka minut, a wy tu sobie niezłe przedstawienie zrobiliście.

- Chciałeś tylko, żeby żył.- Wyszczerzył zęby Pan Nocy.- Nie wspominałeś o tym, czy ma być cały, czy nie. Nie uważasz, że teraz nasz miły wampirek wygląda o niebo lepiej?

- Wygląda. Skończcie z nim. Nie mam już ochoty na niego patrzyć. Mamy jeszcze coś do omówienia.- Uśmiechnął się Dziki.

Zebrani kłócili się chwilę o to, kto ma wykonać wyrok. Po chwili jednak zdecydowali, że tego zaszczytu dosięgną Angela, Czarny i Pan Nocy. Postanowili rzucić takie zaklęcia, które przyczynią się do śmierci, ale same nie zabiją. Angela zastrzegała sobie prawo do rzucenia Avady. Jako, że była dziewczyną, obaj kaci przystanęli na to.

- Sectumsempra!- Wypowiedział Czarny.

Twarz i pierś Dracona otworzyły się. Krew zaczęła wypływać z ran, ale Draco ciągle żył i był przytomny, mimo, że bardzo cierpiał.
Następny był Mr Night. Rzuciła na wampira zaklęcie Wypruwające Wnętrzności. Brzuch chłopaka rozerwał się i wyleciały z niego wszystkie jelita, serce, płuca i inne narządy. Teraz Draco w agonii patrzył na swoje narządy i był szczerze zdumiony. Nie krzyczał, nie płakał. Tylko był zdumiony.

- Zegnaj Draco, zdrajco. Idź tam, gdzie chciałeś iść. Avada Kedavra.

Zielony promień ugodził wampira prosto w rozwaloną twarz.

c.d.n.

The last war: Krwawy koszmar cz.5 - Fan Fiction

Menu główne

Artykuły