Znacie moÂże takich ludzi, ktĂłrzy poÂłowĂŞ dnia spĂŞdzajÂą na rozpamiĂŞtywaniu swoich najgorszych w Âżyciu chwil? To nawet Âśmieszny widok, jak upajajÂą siĂŞ woniÂą toczÂącej siĂŞ Âżenady, wdychajÂą smrĂłd rozpaczy, smakujÂą raz po raz kolejne kĂŞsy upokorzenia.

To wy? To na pewno ja, narrator. Jednak, co najwa¿niejsze, do tego grona w³aœnie do³¹czy³ ON.

Draco Malfoy siedziaÂł skulony na ³ó¿ku i nie zapominaÂł, chociaÂż zapomnieĂŚ bardzo chciaÂł. ÂŻebyÂście zrozumieli powagĂŞ sytuacji – chciaÂł do tego stopnia, Âże zacz¹³ odrabiaĂŚ letniÂą pracĂŞ domowÂą.

Jednak to nie wykÂład o kocioÂłkach miaÂł teraz przed oczami, lecz twarz swego ojca, kiedy rozmawiaÂł w salonie z Severusem Snapem.

Profesor popijaÂł z kieliszka kolorowego drinka z palemkÂą, a jego haczykowaty nos uderzaÂł o brzeg szkÂła. Ciemny wÂąs pÂływaÂł po spokojnym oceanie alkoholu, ktĂłrego Draco juÂż nigdy wiĂŞcej nie chciaÂł widzieĂŚ. LitoÂści! Perspektywa drinka ze wszystkim z wÂłosia Mistrza EliksirĂłw nie wyglÂądaÂła kuszÂąco. Chyba, Âże ktoÂś akurat ceniÂł trunki wieloskÂładnikowe.

– Draco, mĂłj synu, pewnie ciekawisz siĂŞ, dlaczego ciĂŞ wezwaÂłem – powiedziaÂł ojciec, chociaÂż wcale go nie wezwaÂł. – Severus przekazaÂł mi dzisiaj pewne niecodzienne polecenie…

– NazwaÂłbym to szansÂą – wysyczaÂł Snape. – SzansÂą na odbicie siĂŞ od dna, na ktĂłrym znaleÂźliÂście siĂŞ, odkÂąd Gryffindor wygraÂł Puchar Quiddticha. – ZrobiÂł dramatycznÂą pauzĂŞ i kontynuowaÂł – GĂłra i dó³ ogÂłosili konkurs na najlepszÂą imprezĂŞ tego lata.

– Malfoy Manor od lat szczyci siĂŞ najwyjÂątkowszymi dansingami… – wtrÂąciÂł ojciec.

– SÂą jednak wymagania. – Snape podaÂł im zwĂłj.


Konkurs na najlepszÂą imprezĂŞ wakacji, taki oryginalny, nie zaprzeczaj, bo nie wygrasz. Wymagania:
*impreza zorganizowana 31 lipca, bo ÂświĂŞtujemy urodziny Harry’ego Pottera,
*Nie pojawia siê na niej Snape, bo nie jest g³ównym bohaterem,
*KtoÂś zataĂączy z wieszakiem.

– To ma sens – mrukn¹³ Draco, ale jako narrator wspomnĂŞ, Âże nie ma. – PodejmĂŞ siĂŞ wyzwania.

– SÂłusznie – skwitowaÂł Snape, po czym dodaÂł niczym Mickiewicz. – JeÂśli oferta ciĂŞ nie skusi, HPnet ciĂŞ zmusi.

WpatrywaÂł siĂŞ w swoje odbicie w lustrze ze zmruÂżonymi oczami. MusiaÂł wszystko zaplanowaĂŚ. ListĂŞ goÂści powierzyÂł Pansy, Crabble i Goyle mieli skoÂłowaĂŚ Âżarcie. Prezent dla tego imbecyla juÂż znalazÂł – ksi¹¿kĂŞ o nim samym. DoskonaÂły plan, bo kto nie lubi czytaĂŚ o sobie? PozostaÂł jeden problem.

– Nie napisali o tym otwarcie, ale po wymaganiach widaĂŚ, Âże chcÂą, aby byÂło Âśmiesznie – powiedziaÂł do swojego najlepszego przyjaciela i idola.

Niestety, Draco nie miaÂł poczucia humoru, narrator teÂż nie bardzo, a na tych idiotĂłw nie ma co liczyĂŚ.

– Mam poczucie humoru – nie zgodziÂł siĂŞ z narratorem Draco. – Znakomite, pragnĂŞ dodaĂŚ – pragn¹³ i dodaÂł.

– Jednak jak znaleŸÌ balans miĂŞdzy eleganckim przyjĂŞciem, a Âżartem niskich lotĂłw, Âżeby nawet ten wiecznie nadÂąsany Potter siĂŞ zaÂśmiaÂł? – kontynuowaÂł. – Tak, to racja. Najlepiej siĂŞgn¹Ì do literatury.

Odszed³ od lustra i siêgn¹³ po swój autorski podrêcznik, sk³adaj¹cy siê z jednej strony.

10 cech najlepszego, ZABAWNEGO przyjĂŞcia urodzinowego

– Nie ma na nim Weasley’a – czytaÂł gÂłoÂśno. – No i nie bĂŞdzie.

2. Nie ma na nim innych zdrajcĂłw krwi, szlam, mieszaĂącĂłw ani rudych, chyba Âże w charakterze bÂłazna.

(pusta przestrzeĂą)

9. Goyle nie opowiada ÂżartĂłw.

– W zasadzie to nikt ze znanych organizatorowi osĂłb nie opowiada ÂżarĂłw. Tylko on, Draco, opowiada Âżarty, a wszyscy siĂŞ oczywiÂście ÂśmiejÂą – skoĂączyÂł tĂŞ bogatÂą w treœÌ ksiĂŞgĂŞ z uznaniem. – BĂŞdzie doskonale.

Wszystko szÂło po jego myÂśli. SiedziaÂł w samym centrum wielkiego tÂłumu znakomitoÂści, w wygodnym ÂślizgoĂąskim fotelu. Z kaÂżdej strony otaczaÂły go srebro i zieleĂą. Jedynie na Âśrodku powiesiÂł wielki, czarny transparent z napisem:

Wszystkiego Najlepszego Potter +

Rozrywki dostarczaÂł taĂączÂący na Âśrodku Hagrid. Specjalnie na tĂŞ okazjĂŞ zaÂłoÂżyÂł strĂłj wĂŞÂża, a w plÂąsach pomagaÂło mu stado posÂłusznych hipogryfĂłw. Jego splÂątana broda falowaÂła na braku wiatru, a pochowane w kieszeniach klucze dzwoniÂły niczym…uderzajÂące o siebie klucze.

JeÂśli to was nie rozbawiÂło, to có¿ – nie liczcie na nic wiĂŞcej.

ZewszÂąd docieraÂły do niego gÂłosy:

– Masz Âświetny gust, Draco.
– Brawo, Malfoy!
– AleÂż to jest zabawne, Draco.
– Jestem dumny, mĂłj synu.

Na œrodku sali wyszed³ m³ody mê¿czyzna z rzadkim w¹sem, ale po chwili znikn¹³, bo ten typ niby jest, ale go nie ma, niby go nie ma, a jest. Zaraz za nim na scenê wkroczy³a dziewczyna w bia³ym fartuchu z gromad¹ towarzyszy, ale opisu nie bêdzie, bo nie ma miejsca.

– GratulujĂŞ, Draco. Impreza jest tak cudowna, Âże odbieramy Puchar Quidditcha Gryffindorowi i dajemy go tobie.

Ogarnê³a go euforia w czystej postaci. Oto w³aœnie nadesz³a sprawiedliwoœÌ.
Ju¿ prawie siêgn¹³ po niego swoimi chudymi palcami. Niemal poczu³ ten przyjemny ch³ód poz³acanego metalu. Jednak Hermina Granger by³a szybsza.

CHALST

– Jak Âśmiesz , ty gÂłupi… podÂły…

… ale to nie policzek bolaÂł najbardziej, lecz jej obecnoœÌ na tej doskonaÂłej imprezie.

– …ki diabeÂł?

Wtedy do pomieszczenia wkroczyÂł nikt inny, tylko pierwszy przedstawiciel braku klasy i szacunku do czystej krwi – Ron Weasley wraz z ca³¹ kampaniÂą rudych g³ów.

– Co to ma znaczyĂŚ? – wydusiÂł sÂłabo Draco.

– To impreza urodzinowa Pottera, a na urodziny zaprasza siĂŞ… – zaczĂŞÂła Pansy, ale Draco nie pozwoliÂł jej skoĂączyĂŚ.

Skoczy³ z podestu i pobieg³ na koniec sali, by zamkn¹Ì drzwi, ale by³o ju¿ za póŸno.

Rude gÂłowy zalaÂły salon. Weaseyowie wskakiwali przez okna, wychodzili z kominka, wyfruwali zza zasÂłony. Jeden z nich chwyciÂł prezent dla Pottera.

– Zostaw to! – Draco wyrwaÂł podarek z jego dÂłoni, ale byÂło za póŸno. Paznokcie zdarÂły caÂły papier i wszyscy mogli zobaczyĂŚ triumfalny uÂśmiech Harry’ego Pottera, wymalowany na okÂładce z dokÂładnoÂściÂą hogwarckiego portretu.

„I tak nie przyjdĂŞ na twoje przyjĂŞcie” powiedziaÂł i Draco zaÂłkaÂł gÂłoÂśno, a zaÂłkaÂł dokÂładnie tak samo tego poranka, kiedy rozpamiĂŞtywaÂł.

JuÂż postanowiÂł. Nigdy wiĂŞcej nie pĂłjdzie spaĂŚ.